บทที่ 12 ท้าทาย
พุดพิชชานั่งเครียดอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ก เธอเปิดร้านได้ 3 วันแล้ว สองวันแรกลูกค้าวัยเรียนเกือบทั้งนั้น ส่วนวันที่ 3 ก็มีกลุ่มลูกค้าวัยทำงานเพิ่มขึ้น แต่เมื่อเทียบกับครั้งที่เปิดร้านกาแฟแล้วกำไรที่ได้ก็ต่างกันมาก เพราะร้านกาแฟนั้นเปิดมาหลายปี อุปกรณ์ต่างๆไม่ได้ซื้อกันบ่อยๆ แต่ร้านนี้เธอต้องซื้อทุกย่างใหม่หมด และถ้าคำนวณจากลูกค้าแล้วก็คงอีกนานเลยกว่าที่เธอจะเริ่มได้กำไรจากร้านนี้ แต่หญิงสาวก็ไม่มีทางเลือก เธอคิดว่าจะต้องหารายได้จากที่อื่นเพิ่มจากร้านชา เพราะยังมีเวลาเหลืออีกหลายชั่วโมงก่อนถึงเวลาเปิดร้าน เมื่อคิดได้เธอก็รีบอาบน้ำแต่งตัว เตรียมมุกและชาที่ชงแล้วใส่หลังรถ หญิงสาวคิดว่าจะลองไปดูแถวๆ ตลาดสดว่าพอจะมีที่ว่างให้เธอขายช่วงเช้าไหม หรือบางทีเธออาจได้ไอเดียอย่างอื่นที่พอจะเพิ่มรายได้ให้เธออีกทาง
หญิงสาวมาถึงช้าไปหน่อยเพราะพ่อค้าแม่ค้าเริ่มเก็บของกันบ้างแล้ว เธอถามป้าที่กำลังเก็บของอยู่ก็ทราบว่าตลาดที่เธอเห็นอยู่นั้นจะเริ่มตั้งแต่เช้าประมาณตีสี่ถึงตีห้าและจะเก็บของกันก่อนเวลา 9.00 น. เพราะถ้าเกินนั้นเจ้าหน้าที่เทศกิจจะมาจับและต้องเสียค่าปรับอีกด้วย ถ้าจะขายทั้งวันต้องไปเช่าแผงบนอาคารที่เทศบาลจัดให้ พุดพิชชาเดินดูแผงเช่าในอาคารก็เห็นมีพ่อค้าแม่ค้าเช่าเต็มหมดแล้วทุกแผง เธอจึงต้องมองหาวิธีเพิ่มรายได้จากทางอื่น และในเมื่อมาถึงตลาดแล้วหญิง สาวก็ไม่อยากเสียเวลาเลยเดินเข้าไปเลือกซื้อผักเพื่อเอาไว้ไปทำกับข้าวระหว่างที่ผ่านร้านขายอาหารสด พ่อค้าพูดคุยกับลูกค้าที่มาซื้อว่าช่วงนี้คนนิยมทานอาหารคลีนกันเยอะ ไม่ลองทำขายบ้างเหรอ พุดพิชชาเริ่มคิดตามสิ่งที่ได้ยินมา หญิงสาวเคยทำขายที่ร้านกาแฟกับมารดาอยู่ช่วงหนึ่งซึ่งตอนนั้นผลตอบรับดีมาก แต่ก็ต้องหยุดขายเพราะหลังจากมารดาเสียชีวิตเธอก็ต้องรับผิดชอบงานในร้านมากขึ้นจึงตัดเมนูนี้ออกไปจากร้าน พุดพิชชาเลือกซื้อปลาและผักสดในตลาด ก่อนกลับก็แวะไปซื้อกล่องใส่อาหาร
พอกลับถึงบ้านพุดพิชชาก็เริ่มทำอาหารทันที วันนี้เธอจะลองทำไปให้ปราณติญาลองทานก่อน เมนูที่เธอทำวันนี้คือปลาดอลลี่นึ่งซีอิ๊วกับข้าวกล้องมีบล็อคโคลี่กับแครอทลวก ขณะกำลังเตรียมอาหารอยู่ก็ได้ยินเสียงออดหน้าบ้าน หญิงสาวล้างมือแล้วรีบออกมาดู เมื่อเห็นหน้าคนที่มากกออดหญิงสาวก็รีบวิ่งไปเปิดประตูทันที
“สวัสดีค่ะป้าดา” พุดพิชชายกมือไหว้หญิงสูงวัย
“สวัสดีจ้ะ หนูพุดทำอะไรอยู่ป้ามากวนหรือเปล่า”
“พุดกำลังทำข้าวกล่องไปให้ป่านค่ะ แต่พุดทำเสร็จพอดี ป้าดามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ เข้าไปข้างในก่อนไหม” ลดาเดินตามหญิงสาวเข้ามาในบ้านก็เห็นอาหารกล่องที่เธอเตรียมไว้น่าตาน่าทาน
“ไม่มีธุระหรอกจ้ะป้าเห็นรถหนูจอดอยู่เลยแวะมา วันนี้หนูไม่ไปร้านชาเหรอจ้ะ”
“ไปค่ะ แต่ไปสายหน่อย เพราะช่วงเช้าวันธรรมดาไม่ค่อยมีลูกค้าค่ะ”
“แล้ววันอื่นละลูกค้าเยอะไหม”
“เสาร์กับอาทิตย์ที่ผ่านมาก็เยอะค่ะ พุดไม่รู้ว่าเพราะพุดขาย 1 แถม 1หรือเปล่าคนเลยเยอะค่ะ”
“คงต้องดูกันยาวๆ อย่าพึ่งท้อนะหนูพุด” ลดาพูดให้กำลังใจ
“ค่ะป้าดา พุดท้อไม่ได้ ถอยก็ไม่ได้ด้วยค่ะ” สีหน้าและแววตาที่เศร้านั้นทำให้ลดายากรู้ว่าเธอมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ
“มีอะไรเล่าให้ป้าฟังก็ได้นะหนูพุด ป้าอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่บางทีถ้าเรามีคนคอยรับฟังก็จะทำให้เรารู้สึกดีขึ้น”
“พุดขอบคุณป้าดานะคะ แล้วพุดจะหาโอกาสไปคุยกับป้าดา ตอนนี้พุดไม่เหลือใครนอกจากป่านแก้วและตอนนี้พุดก็ดีใจที่ยังมีป้าดาอีกคน” เธอรู้สึกอุ่นใจเหมือนมีญาติผู้ใหญ่คอยให้คำปรึกษา
“โถลูก มีอะไรให้ป้าช่วยก็อย่าเกรงในนะลูก”
“ค่ะป้าดา” หญิงสาวน้ำตารื้นที่คนที่พึ่งรู้จกกันอย่างลดา ยังให้ความเอ็นดูเธอผิดกับบิดาแท้ๆ ที่ไม่เคยจะติดต่อเธอมาเลยสักครั้ง
“ตายละป้าเลยชวนหนูคุยเสียนานเลย ป้าว่าจะเอาสตรอว์เบอร์รี่มาให้จ้ะ ลูกสาวป้าส่งมาจากเชียงใหม่เยอะเลย” ป้าลดายื่นชามขนาดใหญ่ที่มีสตรอว์เบอร์รี่ลูกใหญ่สีแดงสดให้เธอ
“ขอบคุณมากๆ ค่ะป้าดาคอยเดี๋ยวนะคะ” พุดพิชชาหายเข้าไปในครัวเพียงครู่แล้วก็ออกมาพร้อมกับกล่องอาหารคลีนในมือ
“พุดลองทำอาหารคลีนไปให้ป่านที่โรงเรียน พุดอยากให้ป้าดาลองชิมด้วยนะคะ พุดว่าถ้ารสชาติลงตัวแล้วพุดจะทำไปวางขายที่ร้านชาด้วยค่ะ”
“แค่หน้าตาก็น่าทานแล้ว” เธอไม่ได้พูดเกินจริง
“ป้าดายังไม่ต้องทานตอนนี้นะคะ เพราะพึ่ง สิบโมงเองค่ะ รอให้หิวๆ ค่อยทานนะคะ”
“ทำไมล่ะหนูพุด”
“ก็คนเราเวลาหิวทานไรก็อร่อยนี่คะ” เธอหัวเราะกับความคิดของตัวเอง
ลดาเองก็หัวเราะไปกับหญิงสาวด้วย
พอลดาออกไปแล้วพุดรีบแพ็คอาหารทั้งหมดลงกล่องก่อนจะไลน์ไปบอกปราณติญาว่าเธอจะฝากกล่องอาหารกลางวันไว้ที่ป้อมยาม 4 กล่องโดยฝากให้ครูเมฆาหนึ่งกล่อง ปราณติญา 1 กล่อง ส่วนอีกสองกล่องก็ให้ปราณติญาแบ่งให้เพื่อนครูท่านอื่น
วันนี้ลูกค้ากลุ่มเดิมก็มาอุดหนุนที่ร้าน พุด-ชา ของเธอเหมือนเดิม เธอเลยชวนคุยระหว่างที่ชงชา
“สัปดาห์หน้าพุดจะทำอาหารคลีนมาวางขายด้วยนะคะ ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นเตรียมการอยู่ค่ะ ถ้าพรุ่งนี้พุดจะมีตัวอย่างเมนูมาให้ลองชิมพี่อย่าลืมแวะมาชิมนะคะ” เมื่อคิดเงินเสร็จแล้วพุดก็นั่งคิดว่าเธอจะทำเมนูอะไรบ้าง หญิงสาวจดทุกอย่างลงในสมุดเล่มเล็กที่อยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน
“พี่คะ ชานมไต้หวันพิเศษมุก 1 แก้วค่ะ” เสียงเด็กวัยรุ่นเรียกให้เธอต้องรีบวางปากกาลงก่อน แล้วรีบชงให้ทันที พุดพิชชารู้แล้วว่าวันธรรมดาเธอจะไม่ชงชาใส่ถังชาไว้ตั้งแต่เช้าเหมือนวันเสาร์ อาทิตย์ เธอจะชงแก้วต่อแก้วแม้จะช้าแต่ก็ยังดีกว่าชงแล้วขายไม่หมด
“พิเศษมุกปกติพี่คิดเพิ่ม 5 บาท แต่สำหรับเดือนนี้พี่ไม่คิดเพิ่มค่ะ” เธอส่งแก้วชานมให้เด็กสาว
“ขอบคุณค่ะพี่ พรุ่งนี้หนูจะชวนเพื่อนมาอุดหนุนนะคะ” เด็กสาวท่าทางดีใจ
“ได้เลยจ้ะ โปรซื้อ 2 ฟรี 1 ใช้ได้ทั้งเดือนเหมือนกันนะคะ” พุดพิชชารีบบอก
