บทที่ 7 คนสำคัญ

ตอนที่7.  คนสำคัญ

“ทำไมต้องให้รอ แทนที่จะออกมารอหน้าบ้านสำคัญตัวเองผิดหรือเปล่า” อาทิตย์พูดจากวนประสาทในทันทีที่ปานตะวันเดินออกมาที่หน้าบ้าน หญิงสาวอึ้งเล็กน้อยในคำพูดของเขา

“ก็ถ้ารอไม่ได้ไม่ต้องมาค่ะ ไม่เคยร้องขอให้มาที่จริงมันไม่ทำเป็นด้วยซ้ำว่าจะต้องไปลองชุดหรืออะไรพวกนี้”

ปานตะวันตอบออกไปทำเอาอาทิตย์โมโหและกระชากมือปานตะวันเอาไว้แน่น และบีบไปที่ข้อมือเล็กของหญิงสาวอย่างแรง พร้อมกับพูดเสียงรอดไรฟันออกมา

“ก็ถ้าแม่ฉันไม่บังคับให้มาก็ไม่มาหรอก เพราะว่าไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น อย่าสำคัญตัวเองผิดไปปานตะวันผู้หญิงอย่างเธอมันไม่คู่ควรหรอกกับการแต่งงานที่ดี มีอย่างที่ไหนทั้งรู้ว่าจะต้องแต่งงานกับไปยืนกอดกับผู้ชายคนอื่นหน้าด้านไร้ยางอายที่สุด”

คำพูดแต่ละคำของอาทิตย์มันเหมือนเข็มที่ิทิ่มแทงใจคนฟังเป็นร้อยเป็นพันเล่มก็ว่าได้ ตั้งแต่อดีตมาจนถึงตอนนี้เขายังคงเป็นอย่างนั้น

“พี่ก็ยังเป็นคนเดิมที่ไม่เคยถาม ไม่เคยฟังเหตุผลของคนอื่น เอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นหลักคิดแต่ว่าตัวเองมีความรู้สึกอยู่คนเดียว คนอื่นไม่มีหัวใจหรือยังไง จะบอกให้นะตอนนั้นที่พี่คิดว่าฉันกอดกับผู้ชายที่หน้ามหาลัยนั่นพี่ก็คิดผิด ครั้งนี้ก็เช่นกันพี่บอกว่าฉันกอดกับคนอื่น ใช่ฉันกอดจริงเรารักกันมาก และไม่มีใครสามารถเปลี่ยนความรักครั้งนี้ของเราได้หรอกแม้กระทั่งพี่ เพราะเขาจะอยู่ในใจฉันตลอดไป ไม่ว่าอดีตหรือตอนนี้พี่ก็ไม่เคยไว้ใจไม่เคยเชื่อใจฉันอยู่แล้ว ไปกันเถอะค่ะแค่เอาฉันไปทิ้งไว้ที่ร้านก็พอแล้วพี่จะไปไหนก็เชิญ”

ปานตะวันบอกและเดินขึ้นรถทันที

บรรยากาศภายในรถเงียบกริบ ไม่มีการพูดคุยหรืออะไรทั้งนั้นกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของอาทิตย์ที่ดังขึ้นกลบความเงียบ ชายหนุ่มเลือกที่จะเปิดลำโพง และนั่นทำให้ได้ยินเสียงหวานที่ปลายสายพูดขึ้นมา

“อาทิตย์คะคุณอยู่ที่ไหนเหรอคะ ? เข็มคิดถึงคุณจังเลยค่ะอีกอย่างเผือกของเข็มรู้สึกเหมือนว่ามันจะหลวมเข็มอยากจะให้คุณพาไปหาหมอหน่อยได้ไหมคะ”

“ผมกำลังจะไปลองชุดแต่งงานครับ”

“อ่องั้นเข็มไม่รบกวนดีกว่าค่ะ อาทิตย์คงไปกับว่าที่เจ้าสาวของอาทิตย์ใช่ไหมคะ เข็มไปเองก็ได้ค่ะ”

“แต่งตัวรอเดี๋ยวผมไปรับที่คอนโดนะครับ แค่นี้นะผมขับรถอยู่”

พูดจบอาทิตย์ก็วางสายไปในทันทีทำเอาปานตะวันเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ก่อนที่เธอจะหวนคิดถึงเรื่องราวในครั้งเก่า

ย้อนไปเมื่อ5ปีที่แล้ว ทั้งสองคนเป็นคนรักกัน และรักกันมากแต่ว่าวันหนึ่งกับมีเรื่องให้ทั้งสองคนต้องเข้าใจผิดกัน นั่นเป็นเพราะว่าต๋องเพื่อนรักของปานตะวันกำลังสูญเสียพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน ทำให้ตะวันต้องปลอบใจเพื่อน

เพราะความที่สนิทกันมากอาทิตย์ที่ตั้งใจจะมารับปานตะวันไปกินข้าวก็มาเห็นเข้า อีกทั้งยังโทรหาตะวันแต่กลับถูกตะวันปฎิเสธว่าไม่ว่างนั่นยิ่งทำให้อาทิตย์โมโหที่สุด เพราะคิดว่าตะวันติดผู้ชายอีกคน

เพราะความรักหรือหึงหวงไม่รู้ทำให้อาทิตย์บอกเลิกตะวันไปในที่สุด บวกกับตอนที่มีปัญหานั้นเป็นช่วงที่ต๋องเสียใจที่สุดตะวันจึงไม่อาจจะทิ้งเพื่อนไปได้นั่นเอง อีกทั้งหลังงานศพอาทิตย์ก็บินไปต่างประเทศและไม่ยอมกลับมา กระทั่งเขากลับมาพร้อมกับคนรักคนใหม่ของเขานั่นเอง และนั่นทำเอาตะวันได้รู้ว่าการความรักระหว่างเธอกับอาทิตย์มันน่าจะจบไปตั้งแต่ตอนที่เขาไม่ยอมฟังเหตุผลที่เธอพยายามอธิบาย ที่สุดเขาก็เลือกที่จะเชื่อสายตาของตัวเองมากกว่าจะฟังคำอธิบายของเธอ และนั่นคือจุดที่ระหว่างเขาและเธอไม่มีวันที่จะกลับมาดีกันได้

แม้กระทั่งคำพูด การกระทำที่เขาแสดงกับเธอก็ไม่ต่างกัน รถยนต์ของอาทิตย์ขับมากระทั่งถึงหน้าคอนโดของเข็มอัปสร อาทิตย์กดโทรศัพท์ไปหาคนรักของเขา

“ถึงแล้วครับกำลังจะขึ้นไปรับนะครับ ” เสียงอาทิตย์พร้อมกับคำพูดสุดไพเราะดังขึ้นช่างต่างจากตอนที่เขาพูดกับเธอยิ่งนัก

อาทิตย์พูดจบก็ลงรถและดับเครื่อง เขาไม่สนใจสักนิดว่าตะวันจะอยู่ที่นั่นหรือไม่ หรือว่าจะนั่งรอในรถจะร้อนไหม เขาไม่สนใจหากแต่ดับเครื่องและลงไปจากรถในทันที ตะวันถึงกับถอนหายใจออกมา และออกมายืนรอนอกรถ

ใช้เวลานานพอสมควร สองคนเดินออกมาตะวันมองสองคนที่เดินโอบกอดกันออกมา เมื่อมาถึงรถตะวันกำลังจะก้าวไปขึ้นรถแต่เข็มอัปสรก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

“อาทิตย์คะรบกวนคาดเข็มขัดให้เข็มด้วยนะคะ เข็มนั่งหลังได้ค่ะ” เข็มอัปสรพูดพร้อมกับเดินไปด้านหลัง

“ไม่เป็นไรเข็มมานั่งข้างผมดีกว่า จะได้สะดวกมาผมคาดเข็มขัดให้ครับ” เข็มอัปสรหันไปมองหน้าของตะวันและยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

“น้องตะวันไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ ”

“ตามสบายค่ะ” ตะวันพูดและขึ้นรถไปนั่งด้านหลังในทันที ระหว่างทางเข็มอัปสรอ้อนอาทิตย์สารพัด ทั้งซบไหล่ทั้งหัวเราะต่อกระซิกไม่มีความเกรงใจว่าที่ภรรยาของอาทิตย์สักนิด กระทั่งถึงร้านลองชุดแต่งงาน

“ให้เข็มไปช่วยเลือกนะคะ” เข็มอัปสรบอกพร้อมกับควงอาทิตย์เข้าไปในร้านทันที โดยที่ไม่แคร์ว่าตะวันจะรู้สึกยังไง เช่นเดียวกันกับที่อาทิตย์เองที่ไม่สนใจตะวันเลยสักนิด