บทที่ 8 ตัวแทนหรือตัวจริง

ตอนที่8. ตัวแทนหรือตัวจริง

เมื่อเดินเข้ามาในร้านพนักงานต่างแปลกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาพร้อมกับอาทิตย์ไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาวคนที่แม่ของอาทิตย์แจ้งเอาไว้ตั้งแต่แรก

“พวกเรามาดูชุดแต่งงานของคุณอาทิตย์ค่ะ”

เข็มอัปสรพูดขึ้นมาทันทีทำเอาพนักงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่พอเห็นตะวันที่เดินตามเข้ามาก็พากันยิ้มดีใจเป็นอย่างมากก่อนจะเดินไปหาตะวันและทำการต้อนรับ

“คุณตะวันเลือกเลยค่ะว่าชอบชุดไหน” พนักงานรีบบอกกับตะวัน มีแต่ตะวันเท่านั้นที่ยืนนิ่งมองดูรอบ ๆ ร้านเพื่อดูว่าจะมีสักกี่ชุดที่เธอชอบในเมื่อการแต่งงานในครั้งนี้มีเพียงแค่ฉากบังหน้าเท่านั้น

“อาทิตย์คะ สีขาวชุดนั้นสวยค่ะ เข้ากับคุณมากเลยดูสิคะ” เข็มอัปสรชี้ไปที่สูทสีขาวบริสุทธิ์ที่แขวนอยู่ในตู้ อาทิตย์พยักหน้า และชี้ไปที่ตู้โชว์ “ผมเอาชุดนั้นครับ” เขาบอกกับพนักงานก่อนจะหันมาหาตะวัน

“รีบเลือกจะได้รีบกลับ”

“รีบก็ไปก่อนเลยค่ะ พี่คะฉันเอาสีแดงเลือดหมูชุดนั้นค่ะ” ตะวันชี้ไปที่ชุดนั้นทำเอาอาทิตย์ยืนนิ่ง

“งานแต่งนะทำไมเอาสีนั้น เธอคิดว่าจะไปงานราตรีสโมสรหรือยังไงกันปานตะวัน”

“จะแคร์ทำไมคะในเมื่อแม้แต่หมาสักตัวก็เข้ามาไม่ได้อยู่แล้ว ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ใส่ชุดดำ ว่าแต่วันงานคุณเข็มอัปสรคงไม่ไปที่งานนะคะ เพราะพี่อาทิตย์เขาพูดไว้แล้วว่าแม้แต่หมาสักตัวก็ไม่ให้เข้า” ปานตะวันพูดแล้วเดินไปหาพนักงานก่อนจะหยิบชุดแล้วเดินไปในห้องลอง

“อาทิตย์คะ ว่าที่ภรรยาของคุณพูดจาไม่ไว้หน้าเข็มเลยนะคะ เข็มไปโรงพยาบาลก่อนนะคะ เข็มไม่มีหน้าอยู่ที่นี่หรอกค่ะ ” เข็มอัปสรเอ่ยขึ้นมาเพราะรู้ว่าอาทิตย์จะต้องไปส่งเธอเป็นแน่แต่ผิดคาด

“งั้นเดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่ให้นะเข็ม เสร็จแล้วผมจะตามไปที่โรงพยาบาลก็แล้วกัน”

หลังจากส่งเข็มอัปสรขึ้นรถแล้วนั้น อาทิตย์เดินตรงเข้าไปที่ห้องลองชุดในทันที และในตอนที่เข้าไปนั้นปานตะวันใส่ชุดแต่ยังไม่ได้รูดซิปทางด้านหลังเลยด้วยซ้ำ และนั่นทำเอาเธอตกใจเป็นอย่างมาก

“เข้ามาทำไม ?”

“ห้องลองชุดก็มาลองชุดนะสิ ไหนดูซิทำไมไม่รูดซิปรอให้ผัวมารูดให้หรือยังไง”

“หยุดนะพี่อาทิตย์ หากไม่ชอบ ไม่ต้องมายุ่งเราแต่งแค่บังหน้าได้ ฉันไม่ฝืนใจพี่อยู่แล้ว” ตะวันพูดพร้อมกับสะบัดมืออาทิตย์ออกแต่ว่าเเรงผู้หญิงหรือจะสู้เเรงผู้ชายอย่างเขาได้ และนั่นทำให้อาทิตย์กระชากตะวันมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปด้านหลังแล้วรูดซิปขึ้นอย่างแรงทำเอาตะวันร้องออกมาด้วยความเจ็บนั่นเป็นเพราะว่า ซิปที่เขารูดให้ตะวันนั้นมันรูดกินเนื้อผ้าและนั่นทำให้มันบาดหลังเธอไปด้วยนั่นเอง

“อ๊ะ ” ตะวันร้องออกมาด้วยความตกใจ และความเจ็บปวดเป็นอย่างมากก่อนจะสะบัดตัวออกจากอาทิตย์ และนั่นทำให้เขาเห็นว่าด้านหลังของตะวันมีเลือดออกเล็กน้อย

“มานี่เลือดไหลแล้วเห็นไหม” อาทิตย์ดึงตะวันมาดูด้านหลังก่อนจะดันให้ตะวันนั่งที่เก้าอี้ และเป็นเขาที่เดินออกไปหาพนักงานด้านนอกเพื่อขออุปกรณ์ทำแผล

“นั่งนิ่ง ๆ เดี๋ยวเช็ดเลือดและทำแผลให้” อาทิตย์บอกและก้มหน้าก้มตาเปิดกระเป๋าอุปกรณ์ทำแผล

“ไม่ต้องเดี๋ยวให้พี่พนักงานมาทำให้ก็ได้” ตะวันพูดทั้งที่เม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น

“อยู่เฉยๆ ไม่ต้องพูดมาก บอกว่าจะทำให้ก็ทำให้ไง”

อาทิตย์พูดจบก็เช็ดเลือดและทายาให้กับตะวันในทันที ในตอนที่เขาทายาให้นั้นมีบางครั้งที่เขาเป่าแผลให้กับเธอ ทำเอาตะวันคิดไปถึงตอนที่เธอทำอาหารและมีดบาดมือ เป็นอาทิตย์ที่ทำแผลให้และยังเป่าแผลให้เธอแบบนี้เช่นกัน

แต่จู่ ๆ ตะวันก็ลุกขึ้น และเดินไปหยิบเสื้อผ้าของเธอเองก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอ ทำเอาอาทิตย์โมโหที่เธอเดินหนีเขาไปเอาดื้อๆเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วตะวันก็เดินออกไปและตรงไปที่ริมถนนก่อนจะโบกแท็กซี่แล้วขึ้นไปทันที โดยที่ไม่สนใจเลยว่าอาทิตย์จะว่ายังไง ตะวันนั่งแท็กซี่ไปที่บริษัทของเธอก่อนจะตรงไปที่ห้องทำงาน และนั่งกุมขมับเพื่อคิดทบทวนในเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น

เสียงเคาะประตูห้องทำให้เธอได้สติ และหลุดจากภวังค์ ที่จมอยู่กับความคิดเดิม ๆ ของเธอ

“คุณตะวันคะ บ่ายนี้มีประชุมนะคะ กับลูกค้าญี่ปุ่นค่ะ ” เลขาหน้าห้องเดินเข้ามาบอกงานที่เธอจะต้องทำ

“ขอบคุณมากเลยค่ะ ว่าแต่กี่โมงคะและห้องประชุมที่ไหนคะ”

“ห้องประชุม 1 ค่ะคุณตะวัน เห็นว่าคุณอาทิตย์บอกว่าจะรีบมาให้ทัน แต่ถ้ามาไม่ทันให้ประชุมก่อนได้เลยค่ะ” เลขายังคงรายงานต่อ “ขอบคุณค่ะ” ตะวันตอบรับและเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อดูรายละเอียดเรื่องงานที่เธอจะต้องจัดการให้แล้วเสร็จให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

กระทั่งถึงเวลาประชุมก็ยังไม่มีวี่แววว่าอาทิตย์จะมาสักนิด ตะวันเลยทำการเปิดการประชุมไปก่อน

“จะว่าไปว่าที่สามีคุณตะวันไม่มาประชุมเลยเหรอครับหรือว่าไม่ให้ความสำคัญกับงานนี้” ลูกค้าญี่ปุ่นท่านนั้นเอ่ยถามด้วยความโกรธเป็นอย่างมาก

“ไม่ใช่ค่ะคือว่าเขาติดธุระด่วนค่ะเลยมาไม่ได้ ต้องขออภัยด้วยนะคะ เอาเป็นว่าเพื่อเป็นการขอโทษเดี๋ยวบ่ายนี้ตะวันจะเลี้ยงข้าวคุณโคบายาชิดีไหมคะ” ตะวันถามและส่งยิ้มให้กับชายต่างชาติที่อยู่ตรงหน้าของเธอ

“ก็ได้ครับเห็นแก่คุณตะวัน วันนี้ผมจะไม่โกรธแต่ว่าคุณตะวันต้องพาผมไปกินอาหารที่อร่อย ๆ และขึ้นชื่อนะครับ ไม่อย่างนั้นผมไม่ยอมจริง ๆ ด้วยนะครับ” โคบายาชิตอบออกมาด้วยรอยยิ้มที่เต็มใบหน้าของเขา

“ได้ค่ะ ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ไปกันเลยไหมคะ นี่ก็เลยเเที่ยงวันไปมากแล้วไปกันเลยดีไหมคะ”

หน้าห้องทำงาน ตะวันเดินมาบอกกับเลขาของเธอและอาทิตย์ซึ่งเป็นเลขาคนเดียวกัน

“คุณพิมพ์คะ เดี๋ยวตะวันจะออกไปทานข้าวกับลูกค้านะคะรบกวนจองร้านอาหารที่ดี ๆ ให้ด้วยนะคะ แล้วก็เรียกคนขับรถให้ด้วยนะคะพอดีว่าวันนี้ตะวันไม่ได้เอารถมาเองค่ะ ”

“ได้ค่ะคุณตะวัน พิมพ์จะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”