บทที่ 109 เพื่อนร่วมห้อง

รถของพร้อมเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยไปตามถนนสายหลัก ภายในรถมีเสียงเพลงเปิดคลอเบา ๆ ขณะที่แพรไหมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอไม่ได้พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง แต่สายตากลับเหลือบมองพร้อมเป็นระยะ

ส่วนคนขับยังคงขับรถด้วยสีหน้าสบาย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สุดท้ายแพรไหมก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นมา

“ผู้หญิงค...