บทที่ 115 แค่ฉันรักเธอก็พอ

แค่ฉันรักเธอก็พอ

หลังจากเดินออกมาจากหน้าคณะ พร้อมพาแพรไหมมานั่งที่ม้านั่งบริเวณเงียบ ๆ ด้านข้างอาคารเขานั่งลงข้างเธอ ก่อนจะหันไปมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

“ทีนี้บอกฉันได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

แพรไหมก้มหน้า มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อแน่น

“ฉัน…” เสียงของเธอสั่นจนแทบพูดต่อไม่ไหว

พร้อมไม่ได้เร่งเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ