บทที่ 17 คนสำคัญ

ตอนที่17. คนสำคัญ

หกโมงเย็น เสียงคีย์บอร์ดค่อย ๆ เงียบลงทีละแผนก ไฟในออฟฟิศดับไปครึ่งหนึ่งใบบัวเก็บเอกสารช้า ๆเข่าที่ยังเจ็บทำให้การเดินของเธอช้ากว่าปกติ ปรเมศมองอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจแรงเหมือนรำคาญโลก

“…มา” เขายื่นมือมาไม่ได้สบตา ไม่ได้อ่อนโยนแต่ก็ยังยื่นมาใบบัวชะงักเล็กน้อย ก่อนจะวางมือบ...