บทที่ 3 ความเจ็บปวด

ตอนที่ 3. ความเจ็บปวด

ใบบัวนั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ มือกำชายกระโปรงแน่น

หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดในหูตัวเอง สุดท้าย…เธอก็รวบรวมความกล้า ลุกขึ้นเดินไปหาเขาที่กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน

“คุณปรเมศคะ…” เสียงเธอเบาจนแทบจะหายไปกับความเงียบ ชายหนุ่มหันมามอง สีหน้ายังเรียบเฉยเหมือนเดิม

“รบกวนคุณ…ช่วยรูดซิปให้หน่อยได้ไหมคะ”

เธอชี้ไปที่ด้านหลังชุดเจ้าสาวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

            “มัน…ติดนิดหน่อยค่ะ” ปรเมศขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบตามอง

“อ่อยเหรอ” คำพูดนั้นทำให้ใบบัวชะงัก หัวใจเหมือนถูกกระชาก

“เปล่าค่ะ!” เธอรีบส่ายหน้า “มันรูดไม่ลงจริง ๆ ฉัน…ทำเองไม่ได้” ใบบัวบอกออกไปตามความเป็นจริงเพราะเธอดึงแล้วแต่ว่าดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออก

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง สายตานิ่งจนอ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โดยไม่พูดอะไรอีก ใบบัวยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ รู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาใกล้เกินไป

นิ้วของปรเมศจับที่ซิปด้านหลังชุดแล้วรูดลงอย่างแรง

“อ๊ะ!”

เธอสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บแล่นวาบเพราะซิปไปเกี่ยวผิวด้านในนิดหน่อย เขาชะงักมือทันที บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน ใกล้กันเกินไปจนใบบัวได้ยินเสียงหายใจของเขาชัดเจน

“เจ็บเหรอ…” น้ำเสียงนั้นเบาลงกว่าทุกครั้ง

ใบบัวเม้มปากแน่น ไม่กล้าหันไปมองหน้าเขา

“ไม่เป็นไรค่ะ…ฉันไม่เป็นไร”

ปรเมศถอนมือออกช้า ๆ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขาหันหน้าหนีเล็กน้อย

“ไปพักเถอะ” น้ำเสียงกลับมาเย็นชาตามเดิม

แต่แผ่นหลังที่หันให้เธอ…กลับดูตึงเครียดกว่าที่เคย ใบบัวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่โซฟา หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ

เธอไม่รู้หรอกว่าในวินาทีนั้นเอง…มือของปรเมศที่กำลังจับขอบโต๊ะอยู่ กำแน่นจนเส้นเลือดปูดเพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมแค่ได้ยืนใกล้เธอถึงรู้สึกควบคุมตัวเองได้ยากขนาดนี้

ใบบัวเปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นไหลผ่านแผ่นหลังแต่ทันทีที่สายน้ำสัมผัสผิว เธอก็เผลอสูดลมหายใจเข้าลึก

“อ๊ะ…” ความแสบแล่นวาบขึ้นมาทันที

เธอเอื้อมมือไปแตะตรงกลางแผ่นหลังเบา ๆ

ปลายนิ้วสัมผัสรอยถลอกยาวที่ยังอุ่นอยู่ ภาพตอนที่ปรเมศรูดซิปแรงเกินไปผุดขึ้นมาในหัว แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ความเจ็บนั้นก็ยังคงอยู่

ใบบัวกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมส่งเสียงออกมา...

แค่นี้…เธอก็เป็นภาระมากพอแล้ว เธออาบน้ำอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะสวมเสื้อคลุมบาง ๆ แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ

ในขณะเดียวกัน…

ปรเมศยืนอยู่กลางห้อง มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์

ของเหลวสีเข้มในแก้วลดลงไปกว่าครึ่ง ความร้อนจากแอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอ ทำให้หัวใจที่ปั่นป่วนอยู่แล้วยิ่งร้อนรุ่มขึ้นไปอีก

เขาไม่รู้ว่าดื่มไปกี่แก้วรู้แค่ว่าความเงียบในห้องนี้มันอึดอัดเกินทน

ปรเมศถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะหันตัวจะเดินเข้าห้องน้ำ เพราะเห็นว่าใบบัวเดินออกมาพอดี

และในวินาทีนั้นเอง

“อ๊ะ!” ร่างสองร่างเดินชนกันเต็มแรง

แก้วไวน์ในมือเขาเอียง น้ำสีแดงกระฉอกเล็กน้อย

ใบบัวสะดุดถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ถูกมือแข็งแรงคว้าแขนไว้ทัน

ทั้งคู่หยุดนิ่ง ใกล้กัน…ใกล้เกินไปใบบัวยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา กลิ่นไวน์อ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นสบู่จากตัวเธอทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัดอย่างประหลาด

ปรเมศมองลงมา เห็นผมของเธอยังเปียกชื้น

เสื้อคลุมบางแนบกับผิวกายของเธอ ยิ่งไวน์ที่หกรดเสื้อคลุมนั้นก็ยิ่งทำให้เห็นผิวกายได้อย่างชัดเจน คิ้วของเขาขมวดแน่นโดยไม่รู้ตัว ใบบัวรีบผลักเขาออก ก่อนจะเดินปลีกตัวออกมาปรเมศมองตาม

“ไปพักเถอะ”

“ค่ะ ”

น้ำเสียงกลับมาเย็นชาเหมือนเดิมแต่คราวนี้…มันมีอะไรบางอย่างสั่นไหวแฝงอยู่ ใบบัวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่โซฟา ทิ้งให้ปรเมศยืนอยู่คนเดียวกลางห้องเขาหลับตาลงแน่นยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มจนหมดในอึกเดียว

ทั้งที่ในหัว…กลับวนเวียนอยู่กับภาพไวน์ที่เปื้อนเสื้อคลุมของเธอ ความร้อนลุ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง ไม่นานปรเมศเดินกลับมาที่โซฟา เขายืนมองใบบัวที่กำลังนอนที่โซฟา

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ? ” ใบบัวถามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ตอบแต่กลับดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนและประกบริมฝีปากกับเธอในทันที

"อือ..." ใบบัวถึงกับพูดไม่ออก สองมือของเธอได้แต่ทุบตีที่กลางอกแต่ก็ไม่อาจจะต้านแรงของปรเมศได้ เขาอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวและโยนเธอไปกลางเตียง !!