บทที่ 31 ลังเล

ตอนที่ 31. ลังเล

           หมอธนาวินวางมือเบา ๆ บนขอบเตียง ไม่แตะตัวเธอโดยพลการ

“มันยังไม่พัง ถ้ายังหายใจอยู่”

น้ำเสียงเขานุ่มนวลกว่าเดิม

“อย่าลืมว่าเธอมีพ่อที่ยังต้องการเธอนะ มีคนไข้ที่ต้องการคนดูแลในวันข้างหน้า มีชีวิตที่ยังไม่ถูกเขียนจบ”ประโยคสุดท้ายเหมือนตั้งใจให้ใครอีกคนในห้องได้ยินด้วยปรเมศรู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ