บทที่ 4 ความเจ็บปวด 1.

ตอนที่ 4. ความเจ็บปวด1

ตุ๊บ !! เสียงของร่างกายใบบัวที่ถูกปรเมศโยนทิ้งกลางที่นอน

“คุณปรเมศนี่คุณจะทำอะไรคะ ” ทันทีที่ใบบัวได้สติเธอรีบลุกและขยับตัวออก แต่ก็ช้ากว่าปรเมศที่พุ่งเข้าคร่อมร่างเธอเอาไว้

“ไม่น่าถามก็ทำให้คืนนี้เป็นคืนแต่งงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด เหมือนที่คุณพ่อและเธอตั้งใจไว้ยังไงล่ะ”

พูดจบปรเมศก็ ก ร ะ ช า ก ชุดนอนของใบบัวจนกระดุมหลุดกระจุยกระจาย ก่อนจะก้มลงไป ไ ซ้ ซ อ ก ค อ ของเธอ

“อึก...” ใบบัวถึงกับสะอึกในลำคอ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเป็นอย่างมาก

“ไหนคุณบอกว่าคุณจะไม่แตะต้องคนที่คุณไม่รักไงคะ แล้วทำไม ?...” ใบบัวแทบจะพูดไม่ออกว่าทำไมเขาทำแบบนี้แต่ปรเมศก็ให้คำตอบที่ชัดเจนกับเธอในทันท่วงที โดยที่มือหนาของเขาบีบที่ต้นคอของเธอเอาไว้ ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเป็นอย่างมาก

“ก็ไม่ได้รัก..!! แต่ในไวน์ใส่ ย า ป ลุ ก  เซ็ ก ส์

 เธอใส่มันไปในนั้นใช่ไหม อยากให้ฉันแตะต้องเธอขนาดนั้นเหรอ ?”

“เปล่านะฉันเปล่าทำ คุณกำลังเข้าใจผิด” ใบบัวตอบด้วยน้ำเสียงติดขัดพร้อมกับสองมือที่พยายามแกะมือของปรเมศออก

“จำไว้นะว่าที่ฉันแตะต้องเธอก็เพราะ สถานการณ์มันบังคับ อีกอย่างมาคิดดูแล้วเธอก็ได้เงินไปเยอะ ได้ผลประโยชน์อยู่คนเดียว สิ่งของที่ซื้อมาแล้วก็ควรจะใช้ให้มันคุ้มค่ากับราคาที่เสียไป”

พูดจบปรเมศไม่ฟังเสียงอะไรทั้งนั้น เพราะฤทธิ์ยาทำให้เขาขาดสติ และทำให้เขาทำในสิ่งที่เขาเองไม่สามารถยั้งคิดได้

ปรเมศโน้มร่างกายลงมาก่อนที่ริมฝีปากหนาของเขาจะบดขยี้ริมฝีปากบางของใบบัวด้วยความหิวกระหาย การจู่โจมของปรเมศทำเอาใบบัวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ แถมเธอยังร้องออกมาเพราะเขาดันไปกัดริมฝีปากของเธอเข้าอย่างจัง

“อ๊ะ !! ” เพียงแค่ใบบัวร้องเท่านั้น นั่นก็ทำให้ปรเมศได้โอกาสดันลิ้นของเขาเองเข้าไปในช่องปากของใบบัว ลิ้นของปรเมศเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของใบบัว เพราะความไม่ประสาของเธอทำให้เธอพยายามดันลิ้นของเขาออกมา แต่กลายเป็นว่ามันเหมือนกับสร้างความตื่นตัวให้ปรเมศ

            “อืออ..” เสียงใบบัวร้องลอดไรฟันออกมา

ปรเมศถอนริมฝีปากออก ก่อนจะซุกใบหน้าของเขาไปที่ซอกคอขาวนวลของใบบัวอีกครั้ง บางจังหวะเขาดูดที่ซอกคอ เนินอก บางจังหวะที่เขามันเขี้ยวเขากัดเธออย่างแรง

มือหนาไม่อยู่กับที่เลยสักครั้ง แต่กลับลูบไล้ร่างกายของใบบัว ก่อนจะขยับมาขยำหน้าอกอวบอิ่ม

ฝ่ามือตะปบที่หน้าอกหนึ่งข้าง เขาเลื่อนใบหน้าต่ำลงมาแล้วอ้าปากงับ ทั้งดูด ดึง กับ ที่หัวนมของเธอ

“อือออ คุณปรเมศคะ อ๊ะ..” ทั้งที่ใบบัวพยายามร้องห้าม แต่พอเธอยิ่งร้องมากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าเสียงของเธอจะไปกระตุ้นอามรณ์ของปรเมศมากขึ้น

จากสองเต้าอวบอิ่มปรเมศเลื่อนใบหน้ามาที่สะดือ ก่อนจะขยับต่ำลงมา มือหนากระชากกางเกงนอนและแพนตี้ตัวจิ๋วเหวี่ยงทิ้งออกไปอย่างไม่ใยดี

มือหนาลูบไล้ เ นิ น อ ว บ อิ่ ม อย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่ปลายนิ้วสากจะแหวกไปตรงกลางร่องรัก เขากดและบดขยี้จุดที่ไวต่อสัมผัสของหญิงสาว

“หึ...ไวต่อสัมผัสดีนี่” ปรเมศพูดขึ้นมา เพราะสัมผัสได้ว่าตอนนี้ที่ร่องรักของใบบัวมันเริ่มแฉะ เพราะมีน้ำรักไหลออกมาแล้ว

“คุณปรเมศ...ปะ หยุดเถอะค่ะ ฉันขอร้อง” ใบบัวร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

ไม่เพียงปรเมศไม่ฟังเสียงของเธอ หากแต่เขากลับเพิ่มความเร็วด้วยการ รั ว ติ่ ง เ สี ย ว ของใบบัวอย่างไว

ก่อนจะ แ ห ว ก ร่ อ ง รั ก และ ส อ ด นิ้ ว เข้าไปพร้อมกันทีเดียวสองนิ้ว

“อ๊ายย เจ็บ อึก !! ” ใบบัวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแค่สอดเข้าไปเท่านั้น หากแต่ปรเมศกับกระแทกนิ้วเข้าไปอย่างแรง

ส่วนมือของเขาอีกข้างที่ว่างอยู่นั้น เขาปลดตะขอกางเกงออก ก่อนจะดึงมันออกด้วยมือเดียวด้วยความชำนาญ ไม่นานท่อนล่างของเขาก็เปลือยเปล่า เขาจับท่อนเอ็นของตัวเองรูดขึ้นลงอยู่สองสามที ก่อนจะจับมันกดที่ปากทางร่องรักของใบบัว เขากดมันและเลื่อนขึ้นลงอยู่หน้าร่องรัก บางจังหวะเขาจับท่อนเอ็นฟาดไปที่ร่องรักอย่างแรง

“คุณปรเมศคะ ได้โปรดเถอะ อย่าทำอะไรฉันเลย” ปรเมศไม่ได้ฟังสิ่งที่ใบบัวร้องขอ หากแต่เขาดึงมือออกและเลื่อนตัวขึ้นไปหาใบบัว

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ ? ” เขาถามทั้งที่ยังจับท่อนเอ็นของเขารูดขึ้นลง ใบบัวมองด้วยความกลัวเป็นอย่างมาก

“ฉันบอก...” ไม่ทันที่ใบบัวจะพูดจบปรเมศบีบปากของเธอ พร้อมกับจับท่อนเอ็นของเขาสอดเข้าไปในโพรงปากของเธอ พร้อมกับดันท่อนเอ็นเข้าไปทำเอาใบบัวตาเหลือกเพราะนอกจากมันจะใหญ่แล้วนั้น มันยังยาวจนแทบจะทะลุคอหอยของเธอแล้ว

อ๊อก อ๊อก แค่ก แค่ก !! .ใบบัวถึงกับสำลักออกมา แต่ประเมศไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขาขยับสะโพกแกร่งเข้าออกช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นกว่าเดิม

“อ้าปากกว้าง ๆ อ้าเอาไว้อย่าให้ฟันกระเฉาะท่อนเอ็นของฉัน ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บตัวกว่านี้” เขาคำรามออกมาทั้งที่ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่า ตอนนี้ท่อนเอ็นของเขามันเข้าไปในโพรงปากของใบบัวจนแทบมิด เธอทั้งจุกทั้งหายใจไม่ออก แต่เพียงไม่นานสิ่งที่น่าตกใจมากกว่านั้นก็คือ ปรเมศปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นของเขาเข้าไปในปากของใบบัว ทำให้เธอสำลัก และกลืนน้ำรักไปจนเกือบทั้งหมด

“อึก อ๊ะ แค่ก ๆ แค่ก ”