บทที่ 72 เหนื่อยและท้อ

ตอนที่ 72. เหนื่อยและท้อ

ใบบัวหลับตาน้ำตาเอ่อแต่เธอกลั้นไว้ “แล้วมาทำไมอีก” เสียงเธอเบาลง “อยากให้ฉันสงสารเหรอคะ”

ปรเมศส่ายหน้า “พี่ไม่กล้าขออะไรจากหนูแล้ว”

คำตอบนั้นทำให้เธอจุก “พี่แค่อยากเห็น…ว่าหนูโอเคไหม”

ใบบัวกำผ้าห่มแน่นหัวใจเธอเหมือนกำลังพังช้า ๆแต่เธอยังพูด

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ทั้งที่ร่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ