ทะลุมิติมาพลิกชะตา...ท่านอ๋องผู้แสนอันตรายกลับคลั่งรักสตรีเช่นข้า!

เสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงมากลางผืนฟ้าสีดำทะมึน สายฝนสาดกระหน่ำราวกับสวรรค์กำลังโกรธเกรี้ยว ความหนาวเหน็บเสียดแทงทะลุเสื้อผ้าอาภรณ์เนื้อบางที่เปียกชุ่มจนแนบลู่ไปกับผิวหนัง ความเจ็บปวดร้าวระบมแล่นปลาบไปทั่วซีกหน้าด้านซ้าย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปากผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของไม้ผุพัง

​เจียงอวี้พยายามปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก เปลือกตาของนางหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหินผา ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือหลังคาศาลเจ้าที่ผุพังจนเห็นหยาดฝนร่วงหล่นลงมาเป็นสาย ท่ามกลางความมืดมิดมีเพียงแสงสลัวจากฟ้าแลบที่สาดส่องให้เห็นรูปปั้นเทพเจ้าขุนเขาที่แตกหักและเต็มไปด้วยหยากไย่

​           ความทรงจำสองสายไหลบ่าเข้ามากระแทกในหัวอย่างรุนแรงจนนางต้องนิ่วหน้า

​สายหนึ่งคือเจียงอวี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการภาพลักษณ์ระดับแนวหน้าในยุคปัจจุบัน นางเพิ่งถูกเพื่อนสนิทและคนรักร่วมมือกันหักหลัง ปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงจนย่อยยับ และจบชีวิตลงในอุบัติเหตุรถยนต์ที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียน

​           อีกสายหนึ่งคือเจียงอวี้ คุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ สตรีสายเลือดภรรยาเอกที่เกิดมาพร้อมรูปโฉมงดงาม ทว่ากลับมีนิสัยอ่อนแอหัวอ่อน นางเพิ่งถูกใส่ร้ายว่าวางยาพิษทำร้ายเจียงเซวี่ย น้องสตรีต่างมารดาผู้มีภาพลักษณ์ดุจดอกบัวขาวบริสุทธิ์

​           ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงหัวค่ำยังคงแจ่มชัดในห้วงความคิด กลางโถงใหญ่ของจวนเสนาบดี เจียงเซวี่ยกระอักเลือดออกมาหลังจากการดื่มน้ำชาที่นางเป็นผู้รินให้ มารดาเลี้ยงผู้เป็นอนุภรรยาที่ถูกยกขึ้นมาเป็นฮูหยินกรีดร้องเสียงหลง ชี้นิ้วด่าทอว่านางเป็นสตรีจิตใจอำมหิต ริษยาแม้กระทั่งน้องสตรีร่วมสายเลือด บรรดาบ่าวไพร่และแขกเหรื่อต่างมองนางด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยาม

​และที่เจ็บปวดที่สุดคือฝ่ามือของเจียงเจิ้งหยวน บิดาบังเกิดเกล้าที่ฟาดลงมาบนใบหน้านางอย่างเต็มแรงโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ

​"นังลูกเนรคุณ เจ้ากล้าวางยาเซวี่ยเอ๋อร์ได้อย่างไร จิตใจเจ้าทำด้วยสิ่งใดถึงได้อำมหิตเพียงนี้ สตรีแพศยาเช่นเจ้าไม่สมควรอยู่ในจวนของข้า ลากตัวนางไปทิ้งไว้ที่ศาลเจ้าร้างท้ายภูเขาหลิงซาน ปล่อยให้นางสำนึกผิดอยู่ที่นั่น หากไม่ตายก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบจวนนี้อีก"

​น้ำเสียงตวาดกร้าวของบิดายังคงดังก้องอยู่ในหู เจียงอวี้คนเดิมตกใจกลัวจนสิ้นสติไปท่ามกลางสายฝนขณะถูกบ่าวไพร่ลากตัวออกมาทิ้งไว้อย่างไร้ความปรานี ทิ้งให้นางต้องหนาวตายอย่างโดดเดี่ยวพร้อมกับมลทินที่ไม่ได้ก่อ

​เจียงอวี้แค่นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดทำให้ความโกรธแค้นในอกปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง สองชาติสองภพ นางล้วนต้องตายเพราะถูกคนใกล้ตัวหักหลังและใช้ข่าวลือทำลายชื่อเสียง ทว่าการตายในยุคปัจจุบันของนางยังถือว่าพวกมันใช้สมองและกลอุบายที่ซับซ้อน แต่การใส่ร้ายป้ายสีในจวนเสนาบดียุคนี้ ช่างเป็นละครฉากเล็กที่เต็มไปด้วยช่องโหว่และน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

​           การดื่มชาเพียงจอกเดียวแล้วกระอักเลือดทันที เป็นวิธีใส่ร้ายที่โง่เขลาที่สุดในสายตาของนักจัดการภาพลักษณ์เช่นนาง ทว่าบิดาผู้โง่งมกลับเชื่ออย่างสนิทใจ หรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้เชื่อ แต่เพียงต้องการหาข้ออ้างกำจัดนางพ้นทาง เพื่อกรุยทางให้บุตรีสุดที่รักอย่างเจียงเซวี่ยได้ก้าวขึ้นมาเป็นคุณหนูใหญ่ผู้เพียบพร้อม ไร้รอยด่างพร้อย และได้แต่งงานกับองค์ชายรองผู้เป็นคู่หมั้นหมายของนางแทน

​           "คุณหนูใหญ่ ท่านฟื้นแล้ว สวรรค์คุ้มครอง ท่านฟื้นแล้วจริงๆ"

​เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นข้างกาย เจียงอวี้หันหน้าไปมองเบื้องล่าง เห็นร่างเล็กของเด็กสาวสวมชุดสาวใช้สีซอมซ่อกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นไม้เปียกแฉะ สองมือที่สั่นเทาและเย็นเฉียบของเด็กสาวพยายามกุมมือนางไว้แน่น น้ำตาอาบอาบแก้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดิน

​นางคืออาเฉียว สาวใช้เพียงคนเดียวที่ยอมติดตามมาตกระกำลำบากและถูกทุบตีจนบอบช้ำเพราะพยายามปกป้องเจ้านาย

​เจียงอวี้มองลึกลงไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความหวาดกลัวของอาเฉียว ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในหัวใจที่ด้านชา อย่างน้อยในโลกที่บิดาไร้ความเมตตาและน้องสตรีจ้องจะเอาชีวิต ก็ยังมีเด็กโง่งมผู้ซื่อสัตย์คนนี้อยู่เคียงข้าง

​           "อาเฉียว หยุดร้องไห้เสีย น้ำตาของเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนใจคนสารเลวพวกนั้นได้ และมันก็ไม่อาจทำให้พวกเราอุ่นขึ้นมาได้ในคืนที่ฝนตกเช่นนี้"

​           น้ำเสียงของเจียงอวี้ราบเรียบและเย็นเยียบจนอาเฉียวชะงักงัน สาวใช้น้อยเงยหน้ามองเจ้านายด้วยความประหลาดใจ ปกติแล้วคุณหนูใหญ่ของนางเป็นคนขี้ขลาดตาขาว หากเจอเรื่องเช่นนี้คงเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญและพร่ำบอกว่าตนเองไม่ได้ทำ ทว่าสตรีที่นอนอยู่ตรงหน้าบัดนี้กลับมีดวงตาที่ลึกล้ำราวกับสระน้ำไร้ก้นบึ้ง รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ผู้คนต้องยอมสยบ

​           เจียงอวี้พยุงร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นนั่งพิงเสาไม้ นางกวาดสายตามองไปรอบศาลเจ้าร้างอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ หลังคารั่ว ประตูหน้าต่างพังยับเยิน ลมหนาวพัดกระโชกเข้ามาทุกทิศทาง ไม่มีฟืน ไม่มีไฟ ไม่มีอาหารและน้ำดื่ม หากปล่อยไว้เช่นนี้ พวกนางสองนายบ่าวคงต้องหนาวตายก่อนรุ่งสางเป็นแน่

​นี่ไม่ใช่การลงโทษให้มาสำนึกผิด แต่เป็นการฆาตกรรมทางอ้อมที่ไร้ร่องรอยที่สุดต่างหาก

​"คุณหนูใหญ่ พวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ บ่าวหนาวเหลือเกิน บ่าวกลัวว่าท่านจะทนไม่ไหว รอยช้ำบนหน้าท่านก็บวมเป่งไปหมดแล้ว" อาเฉียวพูดพลางถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปียกชื้นของตนออก หวังจะนำมาคลุมให้เจ้านาย

​           เจียงอวี้ยกมือขึ้นห้าม นางจับเสื้อคลุมนั้นสวมกลับไปบนร่างของอาเฉียว "เจ้าสวมไว้ หากเจ้าป่วยตายไปอีกคน ใครจะคอยรับใช้ข้า"

​นางหลับตาลงครู่หนึ่ง สมองเริ่มคำนวณและวางแผนอย่างรวดเร็ว ในเมื่อพวกมันต้องการให้นางตายอย่างเงียบงันพร้อมกับชื่อเสียงที่เน่าเหม็น นางก็จะใช้ความตายนี้พลิกกระดานหมากเสียใหม่ การจัดการวิกฤตที่ดีที่สุดคือการเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส เปลี่ยนภาพลักษณ์จากนางมารร้ายผู้ฆ่าน้องสตรี ให้กลายเป็นเทพธิดาผู้เสียสละ

​           "อาเฉียว ในตัวเจ้ามีของมีค่าอันใดติดมาบ้างหรือไม่" เจียงอวี้เอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงไปด้วยอำนาจการสั่งการที่ชัดเจน

​           อาเฉียวรีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ นำปิ่นเงินเล่มเล็กๆ และเศษเงินกระดาษเพียงไม่กี่อีแปะออกมาวางบนฝ่ามือ "ตอนที่ถูกไล่ออกมา บ่าวแอบซ่อนปิ่นเล่มนี้ไว้เจ้าค่ะ มันเป็นปิ่นที่คุณหนูเคยประทานให้บ่าวเมื่อปีกลาย มีเพียงเท่านี้จริงๆ เจ้าค่ะ"

​           เจียงอวี้หยิบปิ่นเงินเล่มนั้นขึ้นมาพิจารณา แม้จะไม่ใช่ของมีราคาค่างวดมากมาย แต่มันก็เพียงพอสำหรับแผนการขั้นแรก นางจำได้จากความทรงจำเดิมว่า ห่างจากภูเขาหลิงซานไปทางทิศตะวันออกราวสิบลี้ มีหมู่บ้านชาวนาและจุดพักม้าเล็กๆ ซึ่งมักจะมีกลุ่มขอทานและวณิพกเร่ร่อนไปมาอยู่เสมอ

​           คนพวกนี้คือปากเสียงและสื่อกระจายข่าวชั้นเลิศในยุคที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต