บทที่ 11 นึกว่าจะไม่มีระบบกับเขาเสียแล้ว (1/2)

บทที่ 6 นึกว่าจะไม่มีระบบกับเขาเสียแล้ว (1/2)

รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านช่องไม้ผุ ๆ เข้ามาในกระท่อม หลินเสี่ยวเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ร่างกายยังมีอาการอ่อนล้าอยู่บ้าง แต่เมื่อคิดถึงเรื่องงานในเมืองเขาก็รีบตั้งสติเตรียมจะลุกขึ้น

“ต้องรีบไป” เขาพึมพำเบา ๆ พลางขยี้ตา

แต่ทันใดนั้นเอง “ติ๊ง!” เสียงใส ๆ ดังขึ้นข้างหูอย่างฉับพลัน หลินเสี่ยวเฉินชะงักไปทันที มือที่กำลังจะดันตัวลุกค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ

ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไรภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า มันคือหน้าจอสีฟ้าโปร่งใสลอยอยู่กลางอากาศราวกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ในโลกเดิมของเขา

“นี่มันอะไรล่ะเนี่ย” เขาถามกับตัวเองอย่างุนงง ใจเต้นแรงขึ้นทันที

บนหน้าจอมีตัวอักษรเรียงเป็นระเบียบพร้อมแสงบาง ๆ กะพริบเป็นจังหวะ

[ยินดีต้อนรับ ผู้ใช้งานหลินเสี่ยวเฉิน] เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของเขา ชัดเจนแต่ไม่มีทิศทางราวกับมาจากทุกที่พร้อมกัน

หลินเสี่ยวเฉินนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ “ใครน่ะ” เขาถามเสียงต่ำ

[ข้าคือ “ระบบสนับสนุนพิเศษ” สำหรับท่านโดยเฉพาะ] เสียงนั้นตอบทันที น้ำเสียงราบเรียบแต่ฟังดูมีพลังบางอย่าง [ระบบนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือผู้ใช้งานในการพัฒนาชีวิต ผ่านการทำภารกิจและสะสมคะแนน]

หัวใจของหลินเสี่ยวเฉินเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“ระบบ?” เขายังไม่ค่อยแน่ใจนัก ทว่าเมื่อชาติที่แล้วก็คุ้นเคยกับคำนี้อยู่บ้างเพราะเพื่อนผู้หญิงที่มหาวิทยาลัยดูละครแนวตั้งและพูดถึงการทะลุมิติไปพร้อมกับระบบให้เขาฟังอยู่บ่อย ๆ เรื่องราวของตัวเอกที่ได้รับ “ระบบ” เป็นตัวช่วย ตอนนั้นเขาเคยคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น แต่ตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้นจริงตรงหน้าเขา

[ระบบขอแนะนำกฎพื้นฐาน] ตัวอักษรบนหน้าจอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว [ผู้ใช้งานสามารถทำภารกิจเพื่อสะสม “คะแนน” คะแนนสามารถนำไปแลกซื้อ “สินค้า” จากระบบได้ไม่จำกัด]

หลินเสี่ยวเฉินกลืนน้ำลายอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกาย เขาถามโพล่งออกได้ความตื่นเต้น “แล้วภารกิจคืออะไร”

[ภารกิจหลักของเจ้าคือการสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับผู้คน]

เขาชะงักไปเล็กน้อย “แค่นั้นเหรอ”

[ใช่ เมื่อเจ้าทำให้ผู้อื่นยิ้มหรือหัวเราะอย่างมีความสุขได้ 1 คน เจ้าจะได้รับค่าความสุขเท่ากับ 10 คะแนน ไม่มีการจำกัดจำนวน สามารถทำได้ตามต้องการ]

คำอธิบายเรียบง่ายแต่ทำให้หลินเสี่ยวเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง

“แค่ทำให้คนยิ้มก็ได้คะแนน” เด็กชายพยักหน้าอย่างพอใจ

[ถูกต้อง]

สำหรับเขาแล้วภารกิจแบบนี้ไม่ได้ยากเกินไป อย่างน้อยก็ดีกว่าการต้องไปฆ่ามอนสเตอร์หรือเสี่ยงชีวิตแบบในนิยายบางเรื่อง และที่สำคัญมันไม่ขัดกับจิตใจของเขาเลย ยิ่งตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ในร่างของเด็ก หากว่าทำตัวเป็นเด็กดีน่ารักย่อมได้รับความเอ็นดูจากผู้ใหญ่ ทำดีเข้าไว้เดี๋ยวผู้ใหญ่ก็ยิ้มให้เอง