ทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา

บทที่ 1 มาอยู่ในร่างเจ้าเด็กขี้โรคบ้านจน (1/2)

         เสียงฝนตกหนักกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีดังสนั่นราวกับฟ้ากำลังโกรธแค้นอะไรบางอย่าง เสียงสายฟ้าฟาดแหวกอากาศเป็นระยะทำให้ห้องพักเล็ก ๆ สว่างวาบแล้วดับลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลินอวี้เฉินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในหอพักนักศึกษาเก่า ๆ แว่นตาเลื่อนลงมาจนเกือบถึงปลายจมูกแต่เขาไม่ได้สนใจจะขยับมันขึ้นไป สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าจออย่างแน่วแน่

บนหน้าจอคือเอกสารยาวเหยียด รายงานวิจัยหัวข้อ “การปรับปรุงพันธุ์ข้าวทนแล้งในสภาพแวดล้อมที่มีน้ำจำกัด” ตัวอักษรเรียงแน่นเป็นระเบียบแต่บรรทัดสุดท้ายยังคงว่างเปล่า

“อีกนิดเดียว…” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นิ้วมือที่เหนื่อยล้ายังคงพิมพ์ต่อไปอย่างฝืน ๆ

ชีวิตของเขาไม่หวือหวา ไม่มีเรื่องตื่นเต้น เขาเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับแปลงทดลอง ห้องแลบและเอกสารวิจัย แต่สำหรับเขามันสำคัญมาก เพราะเขาเชื่อจริง ๆ ว่าถ้าทำให้พืชทนแล้งได้มากขึ้นคนอีกจำนวนมหาศาลก็จะไม่ต้องอดอยาก

ความคิดนี้เรียบง่ายแต่หนักแน่น ทันใดนั้นเองแสงฟ้าผ่าฉีกท้องฟ้าเป็นเส้นยาว เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนหน้าต่างสั่นสะเทือน ไฟในห้องกระพริบถี่ ๆ หลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นมองเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะก้มลงพิมพ์ต่อ

“ขอแค่จบคืนนี้…”

แต่ประโยคยังไม่ทันสมบูรณ์ เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างฉับพลัน ประกายไฟแล่นผ่านสายไฟเหนือศีรษะ ทุกอย่างสว่างวาบเป็นสีขาว แรงกระแทกมหาศาลซัดเข้ามา ร่างของเขาถูกเหวี่ยงล้มลงกับพื้น ความเจ็บปวดแล่นผ่านทุกอณูแต่เขาไม่มีเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว

โลกทั้งใบดับลงในทันที

ความมืด ลึกอย่างไร้ขอบเขต ไม่มีเสียง ไม่มีความรู้สึกราวกับเขาจมลงสู่ก้นบึ้งของทะเลที่ไร้แสง เวลาผ่านไปนานแค่ไหนเขาไม่อาจรับรู้ หนึ่งวินาทีหรือหนึ่งชั่วชีวิต จนกระทั่ง...

“เสี่ยวเฉิน…เสี่ยวเฉิน…” เสียงหนึ่งดังแว่วขึ้นแผ่วเบาราวกับมาจากที่ไกลแสนไกลแต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อย่าทิ้งแม่ไปนะ…”

เปลือกตาหนักอึ้ง ร่างกายเหมือนถูกกดทับด้วยภูเขา เขาพยายามขยับนิ้ว พยายามเปิดตา ในที่สุดแสงสลัวก็สาดเข้ามา

ภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อย เพดานไม้สีหม่นมีรอยแตกเป็นเส้นยาว หยากไย่ห้อยลงมาตามมุม กลิ่นสมุนไพรขม ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ เขากะพริบตาอย่างช้า ๆ สมองยังมึนงง

“ที่นี่…” เสียงของเขาแหบและเบาอย่างน่าตกใจ

“เสี่ยวเฉิน!” หญิงผู้หนึ่งโผเข้ามาใกล้ มือหยาบกร้านจับแขนเขาแน่น ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ

น้ำตายังไหลไม่หยุด “เจ้าฟื้นแล้ว นับว่าสวรรค์ยังเมตตา”

หลินอวี้เฉินจ้องมองนางนิ่ง หัวสมองว่างเปล่า เขาไม่รู้จักนางแต่ในใจกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ

“ข้า…” เขาพยายามพูด “ข้าอยู่ที่ใด…”

หญิงผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูด “อย่าพูดอะไรเลย เจ้าป่วยมาหลายวันแล้ว แค่ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว…”

หลายวัน? คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมทิ่มแทงความคิดของเขา เขาพยายามลุกขึ้นนั่งแต่ร่างกายกลับอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ เขาก้มลงมองมือของตัวเอง แล้วหัวใจก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ มือเล็ก…ผอม…มีรอยแผลเป็นเก่า ๆ เต็มไปหมด นี่ไม่ใช่มือของผู้ใหญ่ ไม่ใช่มือของเขา

“นี่…” เขาหายใจถี่ ความสับสนเริ่มก่อตัวเป็นความหวาดกลัว “ข้า…เป็นใครกัน”

ก่อนที่ใครจะตอบ บางอย่างก็ระเบิดขึ้นในหัวของเขา ภาพนับไม่ถ้วนไหลบ่าเข้ามาอย่างรุนแรง เสียงหัวเราะของเด็กชาย เสียงลมพัดผ่านทุ่งนา แสงแดดอุ่น ๆ จากนั้นภาพก็แตกสลายกลายเป็นความแห้งแล้ง ดินแตกระแหง ต้นข้าวเหี่ยวเฉา เสียงทะเลาะของพ่อแม่

“ไม่มีข้าวแล้ว จะเอาอะไรกิน”

“ข้าก็พยายามแล้ว”

เสียงประตูถูกกระแทก เสียงร้องไห้ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเจ้าหน้าที่

“ถ้าไม่ใช้หนี้ ก็ยึดที่นา!”

มือหยาบกระชากคนออกไป เสียงโวยวาย เสียงอ้อนวอน ทุกอย่างปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก

“อึก!” หลินอวี้เฉินกุมหัวแน่น ความเจ็บปวดแล่นผ่านสมอง ภาพยังคงไหลเข้ามาไม่หยุด เด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่มุมห้องมองพ่อที่ถูกลากไป น้ำตาไหลเงียบ ๆ เด็กคนนั้นคือเขา ไม่สิ...คือเจ้าของร่างนี้

ภาพสุดท้ายเด็กชายล้มป่วย ร่างกายอ่อนแรง นอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ เสียงแม่ร้องไห้ เสียงพี่สาวเรียก ลมหายใจของเด็กชายแผ่วลงและหยุดในที่สุด