บทที่ 12 นึกว่าจะไม่มีระบบกับเขาเสียแล้ว (2/2)

บทที่ 6 นึกว่าจะไม่มีระบบกับเขาเสียแล้ว (2/2)

“แล้วสินค้ามีอะไรบ้าง” เด็กชายถามต่อ

หน้าจอสว่างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรายการใหม่ [ระดับผู้ใช้งานปัจจุบัน: ระดับ 1 สามารถปลดล็อกสินค้าได้ 6 รายการ]

จากนั้นรายการสินค้าก็เริ่มปรากฏขึ้นทีละบรรทัด

1. ข้าวสาร

2. ไก่

3. ปลา

4. เสื้อผ้าผ้าหยาบ

5. ไม้ไผ่

6. ปุ๋ย

หลินเสี่ยวเฉินมองรายการนั้นนิ่ง ๆ ในหัวกำลังประมวลว่าของเหล่านั้นสามารถทำอะไรได้บ้าง ของทุกอย่างที่ปรากฏล้วนเป็นสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ทั้งสิ้น ข้าวสารใช้เลี้ยงครอบครัว ไก่กับปลาเพิ่มสารอาหารโปรตีนจำเป็นมากสำหรับร่างกายที่อ่อนแอของบิดา เสื้อผ้าของจำเป็นพื้นฐาน ไม้ไผ่อันนี้สำคัญมากเพราะเขามีแผนจะสร้างบ้านใหม่ แล้วก็ปุ๋ยสามารถช่วยเพิ่มผลผลิตในนาได้ ทุกอย่างตรงกับปัญหาของบ้านหลินในตอนนี้อย่างพอดิบพอดี

“แบบนี้ ถ้ามีคะแนนมากพอก็สามารถทำให้ชีวิตของทุกคนดีขึ้นได้ พวกเราก็จะรอดตายแล้ว” เด็กชายร้องอออกมาด้วยความดีใจ

เขาไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีก ไม่ต้องกังวลเรื่องวัสดุก่อสร้าง แม้แต่การฟื้นฟูไร่นาก็มีโอกาสเป็นไปได้ บางทีเขาอาจะใช้สิ่งของเหล่านี้แลกเปลี่ยนเป็นมาไถ่ที่นากลับคืนมาให้บิดาได้ด้วย

ก่อนหน้านี้เขาเคยแอบน้อยใจอยู่ลึก ๆ ว่าตัวเองได้ทะลุมิติมาเป็นเด็กแค่ยากจน ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงิน ไม่มีอะไรเลย ต่างจากตัวเอกในละครที่เพื่อนสาวเคยเล่าให้ฟังที่มักมีตัวช่วยตั้งแต่ต้น แต่ตอนนี้เขาเองก็มีตัวช่วยบ้างแล้ว นับว่าสวรรค์ยังเมตตาคนดี

[ระบบจะคอยช่วยเหลือเจ้าตามความเหมาะสม] เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง [โปรดใช้ระบบอย่างมีประสิทธิภาพ]

หน้าจอค่อย ๆ จางลง แต่ยังคงลอยอยู่บาง ๆ ราวกับพร้อมจะเรียกใช้งานได้ตลอดเวลา

หลินเสี่ยวเฉินนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้น จากที่ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียตอนนี้กลับกลายเป็นว่าสดชื่นแจ่มใสพร้อมจะลุยงานได้อย่างไม่หวาดหวั่น เขายกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจาห้องแล้วตะโกนเสียงดังอย่างมีความสุข “อรุณสวัสดิ์ทุกคน ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี”

เสียงตะโกนของเขาทำเอาหลินอวี้หรานที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัวถึงกับตกใจจนสะดุ้ง จากนั้นก็หันมาดุน้องชาย “เป็นอะไรของเจ้า บ้าไปแล้วหรืออย่างไร หากท่านพ่อตกใจจะทำอย่างไร”

“ขอโทษขอรับพี่หญิง วันนี้ข้าเพียงรู้สึกสดชื่นมากไปหน่อยเท่านั้น” เด็กชายหันมายิ้มทเจื่อนให้พี่สาว

“อย่าได้ทำอีก” หลินอวี้หรานส่งสายตาดุใส่เขา

หลินเสี่ยวเฉินได้แต่ทำหน้าเจื่อน วันแรกของภารกิจยังไม่ทันไปถึงไหน แทนที่จะได้สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเรากลับโดนดุเสียแล้ว

หลินอวี้หรานไม่ได้สนใจน้องชายอีกและหันกลับทำงานครัวอย่างขมักขเม้น เขาจึงรีบเดินออกไปหลังบ้าน ล้างหน้าบ้วนปากอย่างรวดเร็วก่อนจะเตรียมตัวออกไปทำงานในเมือง แต่ก่อนจะออกจากบ้านเขาหันกลับไปมองครอบครัวของตน หลินอวี้หรานกำลังเตรียมอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ จางเว่ยเยียนกำลังอุ่นยาที่ต้มไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้สามี หลินกวงนอนอยู่บนเตียงสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่ได้กินยาเมื่อวานนี้

ภาพนั้นทำให้หลินเสี่ยวเฉินหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มออกมา ยกมือผอมบางทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นมาดู

‘วันนี้ข้าจะทำให้ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป ทุกอย่างจะดีขึ้นด้วยมือของเด็กน้อยผู้นี้’ เด็กชายคิดในใจ

เขาไม่เพียงแค่จะหาเงิน แต่จะสร้างรอยยิ้ม สร้างโอกาสและสร้างอนาคตใหม่ให้กับครอบครัวนี้ และระบบที่เขาได้รับมาคือโอกาส ดังนั้นเขาจะใช้มันให้เกิดประโยชน์

เด็กชายหันหลังเดินออกจากกระท่อม แสงแดดยามเช้าส่องลงบนใบหน้าของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ชีวิตในโลกใหม่นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด