บทที่ 13 ลองดูสักหน่อยดีกว่า (1/2)
บทที่ 7 ลองดูสักหน่อยดีกว่า (1/2)
หลินเสี่ยวเฉินเดินทางมาถึงร้านอาหารในตัวอำเภอตั้งแต่เช้าตรู่ ลมหายใจยังอุ่นจากการวิ่งมาอย่างเร่งรีบ มาถึงก็ตรงมารายงานตัวกับเถ้าแก่หลิวในทันที
“ข้ามาแล้วขอรับ” เด็กชายเอ่ยขึ้นเสียงใสแล้วรีบก้มศีรษะให้เถ้าแก่
เถ้าแก่หลิวหันมามอง จำได้วว่าเป็นเด็กชายที่มาทำงานกับเขาตั้งแต่เมื่อวาน เขาพยักหน้าเล็กน้อย “ดี มาแล้วก็เริ่มงานเลย”
“ขอรับ” หลินเสี่ยวเฉินไม่รอช้ารีบลงมือทำงานทันที
เขาเริ่มจากการจัดโต๊ะ เก็บกวาดเศษฝุ่น จัดถ้วย จาน ตะเกียบให้เรียบร้อย มือเล็ก ๆ เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วแม้จะยังไม่ชำนาญแต่ก็พยายามอย่างเต็มที่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อช่วยพ่อครัวหั่นผัก พ่อครัวสองคนในร้านเป็นชายร่างใหญ่ หน้าตาดุดัน ดูแล้วน่ากลัวสำหรับเด็กทั่วไปแต่หลินเสี่ยวเฉินไม่ได้รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย
“เด็กน้อย...ระวังมีดหน่อยล่ะ” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นเสียงเข้ม
“ขอรับ ข้าจะระวัง” เด็กชายตอบพลางยิ้ม
ทว่าขณะที่ทำงานไปในใจของเขากลับกำลังคิดอีกเรื่องหนึ่ง ‘ลองดูหน่อยก็คงจะดี’
เขานึกถึงภารกิจของระบบซึ่งก็คือการสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข สายตาเหลือบมองพ่อครัวทั้งสองก่อนจะตัดสินใจลอง “ท่านพ่อครัว...ข้ามีเรื่องตลกจะเล่าให้ฟัง อยากฟังไหมขอรับ”
พ่อครัวทั้งสองหันมามองหน้ากันเล็กน้อยแล้วหัวเราะ “เจ้าตัวแค่นี้จะมีเรื่องตลกอะไร เล่ามาสิ”
หลินเสี่ยวเฉินยิ้มกว้าง จากนั้นจึงเริ่มเล่า “มีอยู่วันหนึ่ง มีชายคนหนึ่งไปหาหมอแล้วบอกว่า ‘ท่านหมอ ข้าปวดท้องมากเลย’
ท่านหมอก็ถามว่า ‘เมื่อวานเจ้ากินอะไรเข้าไป’
ชายคนนั้นตอบว่า ‘กินปลาทั้งตัวเลยขอรับ’
ท่านหมอก็เลยถามต่อ ‘แล้วเจ้าล้างมันหรือยังล่ะ’
ชายคนนั้นตอบว่า ‘ล้างแล้วท่านหมอ ก็ตอนที่มันว่ายน้ำอยู่ในแม่น้ำไม่ถือว่าเป็นการล้างแล้วหรือขอรับ ’”
พ่อครัวทั้งสองเงียบไปอึดใจหนึ่ง จากนั้นก็ “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” พวกเขาหัวเราะลั่นครัวเสียงดังจนคนด้านนอกยังหันมามอง
“เจ้าหนูนี่” คนหนึ่งถึงกับตบต้นขาตัวเอง “ล้างตอนมันยังว่ายน้ำอยู่นี่นะ ฮ่า ๆ ผู้ใดพาทำเช่นนั้นกันเล่า”
อีกคนก็หัวเราะจนเกือบจับมีดไม่อยู่ “ไม่เลว ๆ ข้าไม่คิดว่าจะได้ฟังมุขเช่นนี้จากเด็กอย่างเจ้า”
ทันใดนั้น “ติ๊ง!” เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหลินเสี่ยวเฉิน [ทำให้ผู้อื่นหัวเราะสำเร็จ 2 คนได้รับคะแนนความสุข 20 คะแนน]
“ได้จริง ๆ ด้วย” ดวงตาของเด็กชายเป็นประกายขึ้นทันที
ความดีใจแล่นผ่านหัวใจ แต่เขาก็รีบเก็บอาการและหันไปตั้งใจทำงานต่อ ตลอดทั้งวันหลินเสี่ยวเฉินทำงานอย่างขยันขันแข็ง เขาวิ่งไปมาระหว่างโต๊ะกับครัว คอยยกอาหาร เก็บจาน ล้างผัก ไม่มีอิดออดแม้แต่นิดเดียว แม้เหงื่อจะไหลอาบหน้า แม้แขนจะเริ่มล้าแต่เขาก็ยังยิ้ม
เถ้าแก่ที่คอยมองอยู่ห่าง ๆ อดพยักหน้าไม่ได้ “เด็กคนนี้ขยันจริง”
ยิ่งทำงานไปนานเข้า เสี่ยวเอ้อคนอื่น ๆ ก็เริ่มเอ็นดูเขา “เจ้าหนู...มานี่ เดี๋ยวข้าช่วยยกเอง”
“ไม่เป็นไรขอรับ ข้าทำได้” เด็กชายตอบด้วยรอยยิ้ม
คำพูดสุภาพบวกกับความตั้งใจจริงทำให้ทุกคนเริ่มชอบเขาโดยไม่รู้ตัว
ช่วงใกล้ปิดร้านหลังจากทุกคนเริ่มนั่งพักกันเขาก็เดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ เถ้าแก่กับเสี่ยวเอ้อคนอื่นแล้วพูดขึ้นเหมือนนึกอะไรได้ “เมื่อครู่ข้าเพิ่งเจอเรื่องแปลกมากในครัวขอรับ”
ทุกคนหันมามองทันที “อะไรอีกล่ะเจ้าเด็กคนนี้”
