บทที่ 8 ความหวังใหม่ (2/2)
บทที่ 4 ความหวังใหม่ (2/2)
“ในเมื่อเจ้าต้องไปทำงานในเมืองข้าก็จะไม่อยู่เฉย” นางพูดต่อ ดวงตาเริ่มเปล่งประกายขึ้น “ข้าจะเข้าไปในป่าเก็บผักป่ามาให้ได้มากขึ้นแล้วเอาไปขายในเมืองด้วย”
“แต่มันอันตรายนะ” จางเว่ยเยียนรีบพูด “ในป่ามีทั้งสัตว์ป่าแล้วก็…”
“ข้าจะระวังตัวเจ้าค่ะท่านแม่” หลินอวี้หลานตอบทันที “ข้าเคยเข้าไปหลายครั้งแล้ว รู้ว่าตรงไหนปลอดภัย” นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่างข้าวเกาเหลียงที่ปลูกไว้ถึงมันจะไม่งามเท่าไรเพราะปีนี้ฝนไม่ดี แต่ข้าจะดูแลมันให้ดีที่สุด”
คำว่า “ข้าวเกาเหลียง” ทำให้หลินเสี่ยวเฉินนึกถึงภาพในความทรงจำของเจ้าของร่าง แปลงนาเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากหลังบ้าน ดินแห้งแข็งแต่ก็ยังมีต้นพืชบางต้นพยายามเติบโต
“ข้าจะรดน้ำให้สม่ำเสมอ เก็บวัชพืชออกแล้วก็หาวิธีให้มันโตได้ดีขึ้น” หลินอวี้หลานพูดต่อ “ปีนี้ข้าจะทำให้มันออกผลผลิตให้ได้มากที่สุด อย่างน้อยก็ให้พอกินไปจนถึงปีหน้า”
คำพูดของนางเต็มไปด้วยความตั้งใจจริงจนไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
หลินเสี่ยวเฉินมองพี่สาวของตนเงียบ ๆ แล้วยิ้มให้กำลังใจ “ข้าเชื่อว่าพี่หญิงต้องทำได้แน่นอน”
หลินอวี้หลานหันมามองเขา “ส่วนเจ้าเองก็อย่าได้ฝืนตัวเองมากเกินไปล่ะ”
“ข้ารู้ขอรับ” เขาพยักหน้า
จางเว่ยเยียนมองลูกทั้งสองสลับกันไปมา น้ำตายังคงไหลแต่คราวนี้มันไม่ใช่เพียงความเศร้าหากมีความซาบซึ้งปะปนอยู่ด้วย
“พวกเจ้า…” นางพูดเสียงสั่น “พวกเจ้าทั้งสองคน…” นางพูดไม่จบก็ยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลพราก
หลินกวงเองก็หลับตาลงช้า ๆ ลมหายใจยังคงติดขัดแต่ใบหน้าของเขากลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“พ่อไม่คิดเลยว่าลูกของพ่อจะเข้มแข็งได้ถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะเจ้าเสี่ยวหลิน เจ้าโตกว่าที่พ่อคิดเอาไว้มาก” เขาพึมพำ รู้สึกได้ถึงความคิดความอ่านที่เปลี่ยนไปของลูกชายทว่าหาได้รู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วในร่างของลูกชายตอนนี้คือวิญญาณของชายหนุ่มที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ทั้งยังเป็นคนที่เก่งมากอีกด้วย
บรรยากาศภายในกระท่อมเล็ก ๆ เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ จากความสิ้นหวังกลายเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่เงียบ ๆ
หลินเสี่ยวเฉินหันไปมองห่อยาในมือของมารดาอีกครั้ง “ท่านแม่...รีบไปต้มยาก่อนเถิดขอรับ ท่านพ่อจะได้ดื่ม”
จางเว่ยเยียนพยักหน้าทั้งน้ำตา “ใช่…ใช่ แม่จะไปเดี๋ยวนี้” นางรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปยังครัวทันที มือที่เคยสั่นกลับมีแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ไม่นานกลิ่นสมุนไพรขม ๆ ก็เริ่มลอยคลุ้งไปทั่วกระท่อม เสียงน้ำเดือดเบา ๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะเหมือนเสียงแห่งความหวังที่กำลังค่อย ๆ ก่อตัว
หลินเสี่ยวเฉินนั่งลงข้างเตียง มองบิดาของตนเงียบ ๆ “ท่านพ่อ…ท่านต้องหายให้ได้นะขอรับ”
หลินกวงลืมตาขึ้นเล็กน้อย มองลูกชายแล้วพยักหน้า “พ่อจะพยายาม”
เสียงลมพัดผ่านช่องไม้เก่า ๆ ดังแผ่วเบา หลังคาที่ยังรั่วซึม เสาบ้านที่ยังเอียงและความยากจนที่ยังคงอยู่ ทุกอย่างยังไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในหัวใจของคนทั้งสี่บางสิ่งได้เปลี่ยนไปแล้ว จากครอบครัวที่แทบจะแตกสลายเพราะความสิ้นหวังบัดนี้กลับมีความมุ่งมั่นใหม่ก่อตัวขึ้น แม้หนทางข้างหน้าจะยังยากลำบากแต่พวกเขาไม่ได้หมดหวังและท้อแท้อีกต่อไป สำหรับคนบ้านหลิน…นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
