บทที่ 42 พ่อของคุณคือใคร

วรวีย์ปรายตามองกุลนิดาแวบหนึ่ง สีหน้าฉายแววดูแคลนอย่างปิดไม่มิด

"วันนี้แขกเยอะขนาดนี้ คุณทวดคงยุ่งมาก เอาของขวัญมาให้ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันเอาไปให้ท่านเอง"

กุลนิดาจับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งนั้นได้ รอยยิ้มของเธอแข็งค้างไปชั่วครู่ แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ เธอก็ยังคงฝืนยิ้มประจบเอาใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ