ทายาทแท้กลับมาแล้ว

"ไม่ได้นะ!" เสียงหนึ่งกึกก้องขึ้นในหัว "คิดจะหย่ากับเขาอยู่แล้ว ขืนมีอะไรกันตอนนี้จะยังหย่าได้อีกเหรอ?"

เสียงนั้นฉุดสติรินลณีให้ชะงักกึก เธอพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะอันน้อยนิดเพื่อพยุงกายลุกขึ้น แต่ชายหนุ่มใต้ร่างมีพละกำลังมหาศาล จนเธอไม่สามารถดิ้นหลุดได้ในทันที

ทว่าเมื่อฤทธิ์ยาเริ่มออกอาการรุนแรงขึ้น รินลณีก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

ดวงตาของเธอฉ่ำเยิ้มมองไปที่ริมฝีปากที่เม้มสนิทของชายหนุ่ม แล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามใจไม่อยู่

เมื่อครู่นี้ รินลณีเดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้อง เห็นชายหนุ่มนอนพิงหัวเตียงหลับอยู่ เดิมทีตั้งใจจะปลุกเขา แต่กลับพลาดท่าผลักเขาล้มลง แล้วตัวเองก็เสียหลักล้มทับร่างเขาไปด้วย

จังหวะที่กำลังจะผละตัวออก ชายหนุ่มกลับคว้ามือเธอไว้แน่น

สัมผัสอุ่นวาบที่ข้อมือทำให้รินลณีอดไม่ได้ที่จะโหยหาบางอย่างจากร่างกายของเขามากขึ้น เธอรู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกไฟแผดเผา จนต้องส่งเสียงครางออกมาด้วยความทรมาน

"แต่งงานกับเขาแล้วนอกจากจะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมา ยังต้องแบกรับชื่อว่าเป็นแม่ม่ายผัวทิ้งอีก ให้เขาปรนนิบัติฉันสักครั้งคงไม่เกินไปหรอกมั้ง?"

"ตอนนี้เรายังเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เรื่องแบบนี้มันก็เป็นเรื่องปกติ ฉันแค่โดนวางยา เขาต้องเข้าใจแน่ๆ"

"แค่ครั้งเดียวเอง อีกอย่างฉันสวยขนาดนี้ เขาก็มีแต่ได้กับได้ ไม่เห็นจะขาดทุนตรงไหน"

เมื่อคิดได้ดังนั้น สติเส้นสุดท้ายของรินลณีก็ขาดผึง เธอโอบรอบคอชายหนุ่มแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา รสชาติหวานล้ำเหมือนที่จินตนาการไว้ไม่มีผิด

แค่จูบยังไม่เพียงพอที่จะดับไฟราคะในกายรินลณีได้ เธอกล้าสอดมือเข้าไปลูบไล้ภายใต้เสื้อเชิ้ตของเขา และที่น่าประหลาดใจคือ หุ่นของเขาแซ่บกว่าที่คิดไว้มาก

ภายใต้การเล้าโลมของเธอ ชายหนุ่มเริ่มมีการตอบสนอง เขาปรือตาขึ้นมองหญิงสาวที่อยู่ด้านบน แต่กลับเห็นเพียงดวงตาคู่สวยที่สะกดใจ

จูบที่ไร้เดียงสาและลีลายั่วยวนแบบเก้ๆ กังๆ ของรินลณีทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง เขาพลิกตัวกดรินลณีลงใต้ร่างแล้วบดจูบอย่างหนักหน่วง ฝ่ามือหนาเริ่มบีบเคล้นต้นขาเนียนนุ่มของรินลณี ก่อนจะไล่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ...

รินลณีที่ตกอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยาไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดแปลก กลับตอบรับสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ มือทั้งสองข้างรีบร้อนพยายามปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่ม แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งแกะไม่ออก

ชายหนุ่มรวบมือซุกซนของเธอไว้ ยืดตัวขึ้นถอดเสื้อเชิ้ตออก แล้วจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ของรินลณีทีละชิ้น เมื่อทั้งสองร่างเปลือยเปล่าแนบชิด แววตาของชายหนุ่มก็เข้มขึ้นด้วยแรงปรารถนา

"ระ...เร็วเข้า..." รินลณีบิดเร่าด้วยความทรมาน

ฤทธิ์ยาเล่นงานเธอจนแทบขาดใจ รินลณีคว้ามือชายหนุ่มไว้แน่นราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้เพื่อเอาชีวิตรอด

เมื่อได้ยินเสียงเรียกร้องของรินลณี ชายหนุ่มก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาโน้มตัวลงมาทาบทับทันที

วินาทีที่สอดประสาน ทั้งคู่ต่างหลุดเสียงครางแห่งความสุขสมออกมา รินลณีที่ได้รับการปลดปล่อยจากความทรมานถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาสองหยด

แรกเริ่มรินลณียังเพลิดเพลินไปกับบทรัก ด้วยฤทธิ์ยาที่ช่วยกระตุ้นให้ทั้งคู่ได้รับความสุขอย่างล้นเหลือ แต่สักพักเธอก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ ไหนบอกว่าป่วยใกล้ตายไง ทำไมถึงแรงดีขนาดนี้?

รินลณีตกตะลึง ตอนที่แต่งงานกับภควัฒน์ เธอรู้แค่ว่าเขาเป็นคนป่วยที่อาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ แม้แต่ในวันแต่งงานเขายังนอนไม่รู้สึกตัวอยู่ในห้องไอซียูด้วยซ้ำ

ไม่นึกเลยว่าห้าปีผ่านไป นอกจากเขาจะยังไม่ตาย หน้าตาและหุ่นยังดีจนน่าทึ่ง แถมลีลาบนเตียงยังดุดันถึงใจ หรือว่าภาพลักษณ์ขี้โรคจะเป็นแค่ละครตบตาที่ภควัฒน์สร้างขึ้น?

พอเห็นรินลณีใจลอย ชายหนุ่มก็แกล้งเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเป็นการลงโทษ จนรินลณีไม่มีสติไปคิดเรื่องไร้สาระพวกนั้นอีก...

เมื่อชายหนุ่มผ่อนจังหวะลง รินลณีอาศัยแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงพินิจใบหน้าเขาชัดๆ ใบหน้านั้นไม่ได้ซีดเซียวขี้โรคอย่างที่คิด แต่กลับคมเข้มหล่อเหลาจนเกินเบอร์ไปมาก

ผู้ชายแบบนี้ใครเห็นก็คงดูไม่ออกว่าป่วยหนักระยะสุดท้าย ชั่ววูบหนึ่งรินลณีนึกสงสารเขาขึ้นมา แอบรำพึงในใจว่า "ช่างอาภัพนัก หล่อขนาดนี้แต่อายุสั้น"

แค่ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้มีดีอะไร ถึงทำให้พ่อบุญธรรมผู้เย่อหยิ่งจองหองของเธอเกรงกลัวได้ขนาดนั้น...

เมื่อชายหนุ่มเร่งจังหวะรักขึ้นอีกครั้ง รินลณีก็หมดโอกาสและเรี่ยวแรงที่จะคิดฟุ้งซ่าน สองแขนโอบกอดไหล่เขาแน่น ร่างกายตอบรับทุกท่วงท่า ปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งราคะไปด้วยกัน

หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนผ่านพ้นไป ทั้งคู่ก็ผล็อยหลับไปอย่างอ่อนเพลีย รินลณีตื่นมาอีกทีตอนฟ้าสว่างจ้า อาการปวดหัวตุบๆ เล่นงานเธอ แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนกลับฉายชัดในความทรงจำ

เธอสะบัดหัวไล่ความมึนงง เงยหน้ามองไปรอบๆ อยากหาน้ำดื่มแก้กระหายและช่วยให้ลำคอที่แหบแห้งชุ่มชื้นขึ้น

บนชั้นวางทีวีมีน้ำแร่ตั้งอยู่ เธอตั้งท่าจะลุกไปหยิบ แต่ความเจ็บแปลบที่ช่วงล่างทำให้เธอทรุดฮวบกลับลงไปบนเตียง

ปวดเอว ขาอ่อนแรง แถมเสียงยังแหบพร่า ภควัฒน์ไอ้หนุ่มขี้โรคคนนี้ทำไมถึงดุเดือดขนาดนี้ หรือว่าเขาก็โดนวางยาเหมือนกัน? รินลณีมองชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกสับสนปนเป

ห้าปีก่อนเธอถูกพ่อบุญธรรมบีบให้แต่งงานกับภควัฒน์ ใครจะไปคิดว่าตลอดห้าปีไม่เคยเจอกันสักครั้ง พอเจอกันครั้งแรกก็ดันมีอะไรกันซะแล้ว

เดิมทีเธอไม่คิดจะมาเจอภควัฒน์ด้วยซ้ำ แต่คำพูดของคุณย่าทำให้เธอเปลี่ยนใจ

"รินลณีเอ๊ย ยังไงพวกเธอก็เป็นสามีภรรยาที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ว่าจะยังไงก็ไปเจอกันสักครั้งเถอะลูก เปิดอกคุยกันให้รู้เรื่อง ส่วนเรื่องหย่า... ย่าเคารพการตัดสินใจของหนูนะ"

เพราะคำพูดของคุณย่านี่แหละที่ทำให้เธอยอมมาเจอภควัฒน์ แต่ใครจะรู้ว่าก่อนหน้านั้น พ่อบุญธรรมนัดเธอไปกินข้าว ทั้งขู่ทั้งปลอบ สรุปใจความได้ว่าห้ามทำให้ภควัฒน์ไม่พอใจ ทางที่ดีต้องเอาอกเอาใจให้ภควัฒน์ยอมศิโรราบให้ได้

ตอนกินข้าว พ่อบุญธรรมอุตส่าห์ทำดีด้วยซึ่งหาได้ยาก รินลณีเลยเผลอดื่มไวน์ไปไม่กี่อึกโดยไม่ทันระวังตัว ตอนนี้มาคิดดูแล้ว พ่อบุญธรรมต้องแอบใส่ยาในเหล้าแน่ๆ

หึ พ่อที่เธอเคยเคารพรักที่สุด แท้จริงแล้วก็เป็นแค่คนชั่วช้าสารเลวคนหนึ่ง

รินลณีเลิกคิดฟุ้งซ่าน ฝืนสังขารลุกขึ้นแต่งตัว แล้วเปิดขวดน้ำแร่ดื่มรวดเดียวจนหมด แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นการ์ดต้อนรับที่วางอยู่บนโต๊ะ รินลณีก็ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ

"เรียน คุณอาร์ท เขียวภักดี ยินดีต้อนรับสู่การเข้าพัก..."

"อาร์ท?" รินลณีขยี้ตา แล้วเพ่งมองให้ชัดๆ อีกครั้ง บนการ์ดเขียนว่า "อาร์ท" จริงๆ ไม่ใช่ "คุณภควัฒน์"

รินลณีหน้าซีดเผือด ชิบหายแล้ว! เข้าผิดห้อง ปล้ำผิดคน!

แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?