บทที่ 44 เสียใจจนแทบจะเป็นบ้า

มุมนี้ไม่มีคนมากนัก ตอนแรกก็ไม่มีใครสนใจมาทางนี้ แต่หลังจากที่อาร์ทเดินมา ทุกคนก็เริ่มหันมามองทางนี้ วรวีย์ก็เห็นเหตุการณ์นี้เข้าด้วย

"เธอทำอะไรลงไป?" วรวีย์เดินมาแล้วหยิกมือกุลนิดา "เพิ่งจากไปแป็บเดียวเธอก็มาสร้างปัญหาให้ฉัน รีบไปขอโทษเดี๋ยวนี้"

"พวกเธอรู้จักกันเหรอ?" อาร์ทเพ่งมองเธอด้วยสายตาเย็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ