บทที่ 17 ไม่ให้ไป

“อึก!” ระบม คำเดียวเลยที่รับรู้ตอนนี้ รู้สึกหนึกอึ้งจนไม่อยากขยับเลยสักนิด

“จะนอนรอวันตายหรือไง ลุกไปทำข้าวเช้าได้แล้ว” เสียงคุ้นหูกับคำพูดที่แทงทะลุถึงหัวใจที่รู้ว่ามีอยู่คนเดียวดังขึ้น แต่ฉันไม่ได้หันไปมองหรอก เพราะรู้อยู่แล้วว่าใคร

“ค่ะ” ฉันพยายามลากตัวเองลงจากที่เตียงเพื่อเข้าห้องน้ำไปจัดกา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ