บทที่ 25 เราเลิกกันเถอะ

อชิ

“น้ำมนต์” ผมเรียกคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าหน้าเธอมีแต่รอยช้ำ “เข้ามาก่อน”

ผมหลีกทางให้เธอเดินเข้ามาก่อนที่ผมจะเดินตามเข้าไปที่โซฟา

“พี่อชิ...”

“ไอ้ภีมทำใช่ไหม” ยังไม่ทันที่น้ำมนต์จะพูดจบ ผมก็แทรกขึ้นก่อน เพราะผมคิดว่ารอยบนหน้าน้ำมนต์ต้องเป็นฝีมือไอ้ภีมแน่นอน

และห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ