บทที่ 10 อย่าดุน้อง 10
"ขอบคุณที่เดินมาส่งค่ะแล้วก็ฝันดีนะ"
"พรุ่งนี้ไปทำงานด้วยเหรอ?"
"ใช่ค่ะ ช่วงนี้ก็คงไปเช้ากลับค่ำทุกวันหรือบางทีอาจจะค้างกับเพื่อนก็ได้ถ้าขับรถไม่ไหว"
"มีเบอร์พี่ไหม?"
"ไม่มีค่ะ แต่เราไม่ต้องมีอะไรติดต่อกันก็ดีแล้วนี่ค่ะ ส้มอยู่ไม่นานหรอกเดี๋ยวคอนโดจัดการจบเรียบร้อยก็ย้ายแล้ว พอถึงตอนนั้นเราคงแทบจะไม่ได้เจอกัน"
"งั้น...ฝันดีนะน้องส้ม" ไม่รู้สิว่าทำไมถึงรู้ถึงบรรยากาศรอบตัวหม่นหมองแบบนี้ ทั้งที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังรู้สึกดีที่เห็นว่าเธอกลับมาบ้านอยู่เลย เขาวางของลงแล้วส่งยากับน้ำให้โดยที่ไม่ก้าวขาเข้าไปในห้องนอนเธอแม้แค่นิ้วเดียว
ระหว่างเราควรห่างกันน่ะดีที่สุดแล้ว
...ดีจริงเหรอวะ?
เสียงเล็กๆภายในใจกระซิบบอกในขณะที่เดินกลับห้องนอนพอดีกับเสียงรถที่ขับเข้ามาบอกให้รู้ว่าพ่อกับพี่ชายมาแล้วแต่ว่าเขาไม่มีอารมณ์จะเข้าไปคุยด้วยถึงจะอยากรู้เรื่องแม่มากก็ตาม
มันเกิดอะไรขึ้นกับเขาวะเนี่ย!
…เพราะน้องส้มแน่นอน!
"นี่กูเป็นอะไรวะเนี่ย!?" บางทีอาจจะทำงานมากเกินไป หรือพักผ่อนน้อยก็ได้มั้งเลยเป็นแบบนี้
ทีเร็กซ์ล้มตัวลงนอนมือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์คู่ขาประจำ แต่ก็ชะงักแล้วลบทิ้งคล้ายว่าหมดอารมณ์ไป นิ้วเจ้ากรรมดันกดเข้าไปส่องเฟสบุ๊คของน้องส้มที่ไม่ค่อยมีอะไรมากมาย จนกระทั่งดูสตอรี่นัยน์ตาก็เบิกโตทันที
"ใครวะเนี่ย!" ผู้ชายสองคนมันเป็นใครเกี่ยวอะไรกับน้องส้มอีกแล้ว เธอไปกินชาบูกับมันทำไมห่ะ ถ้าหากหิวเขาเลี้ยงก็ได้ไม่เห็นต้องไปกับผู้ชายคนอื่นเลย
"หรือจะเป็นแฟน!?" ตัวดีดขึ้นนั่งมองโทรศัพท์ในมือด้วยใจร้อนรนอย่างหนัก แล้วกดค้นหาโปรไฟล์ของผู้ชายทั้งคู่ด้วยความสงสัยมากเป็นพิเศษ
เขาต้องพยายามใจเย็นให้มากที่สุดเท่าที่จะเย็นได้ ในขณะที่เลื่อนดูรูปถ่ายที่สนิทสนมมากเกินไป บางรูปก็ถึงขนาดกอดคอกันจนสามารถหอมแก้มได้อยู่แล้วนะ
ไม่ชอบใจที่ใครๆก็ใกล้ชิดน้องส้มของเขา
เชี้ย!! คิดอะไรวะเนี่ย!
ทีเร็กซ์โยนโทรศัพท์ทิ้งราวกับว่ามันคือเหล็กร้อน แล้วล้มตัวลงนอน มือขวาเลื่อนมากุมหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นตึกตักราวกับว่าเจอเรื่องระทึกใจ สมองวิ่งวนภาพน้องส้มถ่ายรูปกับเพื่อนผู้ชายด้วยความสนิทสนมมากวนไปวนมาซ้ำๆ แล้วยังมีรูปถ่ายกับผู้ชายอีกคนดูมีอายุมากกว่าที่ไม่รู้ถึงสถานะความสัมพันธ์ชัดเจนว่าเป็นอะไรกันแน่
เธอบอกว่าโสดแล้วไอ้นั่นมันเป็นใครกันละ!
"หรือว่ากูต้องไปถามวะ?"
"ไม่ได้!!"
"มันคือใครกันวะ!?" ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเหมือนจะประสาทกินให้ได้ แต่จะให้ข่มตาหลับก็ทนไม่ไหว ความรู้สึกไม่ชอบใจรุมเร้าอย่างหนักจนแทบบ้าได้อยู่แล้ว
ไอ้สองคนนั้นมันเป็นใครวะ!
เช้าวันต่อมาทีเร็กซ์นั่งดื่มกาแฟด้วยสีหน้าบึ้งตึง หงุดหงิดอย่างมีสาเหตุมาจากยัยเด็กซื่อบื้อที่ถ่ายรูปกับผู้ชายคนอื่นเยอะเกินไป แต่กลับไม่เคยแม้แต่จะถ่ายรูปคู่กับเขา พลางแอบมองบันไดแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง พร้อมทั้งเก๊กท่าขรึมยกกาแฟขึ้นมาจิบจนลืมไปมันว่าร้อนมากและลิ้นถูกลวกไปแล้วด้วย แม้จะไม่แสดงอาการออกไม่ให้เสียฟอร์ม เพียงไม่นานเก้าอี้อีกตัวก็ถูกเลื่อนแล้วแม่บ้านนำกาแฟมาเสิร์ฟ
นึกว่าจะเป็นน้องส้มซะอีก!
"อดนอนมาเหรอวะ?" หน้าตาน้องชายดูง่วงโคตรๆ
"เมื่อคืนกูไม่ค่อยหลับแล้วนี่พ่อละ?" ปรกติพ่อไม่ใช่คนตื่นสายนะ แล้วตอนนี้พึ่งจะแปดโมงเองน่าจะยังไม่ออกไปที่ไหน
"เมื่อคืนพ่อค้างกับแม่กูเลยกลับมาคนเดียว แล้วนี่น้องส้มไปทำงานกับเพื่อนแล้วเหรอวะ กูว่าจะชวนไปดูคอนโดที่ตกแต่งใหม่ซะหน่อยว่าไปถึงไหนแล้วเห็นว่าต้องแก้แบบอีกเยอะเลย"
"คอนโด?"
"ก็ของน้องส้มไงวะ อันนี้พ่อบอกให้กูช่วยดูแลหน่อยเพราะน้องส้มไม่ค่อยว่างกำลังเร่งทำงานส่งอาจารย์ อีกอย่างก็พึ่งเปลี่ยนผู้รับเหมาด้วย แล้วห้องก็ทำใหม่แทบจะทั้งหมดไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรมากรึเปล่า"
"กูไปดูแลให้ก็ได้มั้ง"
"มึงจะไปทำไมห่ะทีเร็กซ์?"
"ก็…"
"กูช่วยไม่ให้มึงถูกจับคู่อีกรอบอยู่นะอย่าหาเรื่องใส่ตัวดิ แล้วต่อไปก็อย่าไปยุ่งกับน้องส้มมากเกินไปด้วย ถ้าหากว่ามีอะไรเกี่ยวกับน้องส้มก็ให้มาบอกกูเอง ส่วนมึงจะไปแรดแถวไหนก็เชิญตามสบาย"
ทีเร็กซ์ยกกาแฟขึ้นมาดื่ม เขาไม่สามารถจะรับปากพี่ชายได้เพราะอะไรก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน ความสนใจของเขาในช่วงนี้ก็ถูกน้องส้มดึงดูดเข้าหาหมด เขาแทบจะกลายเป็นคนหมกหมุนในเรื่องเธอได้อยู่แล้ว
บางทีเขาควรต้องหลบหน้าน้องส้ม!
