บทที่ 4 อย่าดุน้อง 4
"อย่างแรกที่จะทำคือจัดการกองดอง จัดห้องหามุมสวยๆไว้อ่านหนังสือ" ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่เธอก็รู้นะว่าต้องเตรียมตัวเข้าไปทำงานที่โรงแรมตามที่พ่อแม่บอก เพียงแต่ว่าจะให้โอกาสไปเที่ยวตามใจสักปีสองปีก่อนเผื่อว่าอยากจะเรียนต่อ เธอก็วางแผนแล้วเหมือนกันนะว่าจะต่อปริญญาโทที่เมืองนอกจะได้ยืดเวลาทำงานให้นานออกไป แต่จุดประสงค์แท้จริงคืออยากจะนอนตีพุงอ่านหนังสือดูหนังทำเรื่องไร้สาระเพี้ยนๆอยู่คนเดียวในโลกที่ไม่มีใครเข้าถึงของเธอ
"กองดอง?"
"อ๋อ หนังสือที่ซื้อมาแต่ไม่ว่างอ่านน่ะ"
"ปรกติอ่านแนวไหนเหรอ?"
"นวนิยายสยองขวัญไม่ก็แฟนตาซีไปเลย หรือไม่ก็โรมานซ์แล้วแต่อารมณ์ตอนนั้น"
"คงอ่านจนไม่สนใจใครเลยสินะ"
"แล้วทำไมต้องสนด้วยละ?"
คำตอบง่ายๆของน้องส้มทำเอาเขาแทบเหยียบเบรกให้หัวทิ่มจะได้เงยหน้าจากโทรศัพท์มองอดีตว่าที่คู่หมั้นกันสักหน่อย แต่ก็ช่างมันเถอะเพราะนี่คือสิ่งที่ต้องการอยู่แล้วไม่ใช่รึไงเล่าจะเสียเวลาหงุดหงิดทำไมกัน
ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุดแล้ว...มั้ง!
มาถึงร้านอาหารน้องส้มก็สั่งแต่เมนูจืดชืดถึงจะกินได้แต่ไม่มีอะไรที่ชอบเลยสักนิด นี่มันเป็นข้อพิสูจน์ชัดๆว่าเราไปกันไม่รอดหรอกถ้าหากหมั้นกันจริงเหมือนอย่างที่ผู้ใหญ่ต้องการ
ตอนนี้เขาอยากจะรู้จังว่ายัยเด็กซื่อบื้อติดโทรศัพท์ขนาดนี้ใช้วิธีการไหนคุยกับพ่อแม่ให้ยกเลิกงานหมั้นได้นะ ขนาดเขาใช้หลายวิธียังเปลี่ยนใจพ่อไม่ได้เลย
ถามไปเลยดีไหมวะ?
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีแค่ความเงียบเข้าปกคลุมเพราะต่างคนต่างไม่รู้ว่าจะคุยอะไร ทีเร็กซ์แอบมองเล็กน้อยแล้วเบ้ปากที่เห็นว่าในที่สุดคนตัวเล็กก็ยอมว่างโทรศัพท์ลงทันทีที่อาหารยกเข้ามาเสิร์ฟ ก่อนจะสั่งน้ำอัดลมเพิ่มแล้วมองหน้าเขาด้วยแววตาใสซื่อจนน่ารำคาญ
ตอนนี้เขาไม่แปลกใจแล้วที่เธอไม่มีแฟน!
"กินแต่ผักไม่เห็นอร่อยเลย"
"อืม"
"แล้วสั่งขนมด้วยไหมที่นี่มีแต่ของอร่อยนะ"
"ไม่ค่ะ"
"คอนโดใหม่ของน้องส้มอยู่ที่ไหนเหรอ?"
"ใกล้มหาลัยค่ะ"
"แล้วตกแต่งใกล้เสร็จรึยังมีอะไรให้พี่ช่วยไหม?"
"งั้นช่วยรีบกินรีบกลับได้ไหมคะมีงานรออยู่"
"ก็ได้!" เขารับบทเป็นพิธีกรจริงๆนั่นแหละเพราะเธอไม่ถามอะไรต่อบ้างเลยนอกจากตอบคำถามตามมารยาท แล้วกินข้าวเงียบๆท่าทางคล้ายเด็กสิบขวบมากกว่าอายุยี่สิบเอ็ดปีด้วยซ้ำ
ยิ่งมองยิ่งน่าเอ็นดูจริงๆเลยนะน้องส้ม
...เดี๋ยวนะ!!
เมนูวันนี้ก็ไม่ได้แย่หรอกถึงจะมีแต่ผักก็เถอะ แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงเอาแต่สังเกตและจับผิดเธอตลอดเวลาทั้งที่น้องส้มไม่แม้จะสนใจถามไถ่อะไรเลยด้วยซ้ำ เธอกินแล้วมองบรรยากาศสวยของร้าน แล้วก็ก้มหน้ากินช้าๆทำราวกับว่าไม่มีเขานั่งหัวโด่อยู่ที่นี่งั้นแหละ
เป็นคนที่แปลกมากรู้ตัวบ้างไหมวะ
...แต่ก็น่าสนใจแหะ!
จนถึงตอนนี้เขายังไม่เห็นเลยว่าเธอเป็นคนอ้วนหรือผอมเพราะเสื้อที่ใหญ่เกินตัว แล้วเดี๋ยวถ้ากินเสร็จก็คงจะใส่หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าเหมือนตอนมาที่เหลือแค่ตาให้มองเห็นแค่นั้น ชุดสีดำสนิททั้งตัวของเธอดูเด่นขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุแต่ที่แน่ๆคือดึงดูดให้มองตลอดเวลา
นี่เธอจะไม่พลาดสบตากันบ้างรึไงวะ?
...คิดบ้าอะไรเนี่ย!!
"อิ่มแล้วค่ะ"
"ขนมไหมหรือจะซื้ออะไรรึเปล่าไหนๆก็ออกมาแล้ว"
"ว่างเหรอคะ?"
"อื้ม แถวบ้านพี่มันไม่ค่อยมีร้านค้า ไม่ติดถนนใหญ่ แล้วยังอยู่สุดซอยอีกด้วย...ว่าไง?"
"เดี๋ยวส้มซื้อเองพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะตอนนี้รีบกลับดีกว่า ส้มมีงาน"
"ใกล้เสร็จรึยังให้พี่ช่วยไหม?"
"ขอบคุณนะคะแต่ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ส้มทำเองได้ พี่ทีเร็กซ์อิ่มรึยังคะ?"
เขาไม่ตอบอะไรนอกจากเรียกพนักงานเสิร์ฟเข้ามาคิดเงินแล้วส่งบัตรเครดิตจ่ายไม่นานก็เรียบร้อย วันนี้ก็ถือว่าทำข้อตกลงกับน้องส้มเรียบร้อยดี แล้วต่อจากนี้จะได้ต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันให้พวกคนแก่งี่เง่าจับคู่กันได้อีก
