บทที่ 6 อย่าดุน้อง 6
"ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์แบบนั้นไม่ปวดคอรึไง?" ขึ้นมาก็หยิบโทรศัพท์มาเล่นชนิดไม่สนใจจะพูดคุยกันอีกแล้ว เขาชักอยากจะแย่งโทรศัพท์มาเควี้ยงทิ้งแล้วกระทืบซ้ำๆจนมันพังเละจริงๆเลยน้องส้มจะได้หันมามองคนขับรถอย่างเขาบ้าง
"ไม่ค่ะ" เธอตอบสั้นๆโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองเขาด้วยซ้ำเพราะในตอนนี้กำลังอ่านนิยายเรื่องโปรดที่แจ้งเตือนมาเมื่อสองนาทีที่แล้วด้วยความใจจดจ่อ
"อีบุ๊คจะออกแล้ว!!"
"อะไรนะ!?"
"เปล่าค่ะ"
"ก็พี่ได้ยินน้องส้มพูดนี่ หรือว่าแอบด่าพี่ห่ะ!?"
"ส้มว่าพี่ทีเร็กซ์ขับรถไปเถอะค่ะเพราะส้มไม่ได้คุยกับพี่และช่วยเงียบๆหน่อยนะคะต้องใช้สมาธิมาก ขอบคุณค่ะ"
"น้อง…"
"ก็บอกให้เงียบไงคะแล้วขับรถอย่างเดียวห้ามแวะนะส้มมีหลายอย่างต้องทำนะ!" เธอพูดดักเอาไว้ก่อนเลยเพราะเดี๋ยวจะทำงานเสร็จไม่ทันเวลายิ่งน้อยลงเรื่อยๆอยู่ด้วย
ทีเร็กซ์เบ้ปากด้วยความไม่ชอบใจปรายตามองคนตัวเล็กที่นั่งก้มอ่านอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ พอรถติดเขาก็แอบกดปุ่มปรับเบาะให้สามารถเอนตัวพิงลงไปสบายขึ้น ส่วนเธอก็เหมือนของเหลวที่ไหลไปตามภาชนะ
น้องส้มมองโทรศัพท์ด้วยแววตาเปร่งประกายฉีกยิ้มกว้างมีความสุขจนชักจะสงสัยว่าเธอกำลังเล่นเกม หรือว่าคุยอะไรใครรึเปล่า เขากำลังจะแอบดูไฟสัญญาณจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วเลยต้องรถขับออกไปให้นุ่มที่สุด แล้วเปิดเพลงฟังในจังหวะป๊อปใสๆแทนการชวนคุย
อยู่กับเขาตั้งหลายชั่วโมงไม่เห็นว่าจะยิ้มแบบนี้เลยด้วยซ้ำนะ แต่เอาเถอะน้องส้มคงจะคุยกับเพื่อนเรื่องงานพรุ่งนี้ก็ได้มั้ง
เสียงหัวเราะเบาๆดังแว่วมาให้ได้ยินจนต้องหันกลับไปมองและคล้ายว่าหัวใจจะเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว น่าหวั่นใจว่าจะต้องไปตรวจสุขภาพแล้วแหละเผื่อมีโรคร้ายแอบแฝง อย่างเช่นโรคหัวใจอะไรแบบนี้ แต่คงไม่ใช่เวลานี้หรอกเพราะน้องส้มต้องไปทำงานต่อแล้ว
บ้าเอ้ย! ทำไมถึงยิ้มโคตรน่ารักขนาดนี้วะ
…ตาเบลอแน่เลย!
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงที่บ้านจนได้ แล้วน้องส้มก็คล้ายว่าจะไม่รู้สึกตัวเพราะว่าเธอหลับอยู่ไง เขาขยับเอียงตัวเข้าไปใกล้ยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากแล้วก็ตกใจเพราะตัวร้อนขึ้นมากกว่าทีแรกหลายเท่าเลย
"น้องส้มถึงบ้านแล้ว"
"อื้ม...ฝันดีนะคะ"
น้องส้มบอกทั้งที่ยังไม่ลืมตามองด้วยซ้ำเขาเลยใช้จังหวะนี้ขยับตัวไปนั่งที่เดิมด้วยความรวดเร็ว แล้วตีหน้านิ่งใช้ความมืดภายในรถอำพรางแววตาที่มองเธอไว้จนหมดสิ้น ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถพร้อมกับข้าวของที่ซื้อมาในวันนี้
ส้มถือของในส่วนของตัวเองเดินนำเข้าไปในบ้านด้วยความเมื่อยล้า ปวดหัวและหนาวมาก เธอเดินมาเจอกับพี่ไดโนกับลุงมังกรที่คุยกันอยู่ก็ยิ้มอ่อนๆให้
"ทีเร็กซ์พาไปไหนมาเหรอน้องส้ม?" ไดโนวางโทรศัพท์ในมือลงแล้วเดินไปหาเธอและสังเกตเห็นแววตาอ่อนล้าแล้วก็เป็นห่วงมาก เขายกมือขึ้นมาแตะหน้าผากวัดอุณหภูมิที่ร้อนกว่าเมื่อเช้าก่อนจะช่วยถือของแล้วเดินตามไป
"ไอ้ไดโนมึงทำอะไรวะ!?"
"ก็น้องไม่สบายมึงก็รู้ไม่ใช่เหรอ กูจะพาน้องไปส่งห้องแล้วหายาให้กินเฉยๆ"
"ส่งถึงห้องนอนเลยเหรอ?"
"ก็แล้วไงวะ?"
"น้องส้มโตขนาดนี้คงไม่เดินหลงทางหรอกมั้ง บ้านก็หลังแค่นี้เอง แล้วมึงอยู่ห่างๆหน่อยเดี๋ยวก็ติดไข้มาด้วยคนหรอก เอางี้กูเดินไปส่งเอาดีกว่า"
"คุยกับพ่อก่อนเลยมึง น้องส้มเดี๋ยวพี่เอายาไปให้ในห้องนะ"
"ขอบคุณค่ะพี่ไดโน"
"แค่ยากูเอาไปให้เองก็ได้มั้งยังไงห้องก็ใกล้กัน มึงไม่เห็นต้องเดือดร้อนเลยเดี๋ยวก็ไข้แดกหรอก!"
ไดโนมองน้องชายด้วยความมึนงงไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงทำหน้าบึ้งตึงขนาดนี้ เขาหันไปบอกน้องส้มให้เดินไปก่อนแล้วจะตามเอายาไปให้ แต่พอหันมาอีกทีน้องชายกระโดนขึ้นบันไดข้ามสองสามขั้นจนน่าหวั่นใจว่าจะตกก่อน แล้วมาหยุดตรงหน้ามองพี่ชายแท้ๆด้วยแววตาไม่เป็นมิตร
เห้ยไอ้น้องนี่กูเป็นพี่ชายมึงไงทีเร็กซ์!
