บทที่ 8 อย่าดุน้อง 8
ไดโนเดินมาเห็นพ่อคุยกับน้องชายด้วยท่าทีเคร่งเครียดแล้วก็เป็นห่วงกลัวว่าจะโดนพ่อด่าเลยเข้าไปนั่งฟังเผื่อจะคอยห้ามปรามได้ แต่ทีเร็กซ์กลับเดินมานั่งข้างแล้วกอดอกจ้องมองเสียจนคิ้วกระตุก
"เมื่อกี้มึงทำอะไร?"
"อยู่ห้องครัวไง"
"กูหมายถึงกับน้องส้ม นี่มึงคิดจะช่วยกูหรือเครมไว้แดกเองกันแน่ห่ะ?"
"กูไม่ได้ชั่วเหมือนมึงนะเว้ยทีเร็กซ์"
"แล้วมึงจับแก้มน้องส้มทำไมวะ!?"
"อะไรของมึงเนี่ย!?"
"กูถามมึงก็ตอบดิ!"
"แค่เช็คเฉยๆว่าไข้ขึ้นรึเปล่า เนี่ยกูก็แค่เอาหลังมือแตะไม่ได้จับอะไรแบบที่มึงเข้าใจเลย แล้วนี่มึงเป็นอะไรห่ะถึงหาเรื่องกูไม่หยุดเลย!"
"เปล่า! กูแค่สงสัยเฉยๆงั้นกูไปนอนละ"
"เอ้า!"
"แล้วอย่าไปกวนน้องส้มอีกละทีเร็กซ์ พ่อไม่อยากให้น้องป่วยหนักเพราะแกเข้าใจไหม อีกอย่างแกห้ามแกล้งน้องด้วย แกไม่ได้เป็นคู่หมั้นแล้วก็ทำตัวเหมือนพี่ชายที่ดีคนหนึ่งหน่อยไม่ได้รึไง แล้วช่วยลดความชั่วลงบ้าง!"
"ใครอยากเป็นพี่ชายยัยเด็กซื่อบื้อนั่นห่ะพ่อ!"
"ปากแกนี่นะมันน่าอุดไว้จริงๆ!"
"แล้วอีกอย่างนะพ่อต้องไปเตือนน้องส้มนู้นไม่ใช่ผม ถึงยังไงเราก็ต่างคนต่างอยู่ พ่อต้องไปบอกน้องส้มเถอะว่าอย่าเสร่อมายุ่งกับผม!"
“มั่นหน้าเกินไปไหมห่ะ?”
“ก็คนมันหล่ออะทำไงได้!”
“ไม่กวนประสาทพ่อสักวันจะนอนไม่หลับเลยใช่ไหม!?”
เช้าวันต่อมาส้มขับรถไปหาเพื่อนตามที่นัดเอาไว้เพื่อจะช่วยกันทำงานให้เสร็จทันอาทิตย์หน้า เธอหอบเอาทุกอย่างมาด้วยความยากเย็นเพราะไม่สบาย เรี่ยวแรงที่มีเลยน้อยลงตามสภาพร่างกายที่อ่อนแอ
เพื่อนซี้ของเธอเป็นผู้ชายตัวสูงกว่านิดหน่อย หน้ากลมมีแก้มอย่างกับซาลาเปาและเป็นหนอนหนังสือไม่ต่างกันเลยด้วย เราเพียงแค่อ่านคนละแนวเท่านั้นเอง เราแวะนั่งกินอาหารเช้าง่ายๆ แต่เธอแอบสังเกตเห็นรอยแดงที่ต้นคอของเพื่อนจนเผลอคิดว่าเมื่อคืนอาจจะมีการจัดหนักก็ได้
ผู้โชคดีคนนั้นเป็นใครกันนะ?
หลังจากกินอาหารเรียบร้อยก็ย้ายตัวเองมานั่งทำงานต่อที่มหาลัยตามนัดกับเพื่อนคนอื่น จนเวลาผ่านไปถึงสี่โมงเย็นอาการเมื่อยล้าก็เข้ามาเยือนแล้วตายังพร่าเบลอมาก
"เห้ยส้มวันนี้มีคนเลี้ยงชาบู...กินป่ะ?"
"ใครเหรอ?"
"พี่ชายแกไงเล่าโทรมาช่วยเมื่อกี้นี้เอง"
"พี่ฟ้า?"
"อื้ม สรุปกินป่ะ?"
"กินดิใครจะพลาดของฟรีเล่า"
"งั้นไปกันเถอะแกจะได้ไม่ต้องกลับดึกมาก"
พี่ฟ้าคือลูกชายของอาเพชร แต่ว่าไม่ค่อยถูกกับพ่อตัวเองเท่าไรและสนิทกับเธอมากพอสมควรเลยละเพราะว่าเราโตมาด้วยกัน เราพึ่งจะแยกกันก็ตอนเข้าเรียน แต่ที่เธอสงสัยจริงๆคือพี่ฟ้ารู้จักกับก้อนสนิทจนสามารถชวนกันไปกินชาบูได้เลยเหรอ ไหนจะเรื่องเบอร์โทรอีกละ
ความจริงพี่ฟ้าควรจะโทรหาเธอไม่ใช่เหรอ หรือว่าคิดว่าเธอยุ่งเลยไม่อยากรบกวนก็ได้เพราะว่าในตอนนี้สถานะการณ์ไม่เหมือนเดิมซะหน่อย แล้วบางทีผู้ชายสองคนคุยกันอาจจะรู้เรื่องกว่าการคุยกับเธอก็ได้มั้ง
ก้อนนั่งรถมากับเพื่อนสนิทพร้อมทั้งเปิดเพลงฟังไม่ปล่อยให้บรรยากาศมันเงียบเหงาเกินไป วันนี้ส้มก็มาหาเช้าเกินไปเพราะว่าเขาพึ่งกลับมาถึงหอตั้งใจว่าจะนอนหลังจากที่ไม่ได้นอนทั้งคืน เพื่อนก็ขึ้นมาเคาะประตูเรียกแล้ว
เมื่อคืนเขาชวนส้มไปเที่ยวแต่ว่าส้มไม่สบายเลยมาไม่ได้ เขานั่งดื่มคนเดียวปล่อยหัวใจให้โลดแล่นไปกับเสียงเพลง แล้วโยกตัวตามท่วงทำนองสนุกสนาน เมื่อคืนเมาหนักขนาดที่จำไม่ได้ว่าเต้นอยู่กับใครบ้าง แล้วตื่นมาเช้ามืดจะเข้าห้องน้ำก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
บนเตียงไม่ได้มีเขาอยู่คนเดียว แต่ว่ามีอีกคนนอนคว้ำ มีเพียงผ้าห่มปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าเอาไว้ แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายบริสุทธิ์แต่ประสบการณ์ครั้งนี้มันต่างออกไปมากจนแทบจะลากสังขารออกมาจากคอนโดหรูไม่ไหว
เขาไม่เห็นด้วยซ้ำว่าใครคือที่นอนคว้ำอยู่
ร่องรอยตามตัวถ้าให้ถอดเสื้อผ้าออกคงมีตกใจบ้างแหละเพราะเต็มไปด้วยรอยจูบประปรายเต็มตัว บ่งบอกว่าเมื่อคืนอารมณ์พลุ่กพล่านมากขนาดไหน ส้มเองก็คงสังเกตเห็นแต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะเป็นเรื่องส่วนตัว
"พี่ฟ้ามีเบอร์แกได้ไงอะก้อนขนาดฉันยังไม่มีเลย"
"ไม่รู้ดิ! อยู่ดีๆก็โทรมาหาแล้วบอกว่ากินชาบูกัน แล้วให้ฉันชวนแกด้วยนะ"
"พี่ฟ้านี่นับวันยิ่งแปลกนะ"
"หรือว่าเขาแอบชอบแกวะส้ม!?"
"คิดบ้าๆ นั่นพี่ชายฉันนะเว้ย แล้วอีกอย่างพี่ฟ้ามีคนที่แอบชอบแล้วด้วย แต่ว่าเป็นใครไม่รู้นะอยู่มหาลัยเรานี่แหละ"
"เด็กปีหนึ่งรึเปล่า?"
"ช่างเหอะ!"
