บทที่ 100 ตอนที่100 ทำหน้าเหมือนชีวิตขาดความหมาย

ตอนที่100

ทำหน้าเหมือนชีวิตขาดความหมาย

หลังเดินเล่นได้ยี่สิบนาที มาวินเริ่มเหนื่อย ญาณิดาสังเกตจากจังหวะหายใจที่เร็วขึ้นเล็กน้อย เธอจึงหยุดทันที

“พักก่อนครับ”

มาวินกำลังจะบอกว่ายังไหว แต่ปกรณัมย่อตัวลงตรงหน้า

“จำได้ไหมครับที่หมอบอกว่า คนเก่งไม่ใช่คนไม่พัก แต่คนเก่งคือคนรู้ว่าตอนไหนควรพัก”

เด็ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ