บทที่ 14 นคราชรอรัก 14

นคราชรอรัก 14

เสียงเตือนส่งถึงอีกฝ่ายดังกึกก้อง ปลายหางสีแดงเพลิงตวัดผ่านสัตว์ตัวนั้น เปลวไฟสีแดงเพลิงโอบล้อมกายทิพย์นั้นพร้อมเสียงร้องโหยหวนดังลั่นสนั่นไปทั่วท้องนภา มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถได้ยินเสียงเหล่านี้ได้ ต่างจากอรนลินที่นั่งทำทำงานอย่างเพลิดเพลิน มีอันต้องสะดุ้งตัวโยนเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความตกใจ

“คุณคิน!!!” เสียงหวานร้องขอความช่วยเหลือ คนตัวสูงลืมตาทันควันเมื่อได้ยินเสียงหวานร้องเรียกชื่อตัวเอง มือใหญ่คว้าแก้วนมอุ่น ๆ มุ่งตรงกลับไปยังห้องทำงานของเจ้าของบ้านทันที

“อะไร เป็นอะไร?” คนตัวสูงวางแก้วนมลงบนโต๊ะกระจกก่อนจะสืบเท้าเข้าใกล้คนที่มีท่าทีตกใจ

“เสียง เมื่อกี้คุณได้ยินเสียงไหม แบบ ร้องอ๊ากกก แบบนี้น่ะ คุณได้ยินไหมคะ!?” จากความกังวลใจเปลี่ยนเป็นขบขันแทบจะทันที เมื่อเห็นหญิงสาวจำลองเสียงร้องน่ากลัวให้เขาฟังพร้อมใบหน้าตื่นตระหนก สองขาเล็กยกขึ้นกอดบนเก้าอี้ นิ้วเล็กชี้ขึ้นด้านบน พยักหน้าหงึกหงักยืนยันว่าตัวเองนั้นได้ยินเสียงร้อง อ๊ากกกก แบบนั้น

“จริง ๆ นะคะ ดังลั่นเลย แต่เสียงไม่เหมือนคนเลยนะคะ” อรนลินยืนยัน คนตัวสูงยกยิ้ม จับเก้าอี้ที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ เข็นไปจนถึงโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ก่อนจะส่งแก้วนมอุ่น ๆ ให้เธอได้ดื่ม

“ถ้าไม่เหมือนคนแล้วเหมือนอะไรหือ?” เมื่อมีช่องว่างให้ได้พูดคุย มีเหรอที่อีกฝ่ายจะไม่คว้าเอาไว้

“ผีไง บรึ๋ย! น่ากลัว ขนลุกเลยอะ” ท่าทางนั้นจะว่าตลกก็ใช่ แต่คงต้องบอกว่าน่ารักเสียมากกว่า ไม่ว่าจะพูด จะทำอะไรช่างยากที่จะละสายตาเสียจริง

“กลัวผีเหรอ?”

“ค่ะ กลัวผี กลัวงู”

“กลัวผีแต่เขียนงานเกี่ยวกับผีเนี่ยนะ” ช่างเป็นนักเขียนที่ชวนฉงนเหลือเกิน ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มแผ่วเบาอีกครั้ง แล้วตัดสินใจผละออกห่างเพื่อเปิดไฟภายในห้องทำงานจนสว่างจ้า

“เรื่องที่คุณลงทุนอันนั้นเขียนเล่น ใครจะไปคิดละ คะว่าคุณจะเห็นแล้วชอบอะ”

“หึ เขียนเล่น แต่ทำออกมาดีมากเลยนะ” ชายหนุ่มแซวแต่เหมือนอรนลินจะไม่ได้ใส่ใจฟังสักเท่าไหร่ เมื่อเธอพยายามกระดกนมในแก้วขึ้นดื่มจนหมด

“แล้วทำไมถึงเลือกลงทุนเรื่องนี้เหรอคะ?” เมื่อได้นั่งพักอรนลินถึงได้ชวนนาคินคุยไม่หยุดหย่อน หมุนเก้าอี้ไปมาอย่างเผลอตัว หมุนจนคนมองเวียนหัว

“คงเป็นเพราะเหมือนเรื่องจริงละมั้ง” คนตัวสูงตอบทีเล่นทีจริง มุมปากยกยิ้มเอ็นดูคนอายุน้อยกว่า

“อื้ม เพราะฝันเห็นบ่อย ๆ ค่ะเลยเอามาเขียน น่ากลัวใช่ไหมละคะ หนูฝันถึงแบบนั้นทุกคืนเลยอะ” ริมฝีปากเล็กเจื้อยแจ้วไม่หยุด ขณะเดียวกันก็หมุนเก้าอี้ทำงานรอบตัวเอง

“ยังไง เล่าให้ฟังหน่อยสิ” นาคินตั้งใจมองนตรงหน้า ยื่นมือไปยึดเก้าอี้ของหญิงสาวไว้ ขืนปล่อยให้หมุนตัวเล่นแบบนั้นมีหวังได้เวียนหัวจนอาเจียนแน่ เธอเพิ่งจะดื่มนมแก้วใหญ่เข้าไปด้วยนะ

“ก็ชอบฝันถึงถ้ำ ป่า แม่น้ำ แล้วก็งู...”

“อื้อ” คนตั้งใจฟังพยักหน้ารับ

“แต่ให้ตายเถอะ หนูน่ะ กลัวงูขึ้นสมองนะคะ แค่ได้ยินชื่อก็ขนลุกไปทั้งตัว แต่กลับฝันเห็น พี่คิดดูว่ามันทรมานแค่ไหนกับความฝันแบบนั้น...” เมื่อได้เม้าธ์มอยคนน่ารักก็ยั้งตัวเองไม่ไหว เล่าสิ่งที่ตัวเองรักและชื่นชอบได้อย่างน่าฟัง แต่คนที่ทำหน้าที่ฟังเรื่องเล่าของเธอ ดันเพ่งเล็งไปยังคำพูดหนึ่งที่เธอหลุดออกมาเท่านั้น คำที่เขาแสนคิดถึงและคะนึงหาตลอดหลายปี

หึ ยอมเรียกข้าว่าพี่แล้วสินะเด็กน้อย