บทที่ 22 นคราชรอรัก 22

นคราชรอรัก 22

คืนแรกของการมาถึงที่พักต่างจังหวัด ช่วงเวลาเกือบห้าทุ่มรอบข้างนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านช่องว่าง ต้นไม้สูงใหญ่นอกบ้านโอนเอนตามแรงปะทะของลม หากเปิดหน้าต่างออกไปตอนนี้คงจะได้สัมผัสกับสายลมธรรมชาติ แต่หญิงสาวที่พักอยู่ในห้องนี้ เธอเลือกที่จะปิดหน้าต่างห้องพัก แล้วล็อกอย่างแน่นหนา รวมถึงปิดผ้าม่านเนื้อดีทุกผืน

ภายในห้องเปิดไฟสว่างจ้า โดยที่เธอยังนั่งทำงานอยู่กลางเตียงนอน บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาดี สวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำเข้ม นั่งอยู่บนโซฟาและกำลังจ้องเธออยู่ไม่ละสายตา

ตลอดเวลาเกือบสี่สิบนาทีที่ผ่านมา นาคินนั่งเงียบเสียงเพื่อให้หญิงสาวได้ทำงานท่ามกลางความเงียบสงบดังเช่นทุกครั้งที่เธอเริ่มทำงาน เขาได้ยินเพียงเสียงคีย์บอร์ดก๊อกแก๊กดังเป็นจังหวะช้าบ้าง เร็วบ้างตามสถานการณ์และมู้ดอารมณ์ของคนใช้งาน

ครืด...

เสียงของหนักลากไปตามพื้นหญ้า เรียกความสนใจจากคนที่ยังนั่งทำงานได้อย่างดี ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นเหลือบสายตามองไปยังหน้าต่างที่ถูกปิดผ้าม่านไว้แล้วเรียบร้อย แต่เพราะแสงสว่างจากไฟรอบบ้านทำให้มองเห็นเงาสะท้อนวูบไหวอยู่บริเวณสนามหญ้า คล้ายกับเงาของตัวอะไรบางอย่างที่มีขนาดลำตัวยาวเฟื้อย

(เป็นอะไร?) คนปลายสายทวนถามเมื่อเห็นท่าทีเลิ่กลั่กของอรนลิน หญิงสาวหันขวับกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์พร้อมใบหน้าตื่นตระหนก

“คือ...” คนเจอสิ่งประหลาดไม่กล้าพูดออกมา แต่สายตายังเหลือบมองหน้าต่างอยู่ดังเดิม จุดแดง ๆ สองจุดที่ส่องแสงทะลุผ้าม่านเข้ามา ทำให้เธอตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับไปไหน กะพริบตาปริบ ๆ ทำตัวไม่ถูก

นาคินจ้องมองหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง ตวัดสายตามองไปด้านหนึ่งของห้อง เมื่อพบกับผู้ช่วยไร้ตัวตนยืนอยู่สิ่งที่ออกคำสั่งไปทำให้ผู้ได้รับคำสั่งหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ไปดูแลนายของพวกมึง

“พี่...” คนที่นั่งอยู่กลางเตียงนอนเอ่ยเรียกคนในสายด้วยน้ำเสียงฉงน คิ้วขมวดเป็นปมยามมีสิ่งแปลก ๆ เกิดขึ้นมากมาย

(อื้อ ง่วงหรือยัง?) นาคินทวนถามพยายามเลี่ยงประเด็นที่หญิงสาวพบเจออยู่ในขณะนี้

“มะ ไม่ง่วงค่ะ พี่ นอกบ้าน...”

(ไม่มีอะไร อย่าไปมอง หันมามองพี่ จะมองอย่างอื่นทำไมกัน) ชายหนุ่มแสร้งดุเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาว และสิ่งนี้นับว่าได้ผลไม่น้อยเมื่ออรนลินหันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์ในที่สุด

“ก็หนูแยกไม่ได้” ริมฝีปากเล็กเถียงกลับทันควัน อยากจะโฟกัสงาน หรือคนปลายสาย แต่ทั้งเสียงและความรู้สึกกลับดึงรั้งให้เธอมองไปนอกหน้าต่างอยู่เรื่อย ยากที่จะควบคุม

(แค่ไม่มองมัน มองแค่พี่พอ) ชายหนุ่มยังหว่านล้อมคนอยู่ไกลให้สนใจเพียงแค่ตัวเอง รับรู้ถึงแรงสั่นและเสียงคำราม นั่นจึงบ่งบอกว่าคนของเจ้าตัวไปถึงและกำลังจัดการสิ่งที่มาคอยรบกวนอรนลิน

คำเตือนที่ส่งไป มันเข้าใจยากนักหรือไง

ชายหนุ่มคิดอย่างไม่เข้าใจ หรือบางทีตอนนี้เขาควรจะจัดการเรื่องนี้ให้มันจบสักทีเพราะตัวเองก็ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว ระยะเวลาที่ใช้รอใครบางคน ตอนนี้เมื่อได้พบแล้วก็อยากจะพาเธอกลับไปเสียที แต่ดันมีกลุ่มคนที่อยากพาเธอกลับไปเช่นเดียวกับเขา

“พรุ่งนี้จะไปไหนบ้าง” นาคินจ้องคนปลายสายที่บ่นงึมงำให้ตัวเอง แต่ก็หาได้สนใจ เขาชอบนักล่ะเวลาที่หญิงสาวบ่น เพราะอย่างน้อยมันทำให้เขาได้รู้ว่าเธอยังมีความรู้สึกต่อกัน ไม่ใช่เฉยชาเหมือนคนแปลกหน้า

(พรุ่งนี้จะไปดูโลเคชั่นที่จะทำเป็นบ้านของพระเอกค่ะ)

“ให้ทีปกรไปด้วยไหม” อย่างน้อยมีหมอนั่นก็จะมีคนช่วยดูแลอรนลิน

(ไม่ค่ะ ไปกับทีมงานก็เยอะพอแล้วค่ะ เลือกมาบ้างแล้วล่ะ ถ้าโอเคจะได้เซตฉากไว้เลย คุณนายทุนไม่ต้องห่วงนะคะ เราทำงานกันเต็มที่แน่นอนค่ะ) เมื่อไร้เสียงรบกวนจุดสีแดงคล้ายดวงตาหายไป อรนลินก็กลับมาสดใสได้อีกครั้ง รวมถึงรู้สึกปลอดโปร่งไม่อึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้

“ก็ได้ สุดสัปดาห์พี่จะไปหา” งานที่ต้องทำชายหนุ่มรีบเร่งจัดการให้เสร็จ เพื่อจะได้ใช้เวลากับอรนลิน ในสถานที่ที่คุ้นเคยในความทรงจำ

(โอเคค่า แต่ว่าหนูง่วงแล้วอะ)

“ชาร์จแบตฯไว้ แล้วไม่ต้องวางสาย พี่จะอยู่เป็นเพื่อน” นั่นคือสิ่งที่คนอยู่ไกลเอ่ยเตือนหญิงสาว อรนลินมีท่าทีลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมทำตาม จัดเตรียมที่ชาร์จแบตฯ โทรศัพท์ เพื่อโทร.ค้างสายกับนาคิน อย่างน้อยตอนที่เธอนอนพักแล้วมีคนเฝ้าก็ดีกว่าหลับไปคนเดียว หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเอง วิ่งเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนจะซอยเท้าเร็ว ๆ วิ่งกลับมายังเตียงนอน ท่าทางกระโดดขึ้นเตียงนอนเหมือนเด็กน้อยนั่น ทำให้ชายหนุ่มหลุดยิ้มขณะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู มือเล็ก ๆ รั้งชายผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงต้นคอไม่ลืมหันมามองหน้าจอด้วยรอยยิ้มสดใส

(ฝันดีค่ะ) อรนลินเอียงหน้ามาบอกคนปลายสายที่ยังจับจ้องเธออยู่

“ฝันดีครับ” ชายหนุ่มตอบกลับคนน่ารักพร้อมรอยยิ้มมุมปากบางเบา เขาสามารถไปหาเธอได้เลยในตอนนี้ แต่นั่นคงไม่ใช่เรื่องดีนัก เพราะในโชคชะตาชีวิตบางอย่างเขาก็ไม่อาจฝืนได้ จำต้องปล่อยให้มีช่วงเวลาที่เธอต้องเผชิญกับเรื่องบางเรื่องด้วยตัวเอง