บทที่ 23 นคราชรอรัก 23

นคราชรอรัก 23

ถนนเส้นเล็ก ๆ ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา รอบข้างมีต้นไม้สูงใหญ่ แต่กลับมองไม่เห็นว่าแท้จริงแล้วเป็นต้นอะไร หญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวเดินไปตามเส้นทางด้วยความสับสนและมึนงง เท้าเปลือยเปล่าก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง รอบข้างตอนนี้ช่างเงียบสงบไม่มีแม้แต่ลมพัด แต่กลับรู้สึกเย็นสบาย

เงียบ แบบนี้มันเงียบเกินไป

อรนลินพึมพำกับตัวเองในใจ ดวงตากลมเล็กกวาดมองรอบข้าง กลับไม่พบสิ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิต นลินก้าวไปข้างหน้าเรื่อย ๆ หวังจะเจอใครสักคนที่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากสถานที่แห่งนี้ จังหวะก้าวเดินบนถนนดินที่เธอแยกไม่ออกว่าเป็นสีอะไรเมื่อตอนนี้ภาพทุกอย่างล้วนแต่เป็นสีเทาเข้ม สลับกับสีเทาอ่อน พื้นที่แห้งกรังค่อย ๆ มีมวลน้ำเอ่อล้นขึ้นบนถนน น้ำไหลเข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับระดับน้ำที่สูงขึ้นทีละนิด ทีละนิด ทำให้จังหวะที่เท้าเล็กเหยียบย่ำลงไป มักจะเกิดเสียงเจาะแจะ และนั่นเป็นเสียงแรกที่เธอได้ยินหลังจากเดินวนไปมาอยู่ในที่แห่งนี้ท่ามกลางความเงียบ

น้ำเหรอ? มีน้ำได้ยังไง?

เจ้าของใบหน้าหวานล้วนแต่สงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนี้ ก้มหน้ามองบริเวณเท้าก็พบว่ามีน้ำที่สูงจนถึงข้อเท้า อรนลินค่อย ๆ เงยหน้าจากพื้นดินที่เจิ่งนองด้วยน้ำจนท่วมถนนเส้นนี้ และวินาทีที่เงยหน้าขึ้นมองรอบข้าง ฝ่ามือเล็กถึงกับต้องยกขึ้นปิดริมฝีปากด้วยความตกใจ เมื่อบัดนี้รอบด้านกลับกลายเป็นบ่อน้ำขนาดใหญ่ ไม่ใช่กลางป่า แต่เธอกำลังยืนอยู่ในน้ำ เธอกำลังอยู่กลางหนองน้ำขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตา

“นี่มันอะไรกัน” เสียงหวานเอ่ยกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจหันขวับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว 

ยามได้ยินเสียงจ๋อมแจ๋มหลายจุดดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เมื่อหันกลับไปมองถึงได้พบว่ามีกลุ่มคนมากมาย กำลังเดินฝ่าฟันกับน้ำเพื่อเข้ามาใกล้ตัวเธอ มีทั้งชายและหญิง 

หญิงสาวเหล่านั้นสวมใส่ผ้าแถบคาดอกสีคล้ายคลึงกัน ส่วนชายหนุ่มกลับเปลือยท่อนบน และท่อนล่างสวมโสร่งลายหางกระรอกคาดเตี่ยว 

มวลน้ำกระเพื่อมหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อกลุ่มคนตรงหน้ายังมุ่งหน้าเดินเข้ามายังจุดที่อรนลินยืนอยู่

“ยะ อย่าเข้ามานะ” อรนลินตะโกนร้องดังลั่นห้ามกลุ่มคนเหล่านั้น เท้าเล็ก ๆ รีบก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว หยดน้ำกระเซ็นขึ้นมาบนกางเกงจนเริ่มเปียกชุ่มบางส่วน รอบข้างหมุนเคว้งชวนเวียนหัว กลุ่มคนเหล่านั้นยังก้าวเข้าใกล้เรื่อย ๆ แต่จู่ ๆ คนเหล่านั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นหยุดนิ่ง พร้อมใจคุกเข่าลงแม้ตัวเองจะยืนอยู่ในน้ำ

เสียงมวลน้ำกระเพื่อมตามแรงแหวกว่าย สร้างคลื่นน้ำให้พัดกระเพื่อมลูกแล้วลูกเล่า ร่างเล็กของอรนลินโอนเอนซวนเซจะล้ม เสียงหวีดร้องอื้ออึงดังอยู่ในโสตประสาท และเมื่อเห็นกลุ่มคนเหล่านั้นฟุบตัวก้ม คล้ายทำความเคารพใครสักคน หญิงสาวไม่รอช้าที่หมุนตัวกลับไปมอง

ไอหมอกที่ลอยปกคลุมผิวน้ำค่อย ๆ คลายจางหายไป ปรากฏกายกำยำ ที่ก้าวผ่านหมอกหนานั้นมาช้า ๆ ชายหนุ่มสวมผ้าโสร่งสีทองเปล่งประกาย ท่อนบนไร้อาภรณ์ มีเพียงสังวาลสีทองประดับด้วยพลอยสีแดงคาดอยู่บนลำตัว

ผิวขาวนั้น ช่างตัดกับสีทองของสร้อยและโสร่งจนทำให้คนที่ได้พบเห็นนั้นสายตาพร่ามัว หนึ่งในนั้นคืออรนลินที่ตาพร่ามัวยามได้พบเห็นเรือนร่างนั้นก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า 

แต่ในระยะนี้ที่อยู่ห่างกัน น่าแปลกที่เธอไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นได้เลย แม้จะเห็นร่างกายแต่ส่วนของใบหน้ากลับมีหมอกปกคลุมหนาเตอะ แต่เธอรู้สึกเพียงแค่คุ้นเคย แต่กลับมองไม่ชัด และเป็นความรู้สึกที่ชวนหงุดหงิดใจเธอไม่น้อย รวมถึงทุกอย่างในฝันที่เป็นสีเทา ๆ มีเพียงชุดของคนผู้นั้นที่เธอสามารถมองเห็นเป็นสีทอง

“กลับได้แล้ว เที่ยวเล่นพอแล้ว” เสียงก้องกังวลนั้นดังขึ้นเพื่อดุ พร้อมกับเจ้าของเสียงที่ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ฝ่ามือใหญ่ของคนตรงหน้ายื่นเข้ามาประคองมือเล็กด้วยท่าทางสง่างาม หญิงสาวตกอยู่ในภวังค์ยืนนิ่งค้างไม่กล้าขยับตัว แต่หัวใจเธอเต้นรัวแรงราวกับว่านี่คือเรื่องจริง ที่มีคนจับมือเธออย่างอ่อนโยนเช่นนี้

กระทั่งมือเล็กถูกประคองขึ้นไปใกล้ใบหน้าพร่ามัวนั้น วินาทีที่ริมฝีปากหนาจูบลงบนหลังมือ ไออุ่นนั้นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งเรือนร่าง พลันรอบข้างดับวูบ จนมืดสนิท...

“เฮือก!!” หญิงสาวที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงสะดุ้งตกใจตื่น สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ขณะเดียวกันก็ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน ใบหน้าหวานมีหยดเหงื่อเกาะตามไรผม เหมือนวิ่งในระยะทางไกล ๆ มันไม่สัมพันธ์กับสิ่งที่อยู่ในห้องนี้อย่างการที่เธอเปิดเครื่องปรับอากาศไว้จนห้องเย็นฉ่ำ

เธอมีเหงื่อ

แล้วยังรู้สึกเหนื่อยหอบแบบนี้ได้ยังไงกัน?

“ฝันเหรอ? ทำไมเหมือนจริงมากขนาดนี้” อรนลินที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายพึมพำกับตัวเองเสียงสั่น กวาดสายตามองรอบห้องพักก็พบว่าตอนนี้เจ้าตัวยังอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ที่บ้านพักพูลวิลล่า แต่ความรู้สึกเปียกชื้นที่ท่อนขา ทำให้เธอรีบตวัดชายผ้าห่มให้พ้นจากลำตัว

“บ้าไปแล้ว! นี่มันอะไรกันเนี่ย” ริมฝีปากเล็กพึมพำอย่างตกใจ เมื่อพบว่าบริเวณชายกางเกงทั้งสองข้าง เปียกชื้นไปด้วยน้ำ เท้าสวยเปรอะเปื้อนด้วยโคลนสีแดง เป็นคราบโคลนแห้งกรัง

สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า เหมือนความจริงมากกว่าความฝัน แต่เธอมั่นใจว่าตัวเองฝันไปอย่างแน่นอน แล้วสิ่งนี้คืออะไรกัน