บทที่ 28 นคราชรอรัก 28

นคราชรอรัก 28

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ริมแม่น้ำโขง มีจุดชมวิวที่ขึ้นชื่อ รวมถึงแท่นประดิษฐานขององพญานคราชที่ถูกเคารพสักการะจากผู้คนมากมาย รูปปั้นสูงใหญ่สีขาว มีความประณีตในการปั้นและบรรจงแต่งแต้มสีจนสวยงามสะกดจิตเหล่าผู้คนที่ได้พบเห็น เบื้องหน้าคือแอ่งหินที่ถูกกัดเซาะจากกระแสลำน้ำโขง จนเกิดแอ่งเล็ก แอ่งใหญ่สลับกันไปราวกับประติมากรรมที่ธรรมชาติสรรค์สร้าง

สายลมเอื่อยพัดผ่านใบหน้าแผ่วเบา อรนลินรู้สึกเย็นวูบไปทั่วทั้งร่างกาย แสงแดดที่เจิดจ้าค่อย ๆ ถูกเมฆหนาเคลื่อนตัวผ่าน จนบรรยากาศครึ้มฟ้า หญิงสาวที่ตกอยู่ในภวังค์ความสวยงามนี้ จ้องมองลำน้ำโขงด้วยความสบายใจ แต่วินาทีที่เธอหมุนตัวกลับมา แล้วพบกับสิ่งที่ตั้งเด่ตระหง่านตา อยู่เบื้องหน้านั้น หัวใจดวงน้อยพลันเต้นรัวแรงผิดจังหวะ เมื่อพบว่าที่นี่เหมือนกับความฝันของเธอเมื่อนานมาแล้ว ความฝันที่ทำให้เธอตัดสินใจลงมือเขียนนิยายเรื่องนี้ จนได้รับเลือกจากนายทุนให้สร้างเป็นละคร

“เหมือน เหมือนมาก” ริมฝีปากเล็กพึมพำเสียงเบาด้วยความตกใจ เธอเขียนเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ก็จริง แต่เป็นการสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่เหมือนโลกคู่ขนาน และเป็นส่วนประกอบเนื้อเรื่องเล็ก ๆ ไม่ใช่เนื้อหาทั้งหมดของเรื่อง เธอไม่คาดคิดว่าจะพบเจอสถานที่ ที่ตรงกับความฝันของเธอมากเช่นนี้

“ฉันไปถามคุณแม่ที่ขายดอกไม้ไหว้แล้วอะ เราไปไหว้กันก่อน ฉันจะขอให้เงิน ให้งานเราปัง ๆ เลย” น้ำค้างเดินเร็ว ๆ จนคล้ายวิ่ง มุ่งตรงมาหาอรนลิน ก่อนจะควงแขนเดินไปยังจุดที่มีชาวบ้านนั่งขายดอกไม้ธูปเทียนหรือแม้กระทั่งพานบายศรี ที่นี่ก็มีจัดไว้ให้บูชา แต่พวกเธอไหว้แค่ดอกไม้ธูปเทียนเท่านั้น

“บนได้ปะ?” ชิดตะวันกระซิบถามเพื่อนร่วมทีมพร้อมกับมองทุกคนเขิน ๆ

“ขอร้องเลยชิด อย่าบน ขอพรแทนเถอะ มึงลืมแน่เชื่อพี่” ธงที่อายุเยอะที่สุดในกลุ่มเตือนสติรุ่นน้องสาวที่เหมือนกำลังตื่นเต้นกับการได้มูเตลูในสถานที่แรก

เจ้านายก็สรรหาคนร่วมทีมได้ตรงจุดเนอะ ส่งสายมูมาให้ตั้งหลายคนเลย

ลานว่างหน้าองพญานคราช มีจุดวางข้าวของในการกราบไหว้บูชา และแผ่นป้ายการสวดขอพร ทุกคนทำตามอย่างนอบน้อม ไม่มีใครแสดงท่าทีลบหลู่อะไร เมฆหนาลอยผ่านดวงอาทิตย์นิ่งจนเกิดร่มเงาให้พวกเขาทั้งหกคน เหมือนรู้จังหวะ ขณะเดียวกันก็มีลมหมุนพัดวนรอบตัวพวกเขา สร้างความประหลาดใจให้กับผู้พบเห็นเป็นอย่างมาก รวมถึงคุณตาที่ไม่สามารถคาดเดาช่วงวัยได้ ตาแก่ท่านนั้นนั่งบนแท่นหินกำลังมองพวกเขาผ่านม่านหมอกที่ก่อตัวคล้ายกับผิวน้ำในอ่าง

ใบหน้าหญิงสาวคนหนึ่งที่ถึงแม้จะสวมแว่นกันแดดอันใหญ่ บดบังใบหน้าไปจนเกือบครึ่ง แต่ออร่าของเธอที่เปล่งประกาย กลับทำให้เขาและเหล่าบริวารปลื้มปีติที่ในรอบสองร้อยปีพวกเขาได้พบเจอเธออีกครั้ง หลังจากท่านผู้นั้นสั่งห้ามมิให้พบเจอ

“นานแล้ว นานแล้วที่ข้าไม่ได้เจอนาง...” ตาเฒ่าผมขาวพึมพำยามจ้องมองหญิงสาวที่บัดนี้ยังมีเค้าโครงใบหน้าดังในอดีต

“องค์ปู่ ท่านจะไปเจอนางไหม”

“ไม่ได้ ตอนนี้ไม่ได้ ท่านผู้นั้นยังคงโกรธ”

“แต่เรื่องมันผ่านมาเกืบอสองร้อยปีแล้วนะขอรับ”

“อื้อ ไม่ว่าจะสองร้อยปี หรือหนึ่งพันปี ท่านผู้นั้นยังคงเก็บความโกรธนั้นไว้ พวกเขาจะให้เราได้พบเจอเมื่อพวกเขาต้องการ มิใช่เราต้องการ...” ดวงตาหม่นแสงจ้องมองนางผู้นั้นไม่คลาย ตอนนี้ทำได้เพียงมองนางผ่านไอหมอกพวกนี้

อรนลินขอพรเสร็จจึงนำดอกไม้ไปวางไว้บนพานที่อยู่เบื้องหน้า ตามด้วยการปักธูป แต่เพียงแค่ปลายก้านธูปสัมผัสดินในกระถางใบใหญ่ เสียงฟ้าก็ดังคำรามครืนใหญ่ ทั้งหกคนสะดุ้งตกใจตัวโยน รีบปักธูปลงในกระถาง ชวนกันเดินไปจุดอื่นก่อนที่ฝนจะตกลงมา

“แปลกเนอะ แดดจ้า สักพักฟ้าครึ้ม เมื่อกี้ฟ้าร้อง ตอนนี้แดดออกละ” เจริญแหงนหน้ามองท้องฟ้าถึงกับหลุดเสียงพึมพำไม่เข้าใจออกมา

“นั่นสิ เราซื้อกาแฟแล้วไปเดินเล่นที่นั่นกัน” น้ำค้างชวนทุกคนด้วยความตื่นเต้น

“เอาสิ เมื่อกี้เห็นไส้กรอกอีสานน่าอีสมาก” ชิดตะวันตอบรับ

“งั้นไปกัน” ตกลงกันเสร็จทุกคนก็เดินไปดูของ เลือกน้ำหวาน ๆ สักแก้วเป็นการอุดหนุนเศรษฐกิจชุมชน แต่มนุษย์อินโทรเวิร์ตอย่างอรนลินยังคงเงียบและมองรอบข้างด้วยความสนใจ รวมถึงฟังสิ่งที่เพื่อนคุยเล่นกับพ่อค้าแม่ค้าของที่นี่อย่างออกรสออกชาติ

“โอ๊ย นี่ ๆ งวดที่แล้วเขาถูกกันเป็นแสนนะลูก”

“เหรอจ๊ะแม่ งวดนี้อะไรจ๊ะ หนูจะจด”

“นี่ ๆ จดเลย”

“แล้วที่นี่มีจุดแบบนี้เด่น ๆ อีกไหมจ๊ะแม่ พวกหนูกำลังทำงานหาสถานที่แบบนี้จ้ะ”

“มี ๆ ที่จริงก็มีเรื่องเล่านั่นแหละ เป็นนาคสามพิภพนะลูก”

“ยังไงจ๊ะแม่” น้ำค้างถามต่อและทุกคนก็ตั้งใจฟังอย่างดี โดยมีธงถ่ายคลิปเก็บข้อความและบรรยากาศไปพลาง ๆ

“ที่นี่เป็นปฐพีพิภพ ท่านเสริมเรื่องความอุดมสมบูรณ์โชคลาภ ส่วนพิภพบาดาลท่านจะอยู่ที่จังหวัดตรงสะพานมิตรภาพนะลูก ท่านเด่นเรื่องความร่มเย็นเป็นสุข ส่วนสวรรค์พิภพท่านอยู่ที่วัดดังของจังหวัด ที่นั่นท่านจะเดินเรื่องความเจริญรุ่งเรือง หรือขอพรเรื่องงานที่ก็จะนิยมไปที่นั่น มีจุดชมวิวสูงๆ จนเห็นประเทศเพื่อนบ้านด้วยนะ”

อรนลินฟังเพื่อนคุยกับคนเจ้าถิ่นไปเรื่อย ๆ พลางเก็บข้อมูล รู้สึกอยากเพิ่มเติมเนื้อหาลงไปในฉากจบของเรื่อง พวกเขาใช้เวลาที่นี่สักพักใหญ่ ทีมงานก็กลับไปที่รถเพื่อเดินทางต่อไปยังจังหวัดใกล้เคียงที่มีวัดพระธาตุขึ้นชื่อให้สักการบูชา

เรียกได้ว่าวันนี้พวกเขาทั้งหกเดินทางกันไม่มีพัก แวะตรงนั้น ไหว้ตรงนี้ สิริรวมวันแรกพวกเขาไปทั้งหมดสามที่ด้วยกัน