บทที่ 47 นคราชรอรัก 47

นคราชรอรัก 47

แต่จู่ ๆ รอยยิ้มของอรนลินก็จางหายไปทันควันยามเห็นเบอร์โทร. ที่บันทึกไว้ปรากฏบนหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ของตัวเอง เธอจ้องมองด้วยความสับสนและหวาดกลัว ปลายนิ้วสั่น ๆ ลังเลเล็กน้อยขณะที่ยื่นไปแตะบนหน้าจอ สุดท้ายก็เลื่อนวางสายนั้นไป

“ใคร? ทำไมทำหน้าเครียดจัง”

“พ่อโทร.มา”

“ไม่ต้องรับ” จากอารม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ