บทที่ 7 นคราชรอรัก 7

นคราชรอรัก 7

อรนลินเราหาใช่เพื่อนเล่นเจ้า

“คะ? คุณพูดอะไรนะ หนูได้ยินไม่ชัดเลยอะ” คนน่ารักทวนถามขณะที่นาคินค่อย ๆ บรรจงวางเธอลงบนเบาะรถยนต์สุดหรู

“ไม่ได้พูดอะไร เดี๋ยวไปพร้อมกัน องจะไปกับเพื่อนเธอ ค่อยไปเจอกันที่ร้าน” เอ่ยจบประตูรถยนต์ก็ปิดลงเบา ๆ ตัดขาดเธอจากโลกภายนอกทันที เบื้องหน้าเบาะคนขับมีชายหนุ่มและหญิงสาวนั่งอยู่ประจำที่นั่ง

“สวัสดีค่ะคุณอรนลิน พี่ชื่อประจิตเป็นเลขาของคุณนาคินค่ะ ส่วนนี่คุณนิรัณผู้ช่วยของเจ้านาย ต่อไปพวกเราฝากตัวด้วยนะคะ”

“สวัสดีค่ะพี่ ๆ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะ” คนน่ารักตอบกลับตามมารยาทแม้จะรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับประโยคแนะนำตัวนั้นของทั้งคู่

“ออกรถเลย” คนตัวสูงก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะด้านหลังเคียงข้างเธอ รีบออกคำสั่งแก่ผู้ช่วย ส่วนอรนลินที่ยังสงสัยมองหน้าเจ้าของเสียงนั้นคล้ายอยากจะถาม คนถูกจ้องจึงได้รีบคำอธิบายเพิ่มเติมในทันที

“องกับอีกคนไปด้วยกัน ผมบอกแล้ว”

“อ้อ ค่ะ” คนยังตกใจกลัวงู ทำได้เพียงตอบรับสั้น ๆ

“ตามข้อตกลง ผมจะควบคุมการเขียนบท พรุ่งนี้จะไปรับแล้วย้ายไปพักที่บ้านด้วยกัน เดี๋ยวให้ประจิตตามแม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดให้ก่อน”

“คือ เรื่องนี้ฉัน...หนูไม่สะดวกค่ะ” คนรู้จักคาดเดาสถานการณ์รีบเปลี่ยนสรรพนามทันควัน เมื่อได้รับสายตาดุ ๆ จากนาคิน ชายหนุ่มที่เธอชักจะสงสัยว่าตั้งแต่เกิดมาเขาเคยยิ้มหรือไม่

“ผมก็ไม่สะดวกออกไปข้างนอก ย้ายมาพักด้วยกัน”

“แต่...”

“ขอไอ้องแล้ว มันอนุญาต ช่วงนี้มันต้องออกกองตอนกลางคืน” นาคินเตือนหญิงสาวที่ยังมีท่าทีแข็งขืน ไม่ไว้วางใจ แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มยังไม่ละความพยายามที่จะให้เธอไปพักกับเขาให้ได้

“แต่หนูเป็นผู้หญิงนี่คะ” คนไม่สบายใจยกแขนกอดกระเป๋าตัวเองไว้แน่น หัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอจะไม่มีวันย้ายไปอยู่ที่บ้านใครก็ไม่รู้หรอกนะ

“อ้อ โอเค งั้นผมจะย้ายไปอยู่กับคุณแทนก็ได้” คนหน้ามึนดันเข้าใจความหมาย ที่นลินตั้งใจจะสื่อผิดเพี้ยนไปหมด ทั้งยังรีบสั่งงานผู้ช่วยและเลขาตัวเองทันควัน ราวกับเกรงว่าหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายจะส่งเสียงห้ามปราม ขัดขวางความตั้งใจของเจ้าตัว

“พรุ่งนี้ย้ายข้าวของผมไปบ้านองหวดี”

“ค่ะเจ้านาย//ครับเจ้านาย”

“เดี๋ยวสิคะ!! ยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ” คนตัวเล็กได้แต่โวยวายไม่พอใจ ต่างจากเลขาและผู้ช่วยทั้งสองที่กลั้นยิ้มตั้งแต่เห็นผู้เป็นเจ้านายอุ้มหญิงสาวคนนี้เดินกลับมาที่รถแล้ว

ชายผู้หวงตัวกับทุกคนบนโลกอย่างนาคิน กลับยอมใกล้ชิดหญิงสาวตัวเล็ก อีกทั้งยังสัมผัสแนบชิดด้วยการโอบอุ้ม ตอนนี้พวกเขาอยากจะป่าวประกาศให้ผู้คนรับรู้เสียเหลือเกิน ว่าเจ้านายพวกเขาไม่ใช่ผู้ชายตายด้าน!

“คุณนาคินคะ ไม่ต้องย้ายไปนะคะ” อรนลินยกมือไหว้นาคิน พร้อมทั้งยังถูมือไปมาเพื่อร้องขอความเห็นใจ ชายตัวใหญ่แข็งแกร่งดั่งหินผาใจสั่นไหว เพียงแค่สบตาเข้ากับคนที่นั่งอยู่ข้างกาย

อันตรายเหลือเกิน นั่งอยู่ข้างอรนลินช่างอันตรายจริง ๆ

“ไม่ ตกลงกันแล้ว บทพาร์ตหลังต้องชัดเจนและข้อมูลแน่นที่สุด”

“หนูจะทำแบบนั้นค่ะ” นักเขียนสาวยืนยันด้วยท่าทีหนักแน่น รับปากจะเขียนบทให้ออกมาดีที่สุด สิ่งที่ทำให้อรนลินรู้สึกประหลาดใจคือ ความรู้สึกกล้าและสบายใจ ที่จะต้องพูดคุยกับอีกฝ่าย ถึงแม้ครั้งนี้เธอจะมั่นใจว่านี่เป็นการเจอกันครั้งแรกของพวกเขาทั้งสองคน

“แบบนั้นก็ดี ยังไงผมก็ย้ายเข้าบ้านคุณ เงียบครับ ผมจะพัก” คนตัวโตสรุปพร้อมออกคำสั่ง อรนลินได้แต่มองอย่างตัดพ้อ กอดอกเมินหน้ามองไปนอกรถ เธอไม่เคยคิดว่าเพื่อนของพี่ชายจะเอาแต่ใจมากขนาดนี้

“จอมบงการ” คนหงุดหงิดบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว

“เด็กเอาแต่ใจ”

“คุณนายทุน!” ดวงตาวาวโรจน์ของอรนลินกลับเรียกรอยยิ้มมุมปากจากคนตัวโตได้บางเบา

“คุณนักเขียน...” เจ้าของคำเรียกนายทุนยียวนกลับด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง อรนลินได้แต่ทำแก้มป่องฟึดฟัดกับตัวเอง เมื่อตอนนี้เธอไม่สามารถเพียงใครได้เลย งูก็กลัว ยังจะต้องมาเจอคนเผด็จการแบบนี้ เธอตั้งรับไม่ไหว!

ท่าทางสนิทสนมและเป็นกันเองของทั้งคู่ สร้างความประหลาดใจให้ผู้คนรอบข้างทั้งสองฝ่ายไม่น้อย มนุษย์อินโทรเวิร์ตที่รักสันโดษอย่างอรนลินกล้าต่อล้อต่อเถียง และแสดงท่าทีแง่งอนต่อนาคิน เจ้านายผู้ดุดันไม่สนสตรีหรือบุรุษเพศคนไหน คนที่หวงตัวราวกับเนื้อตัวเป็นทองคำ

บัดนี้ ทั้งคู่กำลังถกเถียงและแสดงท่าทีแง่งอนต่อกัน หนึ่งคนงอน อีกคนไร้ทีท่าจะง้องอน แต่แววตากลับรู้สึกสนุกที่ได้มองคนเจ้าแง่เจ้างอน

ประหลาดคนชะมัด ผู้หญิงงอนเขาให้รีบง้อนะครับเจ้านาย! ไม่ใช่ไปทำให้งอนเพิ่มแบบนั้น! ผู้ช่วยอย่างเขาอยากกุมขมับเหลือเกิน

ขอส่งเจ้านายไปเรียนจีบสาวได้ไหมครับ!