บทที่ 22 22. อาคมมนต์ดำ

เยว่ซินกุ้ยเฟยผู้ก้าวเดินอย่างสง่างามอยู่เบื้องหน้า ไม่ได้หันกลับมาเอ่ยสิ่งใด เพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นบางเบา หากแฝงความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง ราวกับวาจานินทาเหล่านั้นคือท่วงทำนองที่นางใคร่ฟังที่สุดในยามนี้

สายตาคมของนางทอดมองไปยังเสี่ยวจู๋ซึ่งยืนอยู่ริมสระบัว ก่อนจะหรี่ลงช้า ๆ ความคิดหนึ่ง...