บทที่ 7 7. ทุกอย่างกลับตาลปัตร

ไม่เพียงฮองเฮาที่ตะลึงงัน แม้แต่บรรดาสนมทั้งหลายก็ล้วนมองภาพเบื้องหน้าเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วตำหนักอย่างแปลกประหลาด

โดยเฉพาะ “เยว่ซินกุ้ยเฟย” นางกำมือแน่นจนเล็บจิกลงในฝ่ามือ ใจร้อนระอุราวจะลุกเป็นไฟ

ก่อนหน้านี้ฮ่องเต้โปรดปรานนางเพียงผู้เดียว

ทุกยามเช้าเย็นทรงบ่นให้ฟังว่า “ไม่ต้องการแต่งฮองเฮา รังเกียจนางและตระกูลของนางที่สุด”

ถึงขั้นรับสนมเข้าวังมามากมาย ถ่วงเวลา ไม่ยอมอภิเษกกับลู่เวยเหยาเสียที จนล่วงเลยเวลาที่ควรแต่งมานับปี ไม่อาจเลื่อนต่อไปได้อีก

แล้วเหตุใด… เพียงชั่วข้ามคืน ทุกอย่างจึงกลับตาลปัตรจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้!?

“ฝ่าบาทเสด็จมาที่นี่… มีเรื่องสำคัญอันใดหรือเพคะ” ลู่เวยเหยาฮองเฮาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่สีหน้ากลับลังเลจะยิ้มก็ไม่กล้า จะทำหน้าเรียบนิ่งก็ดูเกร็งราวกับไม่รู้จะวางตัวเช่นไรต่อพระพักตร์ของฮ่องเต้

หลี่เซี่ยหยางฮ่องเต้ยังไม่ตอบทันที เพียงทอดพระเนตรมองนางครู่หนึ่ง ก่อนหันไปยังบรรดาสนมที่ยืนรอรับสั่งอยู่ด้านหลัง

“พวกเจ้า… ออกไปให้หมด”

ทันทีที่คำตรัสดังขึ้น สนมทั้งหลายต่างก้มศีรษะ ถอนตัวออกไปอย่างว่าง่าย เสียงปลายผ้าปลิวไสวลากไปตามพื้นหินอ่อนดังแผ่วเบา

ทว่าแม้ทั้งหมดจะออกไปแล้ว แต่ก็ยังมีผู้หนึ่งที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง

…เยว่ซินกุ้ยเฟย

นางเชิดคางเล็กน้อยอย่างมั่นใจ เพราะเชื่อว่าฮ่องเต้ทรงโปรดปรานตนเสมอมา และมั่นใจว่าพระองค์ไม่อาจ “ไล่” นางได้จริง ๆ ต่อให้ตรัสเช่นนั้นก็ต้องเป็นคำสั่งรวม ไม่ได้หมายถึงนางแน่แท้ จึงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้เพียงก้าวเดียว

หลี่เซี่ยหยางฮ่องเต้เลิกพระขนงเล็กน้อย ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“เหตุใดเจ้าจึงยังอยู่… ออกไป”

ความเย็นยะเยือกในน้ำเสียงนั้นทำให้เยว่ซินกุ้ยเฟยถึงกับหน้าเสีย แต่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและตำแหน่ง นางยังคงยิ้มหวานจาง ๆ พยายามออดอ้อนตามนิสัยเดิม

“ฝ่าบาทเพคะ… หม่อมฉันอยู่ด้วยไม่ได้หรือเพคะ” น้ำเสียงนิ่ม แต่ดวงตาฉายแววไม่อยากพ่ายแพ้

ทว่าฮ่องเต้กลับไม่ทรงเหลือความอ่อนโยนใด ๆ

“ข้าบอกให้เจ้าออกไป” พระสุรเสียงกดต่ำ เฉียบคม ก่อนจะกล่าวขึ้นย้ำอีกครั้ง

“ออกไปเดี๋ยวนี้”

คำตรัสหนักแน่นนั้นฟาดลงกลางใจเยว่ซินจนเลือดในกายแทบหยุดไหล นางจำต้องกัดฟันสะกดกลั้นความอับอาย ก่อนค่อย ๆ ถอนกายออกไปด้วยท่าทางแข็งกระด้าง

“ว่าแต่… พระองค์มีอะไรจะตรัสกับหม่อมฉันหรือเพคะ” ลู่เวยเหยาฮองเฮาเอ่ยถาม น้ำเสียงแผ่วปนความหวาดระแวงเล็กน้อย เมื่อทุกคนออกจากห้องโถงไปหมดแล้ว เหลือเพียงเสี่ยวจู๋ นางกำนัลคนสนิทของนาง และเป่ากงกงคนสนิทของหลี่เซี่ยหยางฮ่องเต้เท่านั้น

“นั่งก่อนเถิด ข้ามีเรื่องอยากพูดกับเจ้า” ฮ่องเต้ตรัสพลางประคองนางไปประทับยังเก้าอี้ด้านข้างพระองค์

ลู่เวยเหยาขมวดพระขนงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม

“พระองค์… ทรงไม่สบายหรือเพคะ”

หลี่เซี่ยหยางเสมองไปยังสองผู้ติดตาม

“เจ้าทั้งสองออกไปก่อน ข้าจะสนทนากับฮองเฮาตามลำพัง”

เป่ากงกงยอบกายรับคำสั่งทันที ก่อนหมุนตัวเดินออกไป ทว่าเสี่ยวจู๋กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับไม่ได้ยินพระบัญชา มองฮ่องเต้ด้วยสายตาแปลกประหลาดจนผิดสังเกต

เป่ากงกงต้องหยุดเดิน และหันกลับมาเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“เจ้าไม่ได้ยินรับสั่งหรือไร ออกไปกับข้าเดี๋ยวนี้”

เขายื่นมือไปแตะที่ข้อมือเสี่ยวจู๋เพื่อเร่งให้เดินตาม ทว่าเสี่ยวจู๋กลับสะบัดมือออกทันที สีหน้าแสดงความรังเกียจชัดเจน

“นายของข้ายังไม่รับสั่งให้ข้าออกไป” น้ำเสียงของนางแข็งกระด้างผิดจากนิสัยเดิมลิบลับ

ลู่เวยเหยารู้สึกสะดุ้งเล็กน้อยกับท่าทีฉุนเฉียวของเสี่ยวจู๋ แต่ก็ไม่ได้กล่าวตำหนิ เพียงสงสัยอยู่ในใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

“เสี่ยวจู๋… ออกไปเถิด”

เสี่ยวจู๋จำต้องยอบกาย

“เพคะ ฮองเฮา”

นางเดินออกไป แต่ก่อนพ้นธรณีประตูยังไม่วายหันกลับไปมองเป่ากงกงที่เดินตามมาติด ๆ ด้วยแววตาเคียดแค้นคล้ายจะกลืนกิน ทำให้บรรยากาศเงียบงันในห้องโถงยิ่งอึดอัดขึ้นไปอีก

เป่ากงกงทำหน้าเหลอหลา ปนความหวั่นกลัวเล็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเสี่ยวจู๋ถึงแสดงท่าทีแข็งกร้าวเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่อยากเอาเรื่องอะไรมาก คิดเอาเองว่านางคงเพียงแค่รำคาญที่ตนยื่นมือไปเร่งรัดให้นางออกไป

ในชาติที่แล้ว เป่ากงกงกับเสี่ยวจู๋แทบไม่เคยพูดคุยกันเลยด้วยซ้ำ ต่างฝ่ายต่างยืนอยู่ข้างนายของตนอย่างเงียบงัน และนายของทั้งคู่นั้น… ก็ไม่ได้ลงรอยกัน

ดังนั้นทั้งสองก็ไม่ได้มีเหตุให้เสวนาหรือสนิทสนมใด ๆ ยามมีราชโองการ เป่ากงกงก็เพียงอ่านประกาศ แล้วหมุนตัวจากไป ไม่เคยมีคำพูดใดเกินกว่านั้น

เมื่อบ่าวทั้งสองออกไปจนประตูปิดลง ฮ่องเต้ที่ยังยืนอยู่กลางห้องก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามฮองเฮาด้วยน้ำเสียงที่ยากจะคาดเดาอารมณ์

“ฮองเฮา… เจ้าเกลียดข้า หรือโกรธข้ามากหรือไม่”

ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ลู่เวยเหยาก็เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“ฝ่าบาท… หมายความว่าเช่นไรเพคะ”

หลี่เซี่ยหยางจ้องนางนิ่ง ราวกับกำลังอ่านใจ ท่าทีของนาง ตกใจจริง หรือเสแสร้งกันแน่?

ชาติก่อน… นางก็เคยทำเช่นนี้ นางเคยทำตัวใสซื่อบริสุทธิ์ เรียบร้อย อ่อนโยนต่อหน้าตนมาตลอด แม้ตนจะแสดงออกใส่นางว่าเกลียดชังเพียงใด ก็เหมือนไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงรอยน้ำตาจาง ๆ เกาะขอบตา

เขาจำได้อย่างชัดเจน

วันนั้น… วันที่เขาไปบอกนางด้วยตนเองว่า

“ความผิดของบิดาเจ้าชัดแจ้ง พรุ่งนี้ข้าจะประกาศราชโองการประหารเขา”

นางทำสีหน้าเศร้าหมอง และร้องไห้

วันถัดมา นางกลับอ้างว่าป่วย ไม่ต้องการพบผู้ใด หลบหน้าทุกคน ทำตัวราวกับอ่อนแอจนลุกจากเตียงไม่ได้

และเป็นเยว่ซินกุ้ยเฟยที่คะยั้นคะยอ “ฝ่าบาทควรเสด็จไปทอดพระเนตรนางสักหน่อย เผื่อนางวางแผนเลวร้ายใดอีก จะได้ป้องกันทัน”

เขาจึงเสด็จไป… และคืนนั้นเอง …เขาก็ถูกฆ่า

ภาพนั้นยังตึดตรึงอยู่ในใจ เลือดอุ่น ๆ ที่รินไหล ความเจ็บปวด และแววตาชั่วร้ายของนางที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขากลับได้เห็นในคืนนั้น

หลี่เซี่ยหยางกัดฟันแน่นอย่างไม่ให้เห็น ก่อนคิดในใจอย่างเย็นชา

นางในวันนี้… อาจเพียงแค่สวมหน้ากากเช่นเดิม

เมื่อคิดได้ดังนั้น พระองค์จึงตัดสินใจที่จะหาโอกาส “ลองเชิง” นาง เพื่อความแน่ใจ