บทที่ 15 Ep.15
ใบบุญเดินตามชายหนุ่มเข้ามายังห้องพักที่ไม่มีอะไรมากนัก ตัวห้องมีแสงสลัว ๆ ไม่มีหน้าต่าง มีเตียงนอนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ชิดมุมข้างกำแพงห้องน้ำ มีโต๊ะกระจกบานใหญ่อยู่ฝั่งตรงข้ามเตียง กับทีวีสีที่วางอยู่บนที่แขวนติดกำแพงไว้ เธอมองรอบ ๆ อย่างแปลกตาไม่เคยมาในสถานที่แบบนี้สักครั้งและไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสเข้ามาถ้าไม่ใช่เพราะคนเจ้าเล่ห์ที่วางกระเป๋าไว้บนโต๊ะกระจกนั่น
“นายจะนอนห้องเดียวกับฉันไม่ได้นะ” ใบบุญกอดกระเป๋าของเธอแนบอก
“งั้นคุณก็ออกไปเปิดอีกห้องหนึ่งสิ ห้องนี้ผมจ่ายเงินแล้วนี่” รติภพบอกหน้าตาเฉย
“ได้ยังไง คุณพาฉันมาติดแหงกแบบนี้ คุณก็ต้องรับผิดชอบสิ” ใบบุญเถียง
“แล้วคุณไม่กลัวเหรอ นอนโรงแรมแบบนี้คนเดียว ถ้าเกิดดึก ๆ มีใครแอบเปิดเข้าไปหาคุณ ๆ จะทำยังไง”
ใบบุญคิดถึงสายตาพนักงานที่จ้องเธอแปลก ๆ อย่างวิตก ถ้าเกิดเหตุอย่างที่เขาขู่จริง เธอจะทำอย่างไร แต่ถ้านอนห้องเดียวกับเขา เธอจะไว้ใจเขาได้แน่เหรอ
“น่า ผมไม่ปล้ำคุณหรอก ยังไงคุณก็เป็นลูกสาวน้านพน้าบัว เว้นแต่ว่า คุณเกิดขอร้องให้ผมอย่างว่ากับคุณ ผมก็ไม่ขัดนะ”
รติภพแหย่พลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่และได้คำตอบเป็นกระเป๋าใบโตที่เธอกอดแนบอกเมื่อสักครู่โยนใส่แทบหลบไม่ทัน
“เอ้า เล่นอะไร ถ้าเกิดโดนผมเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง”
“เวอร์ กระเป๋าเบาๆ นี่นะจะทำให้นายเจ็บ แต่ถ้าเจ็บได้ก็ดี ปากเสีย ๆ จะได้หยุดพร่ำซะมั่ง” ใบบุญตวัดตามองค้อน
“นอนห้องนี้แหละ รับรองผมไม่เอาตำแหน่งงานผมมาแลกหรอกน่า”
“ชิ” ใบบุญทำเสียงผ่านริมฝีปากบางพร้อมจ้องเขาอย่างไม่ไว้วางใจ
“คุณจะอาบน้ำก่อนหรือให้ผมอาบก่อนไม่ทราบคุณผู้หญิง”
“ฉันอาบก่อน”
“เชิญ”
ใบบุญหอมเสื้อผ้าอุปกรณ์อาบน้ำของเธอเข้าไปไว้ในห้องน้ำทั้งหมด แล้วสำรวจประตูห้องน้ำว่าไม่มีรูหรือการชำรุดใดๆ ที่คนข้างนอกจะมองเล็ดลอดเข้ามาได้ แล้วส่งสายตาพิฆาตมองคนตัวโตที่นอนฮัมเพลงสบายใจอยู่บนที่นอนขนาดใหญ่นั่น
“ผมไม่แอบดูหรอกน่า ของเด็กจะมีอะไรน่าดู” รติภพยักคิ้ว
“ปากเสีย” ใบบุญกระแทกประตูห้องน้ำปิดเสียงดัง แต่ยังได้ยินเสียงหัวเราะของเขาดังแว่วๆ ทะลุประตูห้องน้ำเข้ามาให้อารมณ์เสีย
เสียงน้ำฝักบัวดังแซ่ ๆ ให้ความรู้สึกสบายใจ น้ำเย็นไหลรดบนเรือนร่างเปล่าเปลือยช่วยให้อารมณ์ของใบบุญโปร่งเบาเพราะความสบายตัวจนลืมกังวลใดๆ ไปครู่ใหญ่กระทั่งปิดน้ำเพื่อถูสบู่ เธอจึงชะงักและเบิกตาโพลงเพราะเสียงที่เล็ดลอดเข้ามา
“อื้อ อีกนิดสิคะ”
“โอ้....พระเจ้า”
“ซี๊ด...”
หน้าใบบุญก่ำสีขึ้นเพราะอารมณ์โกรธและความรู้สึกอับอาย คิดว่าคนตัวโตข้างนอกพาสาวเข้ามานอนด้วยทั้งที่มีเธอร่วมห้อง ความขัดเขินในตอนแรกของใบบุญกลับกลายเป็นความโกรธกรุ่น หญิงสาวรีบล้างตัวแล้วแต่งตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะกระชากประตูห้องน้ำเปิดกว้าง คิดว่าเป็นไงเป็นกันวันนี้เธอจะไม่ยอมอยู่ฟังคนทั้งคู่ทำอะไรแบบนี้แน่ ๆ
“กรี๊ด!”
ใบบุญกรีดร้องเมื่อออกมาเห็นภาพบนหน้าจอทีวี ภาพการร่วมรักของหญิงชายที่รติภพเปิดนอนดูอย่างสบายอารมณ์ ไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ คราวแรกเธอตั้งใจว่าหากออกมาพบชายหนุ่มกำลังนอนอยู่กับหญิงสาว เธอจะด่าเขาให้เละก่อนจะหนีออกไปทันที แต่พอเห็นว่าเขานอนดูหนังลามกเธอก็กรีดร้องด้วยความโมโหปนขัดเขิน
“เอ้า ร้องเข้า เดี๋ยวใคร ๆ ก็นึกว่าผมปล้ำคุณหรอก” รติภพดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงนอน
เขาคิดอยู่แล้วว่าหากใบบุญได้ยินเสียงทีวีที่เขาตั้งใจเปิดเสียงดังให้คนในห้องน้ำได้ยิน เธอจะต้องเข้าใจผิด และเขาก็ขำท่าทางของเธอในขณะนี้มาก ก็ดูสิ เสื้อผ้าเปียกชื้นผมยังเปียกน้ำอยู่เลย แต่หน้าตาแดงก่ำ จ้องมองทีวีเขม็งอ้าปากค้างก่อนจะปล่อยเสียงกรีดร้องลั่นเมื่อสักครู่ เห็นแล้วเขาก็อารมณ์ดีขึ้นอีกเป็นกอง
“ใครใช้ให้นายเปิดหนังอุบาทว์แบบนี้ดูเล่า” ใบบุญตวาดแว้ด
“อ้าวคุณ ก็ผมเพิ่งเปิดมาเจอพอดี ใครจะไปรู้ว่าคุณจะเปิดประตูพรวดออกมาดูด้วยเล่า” รติภพแหย่
“ทุเรศใครจะออกมาดูด้วยไม่ทราบ” ใบบุญหน้าแดงก่ำ
“ก็จะไปรู้เหรอเห็นอาบน้ำแป๊บเดียวเอง นึกว่ารีบจะออกมาดูด้วยกันนะซิ” รริภพยักคิ้ว
“ไม่ต้องดูเลยนะ ทุเรศที่สุด”
“ผมอาบน้ำดีกว่า แต่แหม กำลังมันส์เลยนะนั่น อ๊าซี๊ดดด”รติภพทำหน้าตาพร้อมเสียงกวนประสาทหญิงสาว
“ไอ้บ้า ไปอาบน้ำแล้วนอนกับพื้นนั่นเลยนะ” ใบบุญปาผ้าขนหนูของทางโรงแรมใส่หน้าชายหนุ่ม
“เรื่องอะไร ผมจ่ายตังค์นะ ผมก็ต้อนนอนเตียงสิ” รติภพคว้าผ้าขนหนูพาดบ่าก่อนจะโต้ตอบ
“ไม่ได้ ฉันเป็นผู้หญิง ฉันนอนบนเตียง”
“ผมเป็นผู้ชายนอนบนเตียงคู่กับผู้หญิงได้เหมือนกัน” รติภพเถียง
“ไม่ได้” ใบบุญตวาด
“รักคุณเข้าแล้วเต็มทรวง รักจนคลั่งไคล้จริงจัง คุณรักใครหรือยัง..... “
รติภพยักไหล่ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำพร้อมฮัมเพลงเสียงดังยั่วแหย่คนตัวเล็กที่ยืนกำหมัดแน่น ก่อนจะถอนหายใจพร้อมทำเสียงในลำคอคล้ายจะให้ช่วยบรรเทาอาการหงุดหงิดที่เกิดจากคนตัวโตที่ยังครวญเพลงเสียงดังแข่งกับเสียงน้ำที่ไหลดังแซด ๆ น่าโมโหนั่น
