บทที่ 5 Ep.5
หลังจากวันนั้นที่เขาแอบตามจนรู้ว่าบ้านของใบบุญอยู่ที่ไหน เขาก็ใช้เวลาว่างในวันหยุดทุกอาทิตย์ติดตามข่าวคราวของหญิงสาวจากการถามไถ่เพื่อนบ้านของเธอบ้าง ครั้งแรกเขาก็ทำทีเข้ามาทักทายสอบถามโดยบอกว่าเขาเป็นคนที่แอบรักใบบุญอยู่นานแล้ว และอยากทำทุกอย่างให้หญิงสาวประทับใจ เขาจึงพยายามหาวิธีทำทุกอย่างให้ได้ใกล้ชิดกับหญิงสาว
วันนี้เขาจึงแวะวนมาสืบข้อมูลส่วนตัวของใบบุญจากเจ๊แป๋ว แม่ค้าส้มตำหน้าปากทางเข้าบ้านของเธอซึ่งตอนแรกก็ทำท่าไม่ไว้วางใจเขาสักเท่าไหร่ กลัวเขาเป็นพวกโรคจิตที่ตามใบบุญ เขาต้องใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจะทำให้เจ๊แป๋วไว้วางใจจนยอมเล่าเรื่องของหญิงสาวให้ฟัง
“หวัดดีครับพี่แป๋ว” รติภพส่งยิ้มละลายหัวใจให้เจ๊แป๋ว
“ตายจริงคุณภพ กำลังคิดถึงอยู่เชียวว่าวันนี้คุณภพจะมาหรือเปล่า”
“มาซิครับ ผมอยากเจอใบบุญอยู่แล้ว เผื่อวันนี้เขาจะกลับมาบ้าน”
“แล้วทำไมคุณภพไม่จีบไอ้ใบบุญมันตรง ๆ อย่างหนุ่ม ๆ คนอื่นเขาทำละคะ ต้องมาแอบซุ่มดูมันอยู่อย่างนี้”
“ผมกลัวว่าเขาจะไม่ชอบผมครับ แค่ได้เห็นหน้าเขาบ้างก็ชื่นใจแล้ว”
“ตายจริง ใครจะไม่ชอบคุณภพของพี่ได้ลงคอ คุณภพทั้งหล่อทั้งน่ารักขนาดนี้”
“ก็ใบบุญไงครับ ผมเคยโดนเธอไล่มาแล้วครั้งหนึ่ง ผมกลัวเธอไล่ผมอีกนะซิครับพี่แป๋ว”
“โถ โถ พ่อคุณ ถ้าพี่เป็นไอ้ใบบุญพี่คงไม่มีวันไล่คุณภพได้แน่ ๆ แต่คุณภพไม่ต้องกลัวนะคะ พี่แป๋วสนิทกับน้าบัว น้านพ พ่อแม่ของไอ้ใบบุญมันดี แล้วน้าจะแนะนำคุณภพให้ได้รู้จักน้าทั้งสอง เผื่อว่าจะจีบไอ้ใบบุญมันได้ง่ายขึ้นถ้าน้าบัว น้านพชอบคุณภพ”
เจ๊แป๋วกล่าว ทำให้รติภพถึงกับยิ้มหน้าบาน เพราะเขาเองก็หาโอกาสที่จะทำความรู้จักกับครอบครัวของใบบุญอยู่แล้ว ถ้าจะจีบสาวให้สำเร็จเขาถือหลังให้เข้าตามตรอกออกตามประตู ให้มันรู้กันไปว่าเอาชนะใจว่าที่พ่อตาแม่ยายได้หรือไม่กันไปเลย
รติภพในเสื้อยืดกางเกงยีนส์กับรองเท้าผ้าใบคู่เก่งที่ชายหนุ่มใส่อยู่ทำให้เขาเหมือนหนุ่มน้อยธรรมดาคนหนึ่งที่หล่อกว่าหนุ่มๆ แถวนี้เท่านั้นเอง ไม่ได้สร้างความผิดปกติใด ๆ ให้คุณบุหงา หรือน้าบัวของเจ๊แป๋วสนใจใด ๆ เมื่อมาซื้อส้มตำร้านเจ๊แป๋วให้สามี
“แป๋ว ส้มตำไทยหวาน ๆ ให้น้านพครกซิ”
“จ้าน้าบัว เดี๋ยวฉันให้น้องชายไปส่งให้นะ”
“แกมีน้องแต่เมื่อไหร่ฮะ นังแป๋ว ฉันไม่เคยเห็น”
“คุณภพนี่น้าบัว ฉันกับคุณภพนับถือกันเป็นพี่เป็นน้อง ไม่ใช่น้องแท้ ๆ หรอก”เจ๊แป๋วหันมาแนะนำ
“สวัสดีครับน้าบัว ผมรติภพครับ”
“หวัดดีจ๊ะพ่อคุณ รูปร่างหน้าตาท่าทางดีนะ ไม่น่าจะสนิทกับไอ้แป๋วมันได้”
“อ้าวน้าบัวทำไมพูดอย่างนี้ละจ๊ะ”เจ๊แป๋วพูดไปตำไป
“ก็เอ็งมันทั้งดำทั้งอ้วนนี่นังแป๋ว ใครเขาจะคิดว่าจะหนุ่ม ๆ หล่อ ๆ อย่างคุณเขามาคบหา”
“เขาคบกันที่ใจจ๊ะน้าบัว ใช่ไหมจ๊ะคุณภพ” เจ๊แป๋วหันมาถามชายหนุ่ม
“ครับ พี่แป๋วแกเป็นคนดีน่าคบครับ”
“นั่นไง เห็นไหมน้าบัว คุณภพเขารู้ว่าฉันเป็นคนดี”
“เออ เออ ข้าไม่เถียงหรอกเรื่องนั้นนะ เขารู้กันทั้งซอยว่าเอ็งนะมันดีจริง”
“นั่นซิจ๊ะ งั้นเดี๋ยวฉันให้คุณภพเอาไปให้นะน้าบัว”
“เกรงใจคุณเขา เดี๋ยวน้าเดินมาเอาก็ได้”
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้ก็ได้ครับ”
“อื้ออย่างนั้นก็ขอบใจนะจ๊ะพ่อหนุ่ม” คุณบุหงายิ้มพร้อมเดินกลับไป
ไม่นาน ส้มตำฝีมือเจ๊แป๋วก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมส่งและแอบกระซิบเคล็ดลับมัดใจบิดามารดาของใบบุญกับรติภพเพราะใบบุญรักและเชื่อฟังบิดามารดากว่าสิ่งใดหากทั้งสองเห็นดีเห็นงามแล้วละก็ใบบุญไม่มีทางคิดเป็นอื่นได้อย่างแน่นอน
“น้านพเขาชอบปลูกกล้วยไม้นะคุณภพ ลองคุยกับแกเรื่องกล้วยไม้ดูละ เผื่อแกจะชอบคุณ”
“ขอบคุณครับพี่แป๋ว”
รติภพส่งยิ้มมัดใจสาวใหญ่เจ้าของร้านส้มตำที่ตนเข้ามาตีสนิทด้วยความขอบคุณ จากนั้นจึงหิ้วถุงส้มตำไทยไปส่งให้กับมารดาของใบบุญ และเขารู้มาว่าเธอไม่อยู่บ้าน ยังไม่กลับจากการทำงานต่างจังหวัด เขาจึงไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะพบเธอและถูกจับได้ว่าเข้ามาอย่างมีแผนการ
“น้าบัวครับ ผมรติภพครับ”
“อ้าวพ่อหนุ่ม เข้ามาซิจ๊ะ ประตูไม่ได้ลงกลอนหรอก” บุหงาร้องบอก “ใครนะแม่บัว” นพคุณ บิดาของใบบุญชะโงกหน้ามองพลางเอ่ยถามภรรยาด้วยความสงสัย
“เขาชื่อรติภพค่ะ นับถือกันกับไอ้แป๋วมัน มันคงให้เขาเอาส้มตำมาให้น่ะ”
“อ้อ อย่างนั้นเหรอ มิน่าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน” นพคุณมองรติภพอย่างสำรวจ
“ขอบใจนะคุณภพ” บุหงายิ้มให้หนุ่มรุ่นลูกอย่างถูกชะตา
“ไม่เป็นไรครับ กล้วยไม้บ้านน้าบัวสวยจังครับ”
“แหม ถ้าพูดอย่างนี้แสดงว่าชอบเหมือนกันละซินี่” บุหงาเอ่ยยิ้มๆ
“ครับ ที่บ้านผมปลูกกล้วยไม่หลายพันธ์อยู่เหมือนกัน”
“อย่างนั้นคุยกับน้านพแนะ รายนี้เขาหลงรักกล้วยไม้อย่างจริง ๆ จัง”
