บทที่ 2
แต่ให้เขายอมสละซือเหมียนเหมียน เพื่อซือเนี่ยน เขาทำไม่ได้
เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้น้องสาวอย่างแผ่วเบา “ไม่ต้องกลัวนะ พี่เชื่อเธอ”
“เป็นเพราะเราไม่รั้งพี่สาวไว้ พี่สาวถึงได้ฆ่าตัวตาย ถ้าพ่อแม่ถามขึ้นมา…”
“หึ ซือเนี่ยนทำชั่วไว้มาก ตายไปก็ดี จะได้ไม่ต้องแต่งออกไปขายหน้าตระกูลซือ!”
ซือเจ๋ออวี่ตัดสินใจแล้ว
“เหมียนเหมียน ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อย่าให้มีคราบสกปรกติดตัว”
เขาเน้นคำว่า “คราบสกปรก” เป็นพิเศษ หวังให้น้องสาวเข้าใจ อย่าทิ้งหลักฐานใด ๆ ไว้
ซือเหมียนเหมียนรีบจากไป ซือเจ๋ออวี่ใช้ผ้าเช็ดถ้วยซุปอย่างระมัดระวัง ลบรอยนิ้วมือจนหมด แล้วตรวจดูรอบห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวจะมีอะไรชี้ไปถึงน้องสาว
“ซือเนี่ยน อย่าโทษพี่เลย เหมียนเหมียนคือน้องสาวของพี่ พี่ต้องปกป้องเธอ”
“แต่นายลืมไปแล้วเหรอ…ฉันต่างหากคือน้องแท้ ๆ ของนาย”
วิญญาณของซือเนี่ยนลอยอยู่กลางอากาศ หัวเราะเยาะอย่างขมขื่น น้องปลอมฆ่าน้องแท้ พี่ชายแท้ช่วยปกปิด ลบความจริง
ช่างเป็นพี่ชายที่ดีจริง ๆ
เธอตาบอดแค่ไหน ถึงยอมทุ่มทุกอย่างเพื่อเอาใจฝูงหมาป่าตระกูลซือนี่
ความไม่ยอม ความเสียใจ ความแค้น—พุ่งถึงขีดสุด
ซือเนี่ยนกางแขนพุ่งใส่ซือเจ๋ออวี่ อยากบีบคอเขาให้ตาย
แต่สองมือกลับทะลุผ่านลำคอเขาไป
แตะต้องไม่ได้เลย
งั้นทำให้เธอเป็นผีไปเพื่ออะไร ในเมื่อแก้แค้นไม่ได้ สลายหายไปไม่ดีกว่าหรือ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น มีคนมา
ซือเนี่ยนหันไปทางประตู ชายคนหนึ่งในชุดเจ้าบ่าวพุ่งเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เป็นเขา—ชายพิการที่อยู่ในวิลล่าฝั่งตรงข้าม
เขาไม่หายไปเมื่อปีก่อนแล้วเหรอ
ซือเนี่ยนเผลอลอยเข้าไปหา แต่ชายคนนั้นกลับทะลุผ่านเธอ ราวกับคนเสียสติ วิ่งโซซัดโซเซไปหาศพของเธอ
“เนี่ยนเนี่ยน…”
เขาอุ้มร่างเธอไว้ในอ้อมแขน มือสั่นเทาเช็ดเลือดที่มุมปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับหวังจะปลุกเธอให้ตื่น
“ซือเนี่ยนตายแล้ว เรื่องแต่งงานก็ยกเลิกเถอะ” ซือเจ๋ออวี่พูดเสียงเย็น แต่แฝงการเจรจา
ชายคนนั้นเงยหน้า ดวงตาคมลึกซ่อนพายุคลั่ง “ตายยังไง?”
ซือเจ๋ออวี่ใจสั่น “ซือเนี่ยนเป็นคนบ้า ฆ่าตัวตายก็ปกติไม่ใช่เหรอ”
“พี่กู้ ซือเนี่ยนไม่ชอบพี่ค่ะ พอรู้ว่าจะต้องแต่งงานกับพี่ เธอก็กินยาตาย…”
ซือเหมียนเหมียนเดินเข้ามา ตอนนี้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน แต่งหน้าอย่างประณีต
“หึ”
สายตาเย็นเยียบของกู้ลวนกวาดมองสองพี่น้อง
ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนกลับประเทศ เขาสั่งให้คนสืบเรื่องของซือเนี่ยนตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาคงเชื่อคำโกหกพวกนี้ไปแล้ว
เขาอุ้มซือเนี่ยนเดินออกไป ซือเหมียนเหมียนรีบกางแขนขวาง
“พี่กู้ หนูชอบพี่นะ หนูดีกว่าเธอเป็นร้อยเท่า พี่มองหนูบ้างไม่ได้เหรอ”
“ไสหัวไป!”
กู้ลวนเตะเธอจนล้ม “เธอไม่คู่ควรแม้แต่จะเอาตัวเองไปเทียบกับเธอ!”
“พี่กู้…”
ซือเหมียนเหมียนกระแทกพื้นจนกระอักเลือด ยังพยายามลุกตาม แต่ถูกซือเจ๋ออวี่คว้าไว้
“พอเถอะ เราหยุดเขาไม่ได้แล้ว”
นึกถึงฐานะและอำนาจของชายคนนั้น ซือเจ๋ออวี่ก็รู้สึกหวั่นใจ ถ้าทำให้เขาโกรธขึ้นมา ตระกูลซืออาจไม่เหลืออะไร
กู้ลวนอุ้มซือเนี่ยนกลับบ้าน—วิลล่าฝั่งตรงข้ามคฤหาสน์ตระกูลซือ
ตอนมีชีวิต ซือเนี่ยนเคยแอบมองวิลล่านี้นับครั้งไม่ถ้วน เพราะที่นี่มีชายพิการคนหนึ่งอาศัยอยู่ ทุกวันเขาจะนั่งรถเข็นหน้ากระจกบานใหญ่ชั้นสอง มองมายังคฤหาสน์ตระกูลซือ
เขามองอยู่สามเดือน เธอก็มองเขาสามเดือน
จนวันหนึ่งเขาหายไป เธอถึงกับคิดว่าเขาตายแล้ว
ไม่คิดเลยว่า วันนี้เขาจะกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง
เขาเป็นใครกันแน่
วิญญาณของซือเนี่ยนลอยวนรอบตัวเขา มองดูเขาวางเธอลงในอ่างน้ำอย่างทะนุถนอม เช็ดเลือดบนใบหน้าอย่างเบามือ
แล้วเขาก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเธอ…
เดี๋ยวก่อน!
“เฮ้! นายเป็นคนยังไงเนี่ย ฉันตายแล้วนะ ยังกล้ามาจับต้องอีก!”
ซือเนี่ยนตะโกน แต่เขาไม่ได้ยิน มือยังคงทำงานต่อ ไม่นานร่างเธอก็เปลือยเปล่า
มองร่างกายซูบผอมพิการของตัวเอง เธอเฝ้าสังเกตสีหน้าของเขา
เธอคิดว่าจะเห็นความรังเกียจ หรือหวาดกลัว แต่ไม่มีเลย
ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ขอโทษนะ ฉันกลับมาช้าไป ไม่…ตั้งแต่แรกฉันไม่ควรไปต่างประเทศรักษาขา ฉันควรอยู่ปกป้องเธอ”
เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ
“อึ๋ย…”
โรคจิตชัด ๆ
โชคดีที่เขาไม่ทำอะไรเกินเลย เพียงเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้เธอ อุ้มขึ้นรถเข็น แล้วเข็นไปหน้ากระจกบานใหญ่
ที่ตรงนี้ เมื่อก่อนเขาเป็นคนนั่งมองตระกูลซือ วันนี้ คนบนรถเข็นกลับเป็นเธอ
“เนี่ยนเนี่ยน นั่งดูตรงนี้นะ ดูฉันทำลายตระกูลซือด้วยตาเธอ คนที่ทำร้ายเธอ ฉันจะไม่ปล่อยสักคน!”
ได้เลย
ซือเนี่ยนตอบรับในใจ แต่น่าเสียดาย เธอไม่ทันได้เห็นตระกูลซือล่มสลาย เพราะวิญญาณของเธอสลายไปเสียก่อน
เมื่อได้สติอีกครั้ง ซือเนี่ยนพบว่าตัวเองกลับมาเกิดใหม่
ย้อนกลับมาวันที่ซือเจ๋ออวี่มารับเธอกลับตระกูลซือ!
