บรรดาพี่ชายขอร้องให้ฉันหันหลังกลับ

ฤดูร้อนอันร้อนระอุ เมือง H คฤหาสน์ตระกูลซือ

บริเวณมุมหนึ่งของลานหลังคฤหาสน์ตระกูลซือ ด้านนอกกระท่อมเล็กโทรม ๆ หลังหนึ่ง คนรับใช้สองคนกำลังนั่งหลบแดดอยู่หน้าประตู

“เหม็นชะมัด…คนข้างในนั่นคงเน่าแล้วมั้ง อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้ามีหนอนขึ้นมา สุดท้ายก็พวกเรานี่แหละที่ต้องเก็บศพ ทำไมไม่ตายไปให้มันรู้แล้วรู้รอดนะ”

“เป็นคุณหนูทั้งที เธอไม่มีวันยอมตายหรอก”

“ก็จริง ทุกวันเกาะติดคุณชายทั้งหก นายท่าน คุณนาย ไล่ก็ไม่ไป ด่าก็ไม่ไป ก็ไม่ใช่เพราะอยากได้สมบัติตระกูลซือหรอกเหรอ”

บนเตียงไม้บาง ๆ ที่กั้นด้วยผนังเพียงแผ่นเดียว ซือเนี่ยนขยับมุมปากที่แห้งแตกเป็นขุย ยิ้มเยาะตัวเองอย่างเย็นชา เพื่อเงินงั้นเหรอ

ถ้าเป็นเธอ แค่ซือเนี่ยน อยากได้เงินเท่าไรก็หาได้ทั้งนั้น

เธอแค่โง่ โง่เพราะโหยหาคำว่าครอบครัว จนยอมทุ่มทุกอย่าง สุดท้ายกลับต้องถูกหักขา กักขัง มือพิการ และถูก “บริจาค” ไตข้างขวา!

เอี๊ยด—

ประตูถูกผลักเปิดออก

ซือเจ๋ออวี่ก้าวเข้ามา ก็สบเข้ากับสายตาเต็มไปด้วยความแค้นของซือเนี่ยน

เขาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ เขามีน้องสาวน่าขยะแขยงแบบนี้ได้ยังไง

“เหมียนเหมียน เธอกลับไปก่อนเถอะ ที่นี่มันสกปรก”

“พี่ชายใหญ่~” ซือเหมียนเหมียนกอดแขนเขา ออดอ้อนเสียงหวาน “พี่เนี่ยนเพิ่งบริจาคไตช่วยพี่ห้านะ หนูอยากขอบคุณแทนพี่ห้า ขอให้หนูเข้าไปเถอะค่ะ”

“หึ จะไปขอบคุณทำไม ถ้าเธอไม่ไปยุ่งกับยาของพี่ห้า อาการก็ไม่ทรุดหรอก แค่ให้เธอบริจาคไต ก็ถือว่าเมตตาจากตระกูลซือแล้ว ไม่ส่งเธอเข้าคุกก็ดีแค่ไหน”

“ฮะ…” ซือเนี่ยนหัวเราะเบา ๆ “ไม่ส่งฉันเข้าคุก เพราะฉันยังมีค่าใช่ไหมล่ะ”

“บอกมาสิ รอบนี้ต้องการอะไรจากฉันอีก ดวงตา หรือหัวใจ?”

ถ้าไม่หวังผลประโยชน์ ซือเนี่ยนไม่มีวันเชื่อว่าซือเจ๋ออวี่กับซือเหมียนเหมียนจะมาเยี่ยมเธอด้วยความหวังดี เมื่อวานทั้งครอบครัวยังเอาไตเธอไปหนึ่งข้าง แถมเรียกมันว่า ‘บริจาค’

“ใครจะอยากได้ดวงตาหรือหัวใจของเธอ น่าขยะแขยง!”

ซือเจ๋ออวี่โกรธจัด เขาฟาดถ้วยซุปโสมลงบนโต๊ะข้างเตียง “พ่อแม่หาคู่แต่งงานให้เธอแล้ว อีกเดี๋ยวเจ้าบ่าวจะมารับตัว ดื่มซุปโสมซะ อย่าทำหน้าจะตายไม่ตายแหล่ ให้ตระกูลซือขายหน้า”

“แต่งงาน? ใครจะอยากได้ร่างพิการแบบฉัน”

ซือเนี่ยนหัวเราะสมเพชตัวเอง แค่เห็นร่างกายตัวเองยังรังเกียจ จะมีใครอยากแต่งกับเธอ?

หรือจะขายเธอไปกันแน่

ด้านข้าง ซือเหมียนเหมียนหน้ามืดลง เมื่อนึกถึงชายที่มาสู่ขอ เธอทั้งอิจฉา ทั้งเกลียด ซือเนี่ยนขยะไร้ค่าแบบนี้ มีสิทธิ์อะไรให้ผู้ชายสมบูรณ์แบบแบบนั้นเลือก

เธอไม่มีวันยอมให้เขาแต่งงานกับซือเนี่ยน ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นของเธอเท่านั้น!

ไม่มีเวลาแล้ว ซือเนี่ยนต้องตาย!

“พี่ชายใหญ่ ซุปจะเย็นแล้ว ให้พี่เนี่ยนดื่มเถอะ เดี๋ยวหนูป้อนเอง”

ซือเหมียนเหมียนนั่งลงข้างเตียง ตักซุปยื่นเข้าปาก ซือเนี่ยนรู้สึกคลื่นไส้ ถุยใส่หน้าเธอทันที

“กรี๊ด—”

ซือเหมียนเหมียนร้องลั่น กระเด้งถอยเหมือนโดนลวก

เห็นน้องสาวสุดที่รักถูกรังแก ซือเจ๋ออวี่จะทนได้ยังไง

“ผู้หญิงเลว! เหมียนเหมียนหวังดีป้อนเธอ ยังกล้ารังแกอีก!”

“พี่ชายอย่าโกรธนะคะ เป็นหนูเองที่ไม่ดี พี่เนี่ยนแค่ไม่อยากให้หนูป้อน งั้นให้พี่ชายป้อนเองดีไหมคะ”

ซือเจ๋ออวี่ไม่อยากแตะต้องซือเนี่ยน แต่เขาทนเห็นน้องสาวเสียใจไม่ได้ อีกทั้งชายคนนั้นกำลังจะมา จะให้เห็นซือเนี่ยนครึ่งเป็นครึ่งตายไม่ได้

เขาจึงคว้าถ้วยซุป มืออีกข้างบีบคางซือเนี่ยน บังคับกรอกซุปเข้าไป

“อึก…อึก…” ซือเนี่ยนดิ้นรน แต่ร่างกายบอบช้ำจนขยับไม่ได้

ซุปโสมหวานละมุน แต่ลำคอและกระเพาะกลับเหมือนถูกกรดราด แสบร้อนบิดเกร็งขึ้นมาทันที

มียาพิษ…

เธอจ้องซือเจ๋ออวี่ด้วยความแค้น สมแล้ว…สมแล้วจริง ๆ

ตระกูลซือไม่มีวันปล่อยเธอไป

เลือดแดงฉานทะลักออกจากปาก ดวงตาเบิกกว้าง ไม่กี่วินาทีก็สิ้นใจ

ซือเจ๋ออวี่ตกตะลึงกับการตายกะทันหัน ไม่ทันสังเกตรอยยิ้มสมใจที่มุมปากของซือเหมียนเหมียนด้านหลัง

“พี่ชาย…พี่เนี่ยนเป็นอะไรไปคะ?”

ซือเหมียนเหมียนทำหน้ามึนงง มือสั่นเกาะแขนเขา

ซือเจ๋ออวี่ได้สติ มองซือเนี่ยนที่ตายตาไม่หลับ สายตาเผลอไปหยุดที่ถ้วยซุป

มีคนวางยาพิษ ใครกัน

ซุปนี้ ซือเหมียนเหมียนเป็นคนต้มเอง และเป็นคนยกมาเอง

เขามองน้องสาวที่สั่นเทาด้วยแววตาซับซ้อน “ซือเนี่ยนตายแล้ว”

ซือเหมียนเหมียนหน้าซีด “อะไรนะ…ทำไมถึงเป็นแบบนี้”

“นอกจากเธอ ยังมีใครแตะถ้วยซุปนี้อีก”

“พี่ชายสงสัยหนูเหรอ?”

ซือเหมียนเหมียนเงยหน้าขาวซีด น้ำตาหยดลงไม่ขาด ดูน่าสงสารสุด ๆ

“หรือพี่เนี่ยนไม่อยากแต่งงาน เลยกินยาฆ่าตัวตายเองก็ได้ พี่เนี่ยนมีความรู้ด้านการแพทย์ รู้จักสมุนไพรดี”

ในใจซือเจ๋ออวี่ไม่เชื่อเลย ซือเนี่ยนถูกกักขังมานานกว่าหนึ่งปี เพื่อกันไม่ให้ฆ่าตัวตาย เขาเคยสั่งค้นตัวเธออย่างละเอียด เป็นไปไม่ได้ที่จะมียาพิษ

ฆาตกร…มีเพียงซือเหมียนเหมียนเท่านั้น