บทที่ 202

เสียงของซือเนี่ยนมีความอบอุ่นบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกใจอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ค่อย ๆ พาเสี่ยวเยว่ฮัมเพลงตามไปด้วยทีละนิด

คอมเมนต์ใต้ไลฟ์ค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงสายตาที่เฝ้ามองภาพในห้องคนไข้เงียบ ๆ

ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก พนักงานนำเค้กเข้ามา ป้ายหน้ากล่องเป็นร้านเดียวกับที่ซือเนี่ยนเพิ่งไปมาเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ