บทที่ 3
“พี่สาว…หนูคือเหมียนเหมียนนะคะ ครั้งนี้ที่หนูมาหา หนูแค่อยากขอร้อง พอกลับบ้านแล้วอย่าไล่หนูไปเลย หนูรักพ่อแม่และพี่ ๆ มากจริง ๆ หนูไม่อยากจากพวกเขาไป ต่อให้ต้องอยู่ในตระกูลซือในฐานะคนรับใช้ หนูก็ยอม ขอร้องนะคะ ได้ไหม…”
ตรงหน้า ซือเหมียนเหมียน—คุณหนูปลอมแห่งตระกูลซือ—ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอ มองเธออย่างน่าสงสารสุดชีวิต
ชาติที่แล้ว ซือเนี่ยนเคยเชื่อคำพูดพวกนี้อย่างสนิทใจ ยังดีใจเสียด้วยซ้ำที่น้องสาวรีบมาประจบล่วงหน้า แต่เพียงชั่วพริบตาถัดมา ซือเหมียนเหมียนก็ “ล้มพลาด” กลิ้งตกบันไดพอดีกับที่ซือเจ๋ออวี่มารับซือเนี่ยนกลับตระกูล
ซือเหมียนเหมียนร้องไห้คร่ำครวญ บอกว่าซือเนี่ยนใจแคบ ผลักเธอตกบันได
ซือเจ๋ออวี่ไม่แม้แต่จะถามซือเนี่ยนสักคำ พุ่งเข้ามาตบหน้าเธอฉาดใหญ่ พร้อมสาบานว่าจะไม่มีวันยอมรับน้องสาวใจร้ายอย่างซือเนี่ยนอีก
“พี่สาว…ที่พี่ไม่พูดกับหนู เพราะพี่เกลียดหนูใช่ไหม…”
ซือเนี่ยนดึงสติกลับจากความทรงจำ หัวเราะเย็นมองดอกบัวขาวตรงหน้า “ฉันไม่พูดกับเธอ เพราะกำลังคิดอยู่ว่าจะใช้ข้างไหนเตะเธอดี”
“อะไรนะ?” ซือเหมียนเหมียนยังไม่ทันตั้งตัว วินาทีถัดมา—ร่างก็ลอยละลิ่ว “กรี๊ด—!”
เธอกลิ้งตกบันไดอย่างแรง เลือดเต็มหน้า หน้าผากถลอกเป็นแผลยาว
ซือเนี่ยนรู้สึกเสียดายนิดหน่อย—ทำไมไม่ตายไปเลยนะ
“เหมียนเหมียน!” ซือเจ๋ออวี่เพิ่งมาถึง ก็เห็นน้องสาวสุดที่รักกลิ้งลงมา รีบพุ่งเข้าไปอุ้มไว้ในอ้อมแขน
“พี่…เจ็บจัง…” ซือเหมียนเหมียนหน้าซีดเผือด แทบจะหมดสติ
แค่นี้เรียกว่าเจ็บเหรอ? ของจริงยังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ ความเจ็บปวดทุกหยดที่ฉันเคยทนในชาติที่แล้ว—จะทบคืนเป็นเท่าตัว!
“ซือเนี่ยน! เธอเป็นคนผลักเหมียนเหมียนใช่ไหม!” ซือเจ๋ออวี่คำราม
ซือเนี่ยนยิ้มบาง ๆ อย่างยั่วยุ “ไม่ใช่ผลักนะ ฉันเตะเธอลงไป”
“ทำไมล่ะ พี่สาว ถ้าพี่ไม่ชอบหนู หนูจะออกจากตระกูลซือก็ได้”
“ถึงหนูจะรักพ่อแม่กับพี่ ๆ มาก แต่…ถ้าพี่อยากให้หนูไป หนูก็จะไปค่ะ”
ซือเหมียนเหมียนซุกตัวสั่นงันงกในอ้อมแขนซือเจ๋ออวี่ ราวกับลูกกระต่ายขาวที่บอบช้ำทั้งกายใจ
เฮอะ เจ็บขนาดนี้แล้วยังเล่นบทดอกบัวขาวอีก!
“ได้สิ งั้นฉันจะให้เธอไสหัวออกจากตระกูลซือ ตั้งแต่นี้ห้ามข้องเกี่ยว ห้ามพบคนตระกูลซืออีก”
“พอได้แล้ว!” ซือเจ๋ออวี่ตะโกนลั่น “เธอมันก็แค่ลูกนอกคอก มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้เหมียนเหมียนไป!”
“ฉันต่างหากลูกแท้ เธอน่ะของปลอม คุณชายใหญ่ผู้ยิ่งใหญ่ แยกของจริงของปลอมไม่ออกหรือไง?”
ซือเหมียนเหมียนฝืนยืนขึ้นทั้งน้ำตา “พวกพี่อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ หนูจะไปเอง…”
“เหมียนเหมียน อย่าไปฟังเธอ พี่อยู่ตรงนี้ ใครก็ไล่เธอไปไม่ได้”
“พี่ใหญ่…เธอต่างหากคือน้องแท้ หนูไม่ควรแย่งที่ของเธอมา”
พูดยังไม่ทันจบ เธอก้าวไปได้แค่ก้าวเดียว ร่างก็อ่อนแรง ทรุดกลับสู่อ้อมแขนซือเจ๋ออวี่ หมดสติไป
“เหมียนเหมียน!”
ซือเจ๋ออวี่เจ็บปวดใจ อุ้มเธอขึ้นทันที ก่อนจะหันมาจ้องซือเนี่ยนอย่างเคียดแค้น
“ซือเนี่ยน ผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอไม่คู่ควรเป็นน้องสาวฉัน ตระกูลซือไม่ต้องกลับมาอีก!”
พูดจบก็จากไป ซือเนี่ยนไม่สะทกสะท้าน “คิดว่าคุณตัดสินใจได้คนเดียวเหรอ?”
ยังไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์ของซือเจ๋ออวี่ก็ดังขึ้น
ไม่รู้ปลายสายพูดอะไร สีหน้าเขายิ่งฟังยิ่งแย่ สุดท้ายก็จำใจตอบรับ “ได้…ผมจะพาเธอกลับไปเดี๋ยวนี้”
ซือเนี่ยนหัวเราะเยาะ “โอ้โห ตบหน้าตัวเองไวดีนะ”
ซือเจ๋ออวี่หน้าดำ “ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่อยากให้เธอกลับ ฉันไม่อยากยุ่งด้วยซ้ำ!”
“อยากให้ฉันกลับก็ได้ ขอร้องสิ”
ซือเนี่ยนมั่นใจดีว่าตระกูลซือต้องการเธอ—เพราะพี่ห้าตระกูลซือต้องการไตสำรอง
“เธอ!” ซือเจ๋ออวี่กัดฟันแน่น อยากหันหลังเดินหนี แต่เมื่อนึกถึงน้องชายคนที่ห้า และคำที่รับปากพ่อแม่ไว้
“ไม่อยากก็ช่าง คราวหน้าไม่ใช่แค่ขอปากเปล่าแล้วนะ”
ซือเนี่ยนยังไม่ลืมทิ้งท้าย “อ้อ ลืมบอก ตอนนี้ฉันยังไม่ได้อยู่ในทะเบียนบ้านเดียวกับพวกคุณ ถ้าคิดจะจับฉันไปด้วยกำลัง ก็เตรียมขึ้นข่าวอาชญากรรมได้เลย”
มองสีหน้าท้าทายของซือเนี่ยน ซือเจ๋ออวี่กัดฟันจนกรามสั่น “ซือเนี่ยน…ฉันขอร้อง เธอกลับบ้านกับฉันเถอะ”
มือที่อุ้มซือเหมียนเหมียนเผลอบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว รอแค่พาซือเนี่ยนกลับไปได้ เขาจะเอาคืนความอัปยศวันนี้ให้สาสม!
ซือเหมียนเหมียนที่แกล้งสลบ เจ็บจนแทบร้องออกมา ทั้งหมดเป็นความผิดของซือเนี่ยน ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่ไม่มีทางบีบเธอแรงขนาดนี้!
ซือเนี่ยนยังไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็รู้ดีว่า ด้วยศักดิ์ศรีของซือเจ๋ออวี่ การให้เขาพูดคำว่า “ขอร้อง” ได้ ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
ต่อไป…เธอจะทำให้เขาคุกเข่าขอร้องเธอเอง
