บทที่ 103 ตอนที่ 102 ยกโทษให้ผมเถอะ

และห่างกันประมาณ 5 นาทีก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของวชิรวิชญ์ ทรัพย์ธนิดาหันไปมองสามีอีกครั้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน จนคนที่ถูกจ้องหน้าต้องใช้นิ้วกดลงไปตรงหว่างคิ้วของเธอเพื่อให้คลายออก

“ไม่ใช่ว่าคุณเดินกลับมาอีกนะ”

“ตอนนั้นผมคงโดนพ่อด่าอยู่ ไม่น่าจะได้เดินกลับมาไวขนาดนั้น”

“ใครจะไปรู้...