บทที่ 93 ตอนที่ 92 จะรับผิดชอบแค่ลูก

วชิรวิชญ์มองตามจนประตูปิด เสียงสะอื้นของเธอยังดังก้องอยู่ในหัว เขาทรุดลงบนเก้าอี้ กุมหน้าอกแน่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไหลออกมาในที่สุด

เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง

“ขอโทษนะ...ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ผมสัญญา... ว่าจะรีบจัดการทุกอย่างให้จบ แล้วจะไปหาคุณทันที”

ด้านทีปกรเมื่อได้ยินข่าวก็ยิ้มเยาะอย่างพอใจ ไม่นึกว่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ