บทที่ 30 30

“จะหนีไปไหนฮึ เธอมีความสุขแล้ว ถึงทีฉันบ้าง”

“อืม...ไม่นะ” ดวงหน้าหวานส่ายปฏิเสธพัลวัน หวาดกลัวกับสิ่งที่เห็น มันน่ากลัวเหลือเกิน จนไม่กล้าจะมองมันเป็นครั้งที่สอง รู้สึกขนลุกขนพอง

“อย่ามาสะดีดสะดิ้ง ทำไม่เคยเห็นไปได้” นายหัวหนุ่มหงุดหงิด ที่อีกฝ่ายทำท่าทางหวาดกลัวกับสิ่งที่ภาคภูมิใจของตน ก่อนจับเร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ