บทที่ 31 31

อินทุอรสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาในช่วงเช้ามืด รู้สึกระบม ปวดร้าวไปทั้งร่าง เธอจำเหตุการณ์นั้นได้ดี พลางกวาดสายตามองหาคนที่พรากความบริสุทธิ์ของตนไปก็ไม่พบแม้แต่เงา ทิ้งเพียงร่องรอยผ้าปูที่นอนยับย่น คิดเพียงเท่านั้นน้ำตาก็เอ่อคลอออกมาจากดวงตาคู่สวย และพยายามสลัดความคิดที่เจ็บปวดนั้นทิ้งเสีย แล้วพาร่างที่บอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ