บทที่ 5 5

“คร้าบคุณแม่” ชายหนุ่มยิ้มล้อเลียน จนอินทุอรส่งค้อนให้ แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา

“อินเคยบอกแล้วใช่มั้ย ห้ามผู้หญิงคนไหนมานอนที่นี่ นอกจากคนที่ดลคิดจะแต่งงานด้วย อินก็จะไม่ว่าสักคำ”

“ก็อินไม่ยอมตอบตกลงแต่งงานกับดลสักทีนี่ ดลเหงา ก็เลยต้องพาคนอื่นมานอนเป็นเพื่อนด้วย” ชายหนุ่มกล่าวออดอ้อนพร้อมทรุดร่างลงนอน โดยหนุนศีรษะกับตักนุ่ม

“อย่ามาพูดเล่นได้มั้ยดล” หญิงสาวก้มลงพูด พลางลูบไล้ศีรษะทุยไปมา จนเขาจับมาแนบกับแก้มสาก

“ดลเอาจริงนะ แต่งงานกันมั้ยอิน” ดวงตาคมเข้มเหลือบขึ้นมองอีกฝ่าย ด้วยแววตาจริงจังในคำพูด แล้วลุกขึ้นนั่งเพื่อรอคำตอบ

“ดลก็รู้ ว่ามันเป็นไปไม่ได้ อินคิดกับดลแค่เพื่อน มิตรภาพของคำว่าเพื่อน ยั่งยืนที่สุดนะดล”

“เพราะนายหัวปัณณธรอะไรนั่นใช่มั้ย ทำให้อินไม่ยอมมองดลเป็นอื่นนอกจากคำว่าเพื่อน” ธราดลกล่าวราวกับตัดพ้อ เขาตามคอยดูแลเอาใจใส่อินทุอรมาตลอดเกือบสามปี แต่กลับไม่เคยได้รับ แม้แต่เศษเสี้ยวของหัวใจเธอ คนถูกถามถึงกับน้ำตาคลอ นึกถึงคนที่เธอเพิ่งจากมา

“ไม่ใช่หรอก ถึงไม่มีเขา อินก็คิดกับดลได้แค่เพื่อน ดลคือเพื่อนแท้ของอินนะ” อินทุอรเอื้อมมือเรียวมากุมมืออีกฝ่าย พลางส่งยิ้มบางๆ ไปให้ ในขณะที่หัวใจพานคิดถึงใครบางคน ซึ่งกำลังขับรถเข้ามายังคฤหาสน์หรูรัตนไพศาลตระกูล

นายหัวหนุ่มขับรถผ่านรั้วสูงเข้ามาในอาณาเขตของคฤหาสน์หลังใหญ่บนเนื้อที่กว้างขวาง แวดล้อมไปด้วยความร่มรื่นของต้นไม้น้อยใหญ่และสวนสวย ก็ต้องแปลกใจไม่น้อย เมื่อเห็นอัคคีกำลังนั่งรถออกไปกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขาเคลื่อนรถไปจอดหน้าตึก รีบลงจากรถแล้วถามขวัญชนกทันที

“เกิดอะไรขึ้นขวัญ ทำไมคุณอัคคีถึงนั่งรถออกไปกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ”

“เอ่อ...ก็น้องอินสิคะ หายไปทั้งคืน ติดต่อไม่ได้ โทรศัพท์ก็ไม่ยอมเปิด” เพียงเท่านั้นแหละ แววตานายหัวหนุ่มก็สลดวูบเพียงชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสภาพให้ดูปกติที่สุด

“เธออาจจะไปเที่ยวและไปนอนค้างคืนกับเพื่อนก็ได้” นายหัวหนุ่มกล่าวปลอบใจ หวังให้หญิงสาวเลิกกังวลใจ และมั่นใจว่าอินทุอรคงไม่เป็นอะไร เพราะเขาเห็นว่าเธอนั่งรถไปกับผู้ชายคนหนึ่ง ดูท่าทางสนิทสนมกัน คงไม่เป็นอันตรายใด

“ใช่ค่ะ เห็นว่านัดเพื่อนไว้ แต่ไม่ยอมบอกว่าไปกับใคร โชคดีที่คุณพ่อคุณแม่ไปต่างประเทศ งั้นคงวุ่นกว่านี้”

“พี่ว่าขวัญใจเย็นๆ ก่อนนะครับ รอฟังข่าวจากคุณอัคคีก่อนดีกว่า”

“ค่ะพี่ปัณณ์ เชิญในบ้านก่อนดีกว่าค่ะ” ขวัญชนกเดินนำแขกไปยังห้องนั่งเล่น ที่บุตรสาวตัวน้อยกำลังนั่งเล่นของเล่นกับพี่เลี้ยง ทันทีที่หนูน้อยวัยสามขวบ เห็นว่าใครเดินตามหลังมารดาเข้ามา เท่านั้นก็รีบวิ่งเข้าไปหา ร่างสูงจึงย่อตัวลงโอบอุ้มคนตัวเล็กขึ้น

“น้องพลอยคิดถึงลุงปัณณ์ที่สุด” เด็กหญิงตัวน้อยรีบพูดเสียงเจื้อยแจ้วเอาใจคุณลุงสุดหล่อ

“ลุงก็คิดถึงหนูพลอยมากๆ ครับ วันนี้ลุงมีตุ๊กตาบาร์บี้มาฝากหนูพลอยด้วยนะ แต่ลุงลืมไว้ในรถ หนูพลอยจะไปเอาเป็นเพื่อนลุงหรือเปล่า” คุณลุงสุดหล่อหรี่ตามองหลานตัวเล็ก

“ไปค่า” คนตัวเล็กตอบเสียงใส ก่อนที่ทั้งสองลุงหลานจะจูงมือกันเดินออกไป ผู้เป็นแม่ได้แต่ส่ายหน้าให้กับคนช่างประจบ ขณะนั้นแม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์

“คุณคีย์โทร.มาค่ะคุณขวัญ”

“พี่คีย์เหรอคะ สงสัยจะโทร.มาแจ้งข่าวคุณอินค่ะป้าวรรณ” ขวัญชนกรีบรับสายของสามีทันที โดยมีแม่บ้านคอยฟังข่าวคุณหนูของนางอยู่ข้างๆ รอให้กลับมาก่อนเถอะ จะหยิกให้เนื้อเขียวเชียว

“ว่าไงคะพี่คีย์ เจอน้องอินหรือเปล่าคะ” ขวัญชนกรีบถามเสียงรัว เพราะกลัวอินทุอรจะเกิดอันตราย

“เจอครับ เขาไปอยู่กับนายดล กลับมาคงต้องอบรมสักหน่อย ใช้ได้ที่ไหน ปล่อยให้ผู้ใหญ่เป็นห่วง” อัคคีบ่นพึมพำ เป็นห่วงจนนอนไม่หลับทั้งคืน กลัวน้องสาวจะเกิดเรื่อง แต่ที่ไหนได้ ไปนอนเล่นสบายใจที่คอนโดฯ ธราดลซะงั้น

“น้องปลอดภัยก็ดีแล้วนี่คะ บ่นเป็นตาแก่ไปได้ แล้วพี่คีย์จะเข้าบริษัทเลย หรือว่ากลับมาที่บ้านอีกคะ” ขวัญชนกอมยิ้ม ตั้งแต่มีลูก อัคคีชอบบ่นโน่นบ่นนี่อยู่เป็นประจำ

“พี่ว่าจะกลับไปนอนพักที่บ้านสักงีบ” อัคคีกล่าวเท่านั้นก็ตัดบทวางสาย พอดีกับนายหัวปัณณธรเดินกลับเข้ามาพร้อมกับบุตรสาว

“พี่คีย์โทร.มาแจ้งข่าว ว่าน้องอินอยู่ที่คอนโดฯ คุณดลค่ะ” ขวัญชนกกล่าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม โล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

“คุณดล ใครเหรอครับ” นายหัวหนุ่มเกิดอยากรู้ ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกับอินทุอร ทำไมถึงได้สนิทสนมกันราวกับคนรัก

“คุณดลเป็นคนรักของน้องอินค่ะ คบกันตั้งแต่ตอนที่น้องอินไปเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษ” ขวัญชนกเป็นอีกคนที่เข้าใจผิดมาตลอด จากคำบอกเล่าของแม่สามี ชอบมาเล่าให้ฟังอยู่เป็นประจำ ออกอาการปลื้มธราดลออกนอกหน้า แต่คำตอบนี้ กลับทำให้ใบหน้าคมเข้มของนายหัวหนุ่มเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด

“แต่ทำไมถึงไว้ใจล่ะครับ ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกัน เหมือนน้ำกับไฟ สองคนนั้นยังไม่ได้แต่งงานกันด้วย” นายหัวหนุ่มก็ไม่เข้าใจนัก

“คุณดลไว้ใจได้ ผ่านด่านคุณแม่มาแล้ว คนนี้แหละว่าที่ลูกเขยเล็กตัวจริงของบ้านรัตนไพศาลตระกูลค่ะ” คู่นี้เปรมสินีสแกนมากับมือ ไว้วางใจให้ทั้งสองไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ขวัญชนกและทุกคนในครอบครัวก็เห็นด้วย และธราดลเองก็มีฐานะเหมาะสมกับอินทุอรทุกอย่าง ราวกับกิ่งทองใบหยก ไม่มีเหตุผลใดที่จะกีดกัน

“ครับ” ชายหนุ่มขานรับในลำคอเบาๆ ก่อนหันไปสนใจหลานสาวตัวน้อย ที่กำลังเห่อของเล่นใหม่ ไม่สนใจใครอีก

“ชอบมั้ยครับหนูพลอย”