บทที่ 6 6

“ชอบมากเลยค่าคุณลุงปัณณ์” หนูน้อยตอบ ในขณะสายตาสนใจแต่ตุ๊กตาตัวโปรด แล้วขยับตัวขึ้นนั่งบนตักแกร่ง จังหวะนั้นคุณพ่อจอมหวงเดินเข้ามาพอดี ถึงกับตาลุกวาว

“หนูพลอยลุกขึ้นเดี๋ยวนี้” เสียงตะโกนก้อง ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นชะงักหันไปมองที่ต้นเสียงเป็นจุดเดียว

“อะไรกันพี่คีย์ มาถึงก็เสียงดังเชียว” ขวัญชนกขมวดคิ้ว เอ่ยถามผู้เป็นสามี ที่ทำหน้าถมึงทึงเดินเข้ามา

“ขวัญปล่อยให้ลูกสาวเราไปนั่งตักผู้ชายได้ยังไงกัน ลุกมาหาพ่อหนูพลอย” อัคคีเอ่ยย้ำ เมื่อบุตรสาวไม่ยอมทำตาม แถมกอดนายหัวหนุ่มไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเสียด้วย

“โธ่พี่คีย์” ขวัญชนกส่ายหน้าให้อย่างอ่อนใจ ไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา พลอยชนกเพิ่งจะสามขวบเอง

“หนูพลอยมาหาพ่อสิลูก” อัคคีไม่สนใจฟังคำพูดใคร เพราะสายตาจับจ้องไปยังร่างบุตรสาวตัวน้อย ที่ซบหน้ากับอกแกร่งนายหัวหนุ่ม

“พี่คีย์จะหวงอะไรกันนักหนา ไว้หน้าขวัญบ้างสิ” ขวัญชนกปรามสามี ที่ออกอาการหวงเกินกว่าเหตุ

“ไม่เป็นไรครับขวัญ พี่เข้าใจ หนูพลอยลุกไปหาคุณพ่อสิครับ คุณพ่อเรียกหาแน่ะ” นายหัวปัณณธรก้มแกะมือเล็กออกจากรอบเอว

“แต่น้องพลอย กลัวคุณพ่อนี่คะ คุณพ่อพูดเสียงดัง” ปากจิ้มลิ้มพึมพำเบาๆ แล้วเหลือบตาขึ้นมอง เห็นบิดายืนทำหน้าเครียด จึงรีบก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว ทำให้อัคคีเริ่มรู้สึกตัว

“หนูพลอยพ่อขอโทษ คือพ่อ...” อัคคีเองก็พูดไม่ออก ว่าจะอธิบายอย่างไรให้บุตรสาวตัวน้อยเข้าใจ จึงหันไปหาภรรยาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ขวัญชนกกลับยักไหล่

“หนูพลอยครับ ไปหาคุณพ่อเถอะ คุณพ่อไม่ทำอะไรหนูพลอยแน่ คุณพ่อรักหนูพลอยมากครับ”

“แต่ว่า...” เด็กหญิงตัวน้อยเหลือบไปมองบิดา ที่ยืนตาละห้อย

“ไปสิครับ หรือหนูพลอยไม่รักคุณพ่อ” นายหัวหนุ่มจำต้องงัดไม้ตายขึ้นมา

“รักค่ะ น้องพลอยรักคุณพ่อที่สุดในโลกเลย” เด็กน้อยยกแขนป้อมๆ กางกว้างสุดแขน ทำท่าทางประกอบ จนคนเป็นพ่อยิ้มตาหยี

“ถ้ารัก ก็ไปหาคุณพ่อสิครับ” นายหัวหนุ่มยกร่างเล็กลงจากตักกว้าง เพียงเท่านั้นแหละพลอยชนกก็วิ่งโผเข้ากอดบิดา อัคคีส่งยิ้มขอบคุณให้กับนายหัวปัณณธร

“พ่อขอโทษนะครับหนูพลอย พ่อสัญญาว่าจะไม่เสียงดังกับหนูพลอยอีก หนูพลอยหายโกรธพ่อนะครับ”

“ค่ะ น้องพลอยไม่ได้โกรธคุณพ่อ” ดวงหน้าเล็กส่ายหน้าไปมา ก่อนอัคคีจะส่งบุตรสาวให้พี่เลี้ยงพาออกไป

“ขอบคุณนะครับนายหัว” อัคคีหันไปเอ่ยกับนายหัวหนุ่ม ในอดีตเคยแอบหลงรักภรรยาตน จนทำให้เขาต้องคอยหวาดระแวง พานหวงแม้กระทั่งบุตรสาวตัวน้อย

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ และผมอยากให้คุณสบายใจ ว่าหนูพลอยไม่มีวันรักผมมากกว่ารักคุณ ผมเป็นเพียงลุงเท่านั้น เป็นคนนอกในสายตาหนูพลอย”

“ใช่ค่ะพี่คีย์ อย่าหวงแกจนเกินไป จะทำให้หนูพลอยพานกลัวพี่คีย์จนไม่อยากเข้าใกล้สักวัน”

“ครับขวัญ ขอโทษด้วยนะครับนายหัว ที่หลายครั้งแสดงกิริยาไม่ดี คือผม...” อัคคีอายที่จะบอกว่าหึงหวงภรรยา ไม่อยากให้นายหัวหนุ่มเข้ามาข้องแวะกับภรรยาตนอีก

“สบายใจได้ครับ ระหว่างผมกับขวัญมีแต่คำว่าพี่น้อง และคุณก็ควรไว้ใจขวัญบ้าง เชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้คุณ”

“ครับ ผมรู้ว่าขวัญเขารักผมมากแค่ไหน ผมเองก็รักเขาเช่นกัน” อัคคีหันไปกุมมือเรียวของภรรยา ที่ส่งยิ้มบางๆ มาให้ ถ้าไม่ติดว่ามีแขก คงจับขึ้นมาจุมพิตให้สมกับความน่ารักเสมอต้นเสมอปลายของเธอ นายหัวหนุ่มเพียงแต่ยิ้มด้วยความขมขื่นกับภาพบาดตาตรงหน้า แต่ก็ยินดีที่ทั้งสองมีความรักที่มั่นคงต่อกัน เขาคงหมดห่วงเสียที

นายหัวปัณณธรนั่งคุยกับสองสามีภรรยาอยู่พักใหญ่ และกำลังจะเอ่ยปากขอตัวกลับ เพราะมีธุระสำคัญที่จะต้องไปทำต่อ แต่ไม่ทันได้อ้าปากพูด สาวใช้ก็เดินเข้ามารายงาน ว่าอินทุอรเพิ่งเดินทางกลับมาถึง

“อืม...งั้นไปตามคุณอินมาที่นี่หน่อยสิ” อัคคีกล่าวเท่านั้น สาวใช้รีบออกไปทำตามคำสั่ง จากนั้นเพียงไม่ถึงห้านาที คุณหนูเล็กของบ้านก็เกาะแขนแกร่งของเพื่อนชายคนสนิทเข้ามา เท่านั้นแหละเรียวขางามถึงกับชะงักหยุดอยู่กับที่ แล้วจิกปลายเล็บลงบนต้นแขนแกร่งไว้แน่น จนธราดลสะดุ้งต้องลดสายตาลงมอง ก่อนแตะฝ่ามือลงบนหลังมือเรียวบางเบาๆ ภาพนั้น กลับสร้างความหงุดหงิดใจแก่นายหัวหนุ่มโดยไม่ทราบสาเหตุ

“กลับบ้านได้สักทีนะยัยตัวดี เล่นเอาวุ่นวายกันทั้งคืน เรามีเรื่องต้องคุยกันอิน” อัคคีเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม ทันทีที่น้องสาวก้าวย่างเดินเข้ามา ถึงแม้ว่าอินทุอรจะบรรลุนิติภาวะ เรียนจบปริญญาโท จนในเวลานี้ ได้เข้ามาช่วยบริหารงานที่บริษัทแล้วก็ตาม แต่ชายหนุ่มก็ยังเป็นห่วงอยู่เสมอ ซึ่งในสายตาของเขา เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องคอยปกป้องดูแล

“ใจเย็นๆ นะคะพี่คีย์ ไหนๆ น้องอินก็กลับมาแล้ว” ขวัญชนกหันมาแตะแขนสามีเบาๆ เพื่อเตือนสติ

“ครับขวัญ” อัคคีหันมาพยักหน้าตอบภรรยาด้วยถ้อยคำเพียงสั้นๆ ก่อนลุกขึ้น เดินนำน้องสาวตัวดีไปยังห้องทำงาน และปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาต้อนรับแขกอยู่เพียงลำพัง

“นั่งสิอิน เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว” อัคคีกล่าวพร้อมทำสีหน้าเคร่งเครียด

“ค่ะพี่คีย์” เรียวปากบางพึมพำเบาๆ พลางทรุดร่างลงนั่งตรงข้ามกับพี่ชายของเธอ ด้วยท่าทางประหม่า เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงโกรธที่เธอเล่นหายไปทั้งคืน และไม่ยอมติดต่อกลับมา พานทำให้ทุกคนในบ้านต้องวุ่นวายออกตามหา