บทที่ 71 71

“ครับริญ” เขาขานรับ เท่านั้นแหละเรียวเท้าเล็กของอินทุอรก็เร่งความเร็วก้าวเดินห่างๆ ออกไป ไม่ยอมรอ และไม่หันมามองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ จนถึงร้านอาหารที่อยู่ใกล้กับโรงพยาบาล นายหัวหนุ่มเดินหน้ามุ่ยตามหลังเข้าไปภายในร้าน

“ทำไมไม่รอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้ม ขณะทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม ซึ่งเธอก็เพียงแต่ยักไหล่ให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ