บทที่ 25 บทที่25

สิรินทร์เดินหน้าบึ้งกลับมาที่ห้องของตัวเอง พร้อมความหงุดหงิดในร่าง นึกน้อยใจที่ภากรณ์สั่งห้ามไปเสียหมด ด้วยความโมโหมือเล็กยกขึ้นมายีผมที่ยาวสลวยจนมันชี้ฟูขึ้นเล็กน้อย สายตาหวานที่มองกลับไปที่ประตูห้องที่เธอพึ่งเดินเข้ามานั้น มันบ่งบอกได้ว่าเธอไม่คิดที่จะยอมแพ้เขาแม้แต่น้อย

“คอยดูนะ หนูต้องออกจากที่น...