บทที่ 5 ตอนที่ 5

“เอ่อ... ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

ไม่มีอะไรที่จะดีไปกว่าการพูดแบบนี้ออกไป หญิงสาวพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น เพื่อถอยหนีตามสัญชาตญาณ เมื่อพ่อตัวโตก้มหน้าลงมาใกล้กว่าที่ควรจะเป็น แต่พ่อคุณกลับไม่ยอมเปิดโอกาสนั้นให้ เพราะอึดใจต่อมาท่อนแขนสีแทนขนาดใหญ่ทั้งสองข้างก็ท้าวลงกับพื้นของม้านั่งตัวยาวคร่อมกายบอบบางของหล่อนเอาไว้

หมดทางหนี...

แล้วหล่อนอยากจะหนีหรือเปล่านะ... ร้องถามตัวเอง และก็ต้องตกใจกับคำตอบที่ผุดขึ้นมาจากสมอง

ไม่... หล่อนอยากอยู่ใกล้ๆ ผู้ชายคนนี้ รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดยามอยู่กับเขา ลมหายใจของเขาที่เป่ารดลงมาบนแก้มของหล่อนนั้นแม้จะร้อนระอุ แต่มันก็หอมหวานและน่าหลงใหลจนไม่อาจจะทำใจแข็งผละออกห่างไม่ได้เลย รู้สึกติดตาตรึงใจกับผู้ชายหล่อจัดตรงหน้าอย่างประหลาด

แม้จะแปลกใจตัวเองนักที่รู้สึกอ่อนไหวกับผู้ชายคนนี้ได้ง่ายดายนัก ตั้งแต่พบหน้าครั้งแรก หล่อนก็ทำท่าจะหลงใหลเสน่ห์ทางเพศของเขาจนโง่หัวไม่ขึ้นซะแล้ว

งานเหรอ... ไม่มีอีกแล้วล่ะ ในนาทีนี้สมองของหล่อนไม่มีคำว่าหน้าที่ใดๆ อีกแล้ว นอกจากเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระทึกครึกโครมอยู่ในอก มันร้องบอกว่า...

ตกหลุมรักซะแล้ว

ความรู้สึกนี้มันแปลกใหม่ยิ่งนัก มันแตกต่างจากความรู้สึกที่หล่อนเคยมีให้กับเดวิดดุจฟ้ากับดิน ยามสบตากับเดวิดหล่อนไม่เคยรู้สึกร้อนวูบวาบ ซาบซ่านในช่องท้องแบบนี้มาก่อนเลย แต่ทำไม? กับผู้ชายตาสีฟ้าหล่อระเบิดคนนี้ ทำไมหล่อนถึงรู้สึกอึดอัดไปหมดทั้งเชิงกรานนะ ทำไมต้องรู้สึกราวกับว่าเนื้อตัวสาวเบ่งบานรอคอยอะไรสักอย่าง ที่มีแต่ผู้ชายคนนี้แหละที่จะสามารถให้มันกับหล่อนได้

ตายแล้ว... นี่หล่อนเป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงอยากให้เขา...

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ แองเจลล่า โรเจอริโอ...”

คำทักทายปนรอยยิ้มของเดนนิส ทำเอาภวังค์หวานของนาริกาแตกผลั๊วะลงอย่างรุนแรง ดวงตาสีน้ำตาลไหม้ไหววูบรุนแรง ก่อนจะกัดฟันยิ้มหวาน

“ไม่ยักกะรู้ว่าคุณเดนนิสจะรู้จักชื่อของแองจี้ด้วย...”

“ผมไม่เคยมองข้ามคนสวยๆ หรอกครับ... คุณสวยมากรู้ไหมแองจี้ สวยสมชื่อจริงๆ”

นิ้วยาวเรียวสีแทนยกขึ้นไล้แก้มนวลของหล่อนแผ่วเบา นาริกาตกอยู่ในมนต์ขลังทันที ไม่รู้สึกตัวใดๆ อีกจนกลีบปากอิ่มเย็นชืดของหล่อนถูกทาบประกบลงมาด้วยความร้อนผ่าวจากริมฝีปากบางเฉียบของเดนนิสนั่นแหละ หล่อนถึงได้รู้สึกตัว

แต่หล่อนก็ไม่ขัดขืน... แถมยังให้ความร่วมมือกับจูบแรกในชีวิตสาวอย่างเต็มอกเต็มใจอีกต่างหาก เดนนิสแทบอยากจะเนรมิตสวนสวยตรงหน้าให้กลายเป็นห้องนอนเสียให้ได้ เมื่อแม่สาวน้อยที่ตัวเองมองเป็นแค่หมากในเกมเอาคืนคู่แค้นหวานกว่าที่คิดเอาไว้มากมายนัก

หวานจนเขาแทบสติแตก ความหอมหวานที่เขาไม่ได้เตรียมตัวรับมาก่อน มันทำให้เขาเกิดความต้องการขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาจูบจนเจ้าหล่อนร้องครางออกมานั่นแหละ ถึงได้สติผละออกห่าง ดวงตาคมกริบสีฟ้าจัดจับจ้องไปที่กลีบปากบวมช้ำเพราะจุมพิตเอาเป็นเอาตายของตัวเองด้วยความนิ่งอย่างใช้ความคิด

ไม่เคยเลย... ให้ตายเถอะ ไม่เคยคิดว่าปากของผู้หญิงจะหวานหยดได้ถึงเพียงนี้ เขาจูบกับผู้หญิงมานับร้อยนับพันคน แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาต้องมานั่งร้องถามตัวเองว่าทำไมปากถึงหวานแบบนี้สักคน แถมลีลาการจูบตอบของเจ้าหล่อนยังเงอะงะราวกับนี่คือการเสียจูบครั้งแรกอีกต่างหาก

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อแม่แองจี้นางฟ้าตัวน้อยที่นั่งหน้าแดงก่ำตรงหน้าของเขานี้ร่านร้อนยิ่งกว่าเพลิงกัลป์เสียอีก

ใช่... หล่อนร้อนฉ่าเลยทีเดียว แค่ถูกจูบ... เจ้าหล่อนก็ร้องครางราวกับถูกอกถูกใจนักหนาแล้ว นี่ถ้าถูกเขาทำมากกว่านี้ล่ะ อย่างเช่น... เดนนิสเลื่อนตาคมกริบลงไปจ้องที่เนินอกขาวผ่อง เขาดูดอมปลายถันของหล่อนล่ะ เจ้าหล่อนจะร้องลั่นห้องแค่ไหน และแน่นอนว่าแม่แองจี้แสนหวานคนนี้จะต้องตอบสนองบนเตียงได้อย่างยอดเยี่ยมแน่นอน

เดนนิสสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อขับไล่ไอ้เจ้าความอยากจะกินแม่แองจี้ซะในสวนนี้ออกไปจากใจด้วยความยากลำบาก ขยับกายใหญ่โตเพื่อคลายความอึดอัดที่ซิปกางเกง ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ออกมา

“ถ้าจะตบก็ตบได้นะครับแองจี้... แต่ผมอดใจไม่ได้จริงๆ คุณสวยมาก...”

มือใหญ่คว้ามือบางขึ้นมาจูบหลังมือเบาๆ ทำเอานาริกาตัวสั่นสะท้านรุนแรง ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งก้มหน้าเล่นไปตามบทบาท ปล่อยให้ผู้ชายตรงหน้าล่วงเกินตามอำเภอใจ...

“และก็หวานมากจนผม...”

เขาหยุดพูดแค่นั้นขณะขยับตัวขึ้นมานั่งเกยข้างๆหล่อนบนม้านั่งตัวยาว ก่อนจะถือวิสาสะยกร่างอรชรของหล่อนนั่งซ้อนตักแกร่ง นาริกาตัวแข็งทื่อแต่ไม่ได้ปฏิเสธ เดนนิสเห็นสาวน้อยไม่ขัดขืนก็ยิ่งได้ใจนักจึงก้มลงจูบปากหวานอิ่มนั้นอีกครั้ง จูบแล้วจูบอีกจนพออกพอใจนั่นแหละถึงจะยอมปลดปล่อยสาวน้อยที่ระทดระทวยในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ

“พอจะให้เกียรติผมด้วยการทานมื้อค่ำด้วยกันสักมื้อได้ไหมครับ”

นาริการู้ดีว่าคนตัวโตไม่ได้คิดจะหยุดแค่มื้อค่ำในห้องอาหารหรูๆ เท่านั้นหรอก ผู้ชายคนนี้ร้อนแรง และอันตรายเหลือเกิน เขาพุ่งเข้าชนเป้าหมายทันทีหากถูกใจ และเขาคงไม่มีวันถอยหากยังไม่ได้ครอบครองหล่อนบนเตียง เมื่อคิดว่าค่ำคืนนี้จะต้องเจอะเจอกับอะไรสาวน้อยก็แก้มแดงระเรื่อ กายสาวอึดอัดจนปวดร้าว

“เอ่อ...”

“อย่าปฏิเสธผมเลยนะครับแองจี้... เราจะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นยังไงครับ”

“แต่ว่า...ฉัน... เอ่อ แองจี้...”