บทนำ
บท 1
บนยอดตึกสูงระฟ้านามว่า อาควา ทาวเวอร์ ในกรุงเทพมหานคร เมืองหลวงของประเทศไทย เมืองที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสยามเมืองยิ้ม เมืองที่หล่อนใฝ่ฝันมานานยี่สิบปีกว่าจะต้องมาเหยียบให้ได้ และในที่สุดก็ได้มา... แต่เหตุผลของการเดินทางมาเมืองไทยในครั้งนี้มันกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกมีความสุขเหมือนที่ควรจะมีแม้แต่นิดเดียว
ตรงกันข้าม... หญิงสาวกลับรู้สึกว่าหัวใจเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ความหวาดกลัวต่อเภทภัยที่มาร์คอสกลัวจะเกิดขึ้นกับแองเจลล่า โรเจอริโอ น้องสาวตัวจริงของตัวเองมากมายเหลือเกิน และมันก็ทำให้หล่อนไม่อาจจะนอนหลับสบายบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ด้านหลังได้เลย
นาริกา ธรรมพัฒนากุล หรือ ริก้า สาวไทยแท้ที่มีฐานะเป็นเพียงสาวใช้ประจำตัวของแองเจลล่า โรเจอริโอเท่านั้น หล่อนถูกเลือกขึ้นมาสวมบทบาทของแองเจลล่า โรเจอริโอ ด้วยเหตุผลหลักๆ ก็คือวัยและหน้าตาใกล้เคียงกัน แถมหล่อนยังอยู่กับแองเจลล่ามานาน ทำให้รู้ว่าแองเจลล่าเป็นคนยังไง ชอบหรือไม่ชอบอะไร และนี่แหละก็ทำให้มาร์คอสเลือกหล่อน
นาริกาไม่มีทางจะปฏิเสธได้เลย นอกจากก้มหน้าทำตามความต้องการของเจ้านาย เจ้านายที่ให้ทั้งชีวิตและลมหายใจ
หญิงสาวถอนใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า จ้องมองผ่านกระจกบานใสขนาดใหญ่ตรงหน้าลงไปยังแผ่นพื้นเบื้องล่างที่อยู่ต่ำกว่าเกือบสองพันฟุต สีสันของแสงไฟสีเหลืองทองงดงามประดุจประกายของอัญมณีที่สะท้อนออกมาจากตึกสูงจำนวนมากมายและตามท้องถนนไม่ได้ทำให้ความหวาดหวั่นที่กัดกินไปทั่วทั้งหัวใจลดน้อยถอยลงได้เลย
มือเล็กสีขาวเนียนยกขึ้นลูบเส้นผมสีน้ำตาลไหม้ของตัวเองแผ่วเบา เมื่อก่อนมันเคยเป็นสีดำ ดำสนิทดุจสีของนิล แต่ตอนนี้มันถูกย้อมจนเปลี่ยนมาเป็นสีน้ำตาลไหม้ตามสีผมของแองเจลล่า โรเจอริโอตัวจริง แต่ผมไม่ใช่อย่างเดียวที่หล่อนต้องเปลี่ยนแปลง เพราะสีของลูกตาหล่อนก็ต้องเปลี่ยนด้วยเช่นกัน ใช่สินะ... สีตาของหล่อนเป็นสีดำสนิทไม่ผิดจากสีของเส้นผม แต่ตอนนี้มันถูกบดบังด้วยสีของคอนแทคเลนส์สีน้ำตาลไหม้เช่นเดียวกับสีผม
ตอนนี้หล่อนไม่หลงเหลือคราบไคล้ของสาวใช้ผู้ต่ำต้อยอีกแล้ว... ไม่ว่าจะเสื้อผ้า หน้าผม ทุกอย่างที่ประดับอยู่บนกายล้วนแต่เป็นของมีแบรนด์ดังก้องโลก ราคาของมันแพงระยับ มาร์คอสบอกว่าหล่อนจะได้ใช้ชีวิตเป็นเจ้าหญิงนับตั้งแต่ยอมตกปากรับคำช่วยเหลือน้องสาวของเขา
ใช่สินะ... ตอนนี้หล่อนกลายเป็นเจ้าหญิงไปแล้ว เจ้าหญิงกำมะลอที่มีทุกอย่างไม่ผิดจากเจ้าหญิงตัวจริงเลยแม้แต่น้อย
หล่อนควรจะยิ้มสิ ยิ้มออกมาให้สมกับชีวิตที่พลิกผันครั้งยิ่งใหญ่ จากต่ำต้อยด้อยค่า กลับกลายมาเป็นสูงดุจดอกฟ้าที่มีเพียงเทพบุตรเท่านั้นที่ควรคู่
“นอกจากเธอจะได้เป็นเจ้าหญิงแล้ว เธอยังจะได้เจ้าชายรูปหล่อปานเทพบุตร และตอนจบของเทพนิยายที่เต็มไปด้วยความสุขแบบที่เธอเคยฝันเอาไว้ไง นาริกา”
นี่คือคำพูดของมาร์คอส โรเจอริโอ เมื่อครั้งที่เรียกหล่อนเข้าไปพบในห้องส่วนตัวและหยิบยื่นข้อเสนอน่าลำบากใจนี้ให้ แม้อยากจะบอกว่าหล่อนไม่ได้ต้องการอะไรแบบนี้ ไม่ได้ต้องการเจ้าชาย ไม่ได้ต้องการความร่ำรวยอะไรเลย แต่ที่สิ่งหล่อนต้องการมันคือความรักต่างหาก ความรักที่หล่อนโหยหามาตลอดชีวิตจากทั้งพ่อแม่แท้ๆ ที่ไม่เคยเหลียวแลตั้งแต่แรกเกิด รวมไปถึงความรักจากชายคนรักที่ถูกหญิงอื่นแย่งไป แต่ก็ไม่ได้พูด... หล่อนไม่มีสิทธิ์พูดหรอก ในเมื่อฐานะต่ำต้อยแบบนี้ ทำได้แค่เพียงพยักหน้ารับเพียงอย่างเดียว
“ฉันจะมอบเงินจำนวนหนึ่งล้านดอลล่าเป็นค่าตอบแทนให้กับเธอ เงินจำนวนนี้จะถูกโอนเข้าบัญชีของเธอทันทีเมื่อเธอได้แต่งงานกับไอ้เดนนิส โอซิล...”
แต่งงาน...!
ใช่สินะ นี่คืออีกเงื่อนไขหนึ่งที่หล่อนต้องทำ...
แต่งงานกับเดนนิส โอซิล ผู้ชายที่หล่อนไม่เคยรู้จักมาก่อนเลยในชีวิต และแค่รูปถ่ายเพียงใบเดียวที่มาร์คอสมอบให้คงไม่สามารถทำให้หล่อนรู้จักผู้ชายตาสีฟ้าคนนี้ได้ทะลุปรุโปร่งนักหรอก แต่กระนั้นหล่อนก็ต้องยอมรับด้วยความละอายใจว่า ตัวเองยังไม่สามารถลบเลือนสายตาสีฟ้าดุจสีของน้ำทะเลของผู้ชายหล่อจัดอย่างเดนนิสลงได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
เขาหล่อมาก... หล่อได้อย่างเหลือเชื่อ ทั้งๆ ที่หล่อนเคยมองว่ามาร์คอส โรเจอริโอหล่อสุดๆ แล้วนะ แต่พอมาเห็นรูปของเดนนิส โอซิลเข้า หล่อนจึงได้ตระหนักว่าตัวเองชื่นชมผู้ชายตาสีฟ้ามากกว่าสีทอง หัวใจของหล่อนเต้นแรงระส่ำเพียงแค่ได้จ้องตากับเขาในรูปเท่านั้น
นี่หล่อนต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่รู้สึกแปลกประหลาดแบบนี้กับผู้ชายที่ยังไม่ได้แม้แต่จะเจอะเจอกันจริงๆ มันเป็นความรู้สึกวูบวาบ ซาบซ่านน่ามหัศจรรย์ และไอ้ความรู้สึกนี้มันกลับไม่เคยเกิดขึ้นยามที่หล่อนมองเดวิดอดีตคนรักที่ตอนนี้หันไปคั่วอยู่กับสาวอื่นเลยสักครั้ง
นาริกาพ่นลมออกจากกลีบปากสีแดงสดของตัวเองซ้ำอีกครั้งแต่หนักหน่วงกว่าครั้งก่อนหน้ามากนัก ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้ามาภายในห้องนอน ดวงตาหวานฉ่ำจ้องมองเตียงนอนกว้างใหญ่สีชมพูอ่อนนิ่ง ทุกอย่างรอบตัวมันดูดี ตอนนี้หล่อนรู้สึกว่าตัวเองหลงอยู่บนสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน
แต่อันตรายจากความพิโรธของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่หล่อนต้องทำทุกทางเพื่อให้เขาติดบ่วงวิวาห์ของตัวเอง มันยังตามหลอกหลอนหล่อนอยู่ในทุกๆ ลมหายใจเข้าออก
หญิงสาวที่เคยมีฐานะเป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ของแองเจลล่า โรเจอริโอทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มเต็มแรง ดวงตาหวานฉ่ำค่อยๆ ปรือปิดลงช้าๆ จากนั้นก็ปลดปล่อยสมองให้ดำดิ่งลงสู่ห้วงนรกโลกันต์อย่างไม่อาจจะช่วยเหลือตัวเองได้อีก ไม่ว่าจะกรีดร้อง ดิ้นรนแค่ไหนแต่ร่างของหล่อนก็จมหายลงไปในแดนอเจวีอย่างไร้ทางรอด
บทล่าสุด
#84 บทที่ 84 ตอนอวสาน
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#83 บทที่ 83 ตอนที่ 83
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#82 บทที่ 82 ตอนที่ 82
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#81 บทที่ 81 ตอนที่ 81
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#80 บทที่ 80 ตอนที่ 80
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#79 บทที่ 79 ตอนที่ 79
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#78 บทที่ 78 ตอนที่ 78
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#77 บทที่ 77 ตอนที่ 77
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#76 บทที่ 76 ตอนที่ 76
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#75 บทที่ 75 ตอนที่ 75
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026
คุณอาจชอบ 😍
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













